പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം
[ Ank123 ]
മഴയ്ക്ക് ചില ഓർമ്മകളെ ഉണർത്താനുള്ള ഒരു വിചിത്രമായ കഴിവുണ്ട്.
മറ്റേതൊരു കാലാവസ്ഥയും ചെയ്യാത്തത് മഴ ചെയ്യും.
മറന്നുവെന്ന് കരുതിയ ഒരു മുഖം പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ തെളിയും.
ഒരിക്കൽ കേട്ടിരുന്ന ഒരു ശബ്ദം വീണ്ടും ചെവിയിൽ പതിക്കും.
പഴയൊരു വഴിയുടെ മണം പോലും വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം നമ്മളെ അതേ പ്രായത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകും.
മീരയ്ക്ക് അന്ന് അങ്ങനെയായിരുന്നു.
കാറിന്റെ വിൻഡ്ഷീൽഡിൽ മഴത്തുള്ളികൾ തുടർച്ചയായി പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വൈപ്പർ ഓരോ തവണയും ഗ്ലാസിലൂടെ ഒഴുകിയ വെള്ളം നീക്കുമ്പോൾ, മുന്നിലെ റോഡ് കുറച്ച് നിമിഷത്തേക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. പിന്നെ വീണ്ടും മഴ.
പതിനഞ്ച് വർഷം.
അവൾ മനസ്സിൽ ആ സംഖ്യ ആവർത്തിച്ചു.
പതിനഞ്ച് വർഷമായി അവൾ ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ടില്ല.
പതിനഞ്ച് വർഷമായി ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നിട്ടില്ല.
പതിനഞ്ച് വർഷമായി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയിട്ടില്ല.
അരുൺ.
പേര് മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി.
അവൾക്ക് ചിരിക്കണമെന്നു തോന്നി.
സ്വയം പരിഹസിക്കണമെന്നു തോന്നി.
“ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും…”
അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
എന്താണ് ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും?
അവനെ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലേ?
അല്ലെങ്കിൽ അവനെ വീണ്ടും കാണുമെന്ന ചിന്ത ഇപ്പോഴും ഹൃദയത്തെ ഇത്ര വേഗത്തിൽ ഇടിപ്പിക്കുമോ?
അവൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ അവസാന മെസേജ് ഇപ്പോഴും സ്ക്രീനിലുണ്ടായിരുന്നു.
“വൈകുന്നേരം വരൂ. വീട്ടിൽ ഞാൻ ഉണ്ടാകും.”
വെറും ഒരു വാചകം.
പക്ഷേ ആ വാചകം വായിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പതിനഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു.
അവൾ കാർ നിർത്തി.
മഴ കുറച്ച് കുറഞ്ഞിരുന്നു.
പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ പഴയ വീട് ദൂരെയായി കാണപ്പെട്ടു.
അതേ ചുവന്ന ഓടുകൾ.
അതേ നീണ്ട വരാന്ത.
അതേ വലിയ മാവിൻമരം.
വീടിന്റെ വശത്ത് പടർന്നിരുന്ന മുല്ലവള്ളി ഇപ്പോൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു.
മീര കുറച്ചുനേരം കാറിനുള്ളിൽ തന്നെയിരുന്നു.
പോകണോ?
തിരിച്ചുപോകണോ?
ഇത് വെറും പഴയ സുഹൃത്തിനെ കാണുന്നതല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അവൻ വെറും പഴയ സുഹൃത്തായിരുന്നില്ല.
അവൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു അധ്യായമായിരുന്നു.
പൂർത്തിയാകാതെ പോയ അധ്യായം.
അവൾ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
കാർ തുറന്നു.
മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടി.
ഒരു നിമിഷം അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം.
മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.
മഴയുടെ മണം.
പെട്ടെന്ന് അവൾ വീണ്ടും പതിനെട്ട് വയസ്സുകാരിയായി.
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ചെറിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
വരാന്തയിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ നിശ്ചലമായി.
മരക്കസേര.
അതേ കസേര.
അവൾ വിരലുകൾ അതിന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ വെച്ചു.
എത്രയോ വൈകുന്നേരങ്ങൾ.
എത്രയോ മണിക്കൂറുകൾ.
എത്രയോ രഹസ്യങ്ങൾ.
എത്രയോ പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ.
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?”
പിന്നിൽ നിന്ന് ശബ്ദം.
അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
അരുൺ.
വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
മഴയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ രൂപം അവൾക്ക് ആദ്യം അല്പം പരിചയമില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി.
പിന്നെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളെ കണ്ടു.
അത് മതി.
പതിനഞ്ച് വർഷം ഇല്ലാതായി.
അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മാത്രം മാറാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ.”
അവൾക്കും ചിരി വന്നു.
“ഒരുപാട് മാറിയല്ലോ.”
“നീയും.”
“എത്ര?”
അവൻ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി.
ആ നോട്ടം അവൾക്ക് പഴയതുപോലെ തന്നെ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കി.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ആ അസ്വസ്ഥതയിൽ മറ്റെന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ചൂട്.
ഒരു പരിചിതമായ വലിവ്.
“പറയാൻ പറ്റാത്തത്ര.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“അത് നല്ലതാണോ മോശമാണോ?”
“നല്ലത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അവൻ ചിരിച്ചു.