“നീ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും അതേപോലെയാണ്.”
അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ എന്തോ മൃദുവായി ഉരുകി.
“നിന്റെ മറുപടികളും.”
അവൻ വാതിലിൽ നിന്ന് മാറി.
“അകത്തേക്ക് വാ.”
അവൾ ഒരു പടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു.
മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുടിയിൽ പറ്റിയിരുന്നു. നെറ്റിയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ തുള്ളി പതുക്കെ കവിളിലേക്കിറങ്ങി.
അരുൺ അതിലേക്ക് നോക്കി.
അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“നീ ഇപ്പോഴും കള്ളം പറയാൻ മോശമാണ്.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.”
അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
വീട്ടിനുള്ളിൽ പഴയൊരു ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
മരം.
പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മതിലുകൾ.
മുല്ലപ്പൂ.
ഓർമ്മകൾ.
അവൾ പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി.
“ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല.”
“ഒരുപാട് മാറിയിട്ടുണ്ട്.”
“എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.”
“നിനക്ക് ഓർമ്മയുള്ള ഭാഗങ്ങൾ മാത്രം നോക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് ഇപ്പോഴും എല്ലാം മനസ്സിലാകുമോ?”
“നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യങ്ങൾ കുറച്ചൊക്കെ.”
അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ ചിരി.
“ഇത്ര വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും?”
“ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് വർഷങ്ങൾ ബാധിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് വളരെ പതുക്കെ ഇറങ്ങി.
അവൾ ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
പുറത്ത് മഴ വീണ്ടും ശക്തമാകുകയായിരുന്നു.
മരത്തിന്റെ ഇലകൾ കാറ്റിൽ വിറച്ചു.
“ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“എന്ത്?”
“ഇവിടെ നിന്നാണ് നീ എന്നെ ആദ്യമായി മഴയിൽ കണ്ടത്.”
അരുൺ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“എല്ലാം.”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൻ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ആദ്യമായി അവൾ അവന്റെ മുഖം ഇത്ര അടുത്ത് കണ്ടു.
കണ്ണുകളുടെ അരികിൽ ചെറിയ വരകൾ.
താടിയിൽ പക്വതയുടെ അടയാളങ്ങൾ.
പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ…
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കും.
ആ നിമിഷത്തിൽ ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
പുറത്ത് മഴ.
അകത്ത് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് അവസാനിപ്പിച്ചുവെന്ന് കരുതിയ ഒരു സംഭാഷണം വീണ്ടും ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.
“നീ ഇപ്പോഴും മഴ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടോ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പോഴും.”
“അന്നത്തെ പോലെ?”
“കൂടുതൽ.”
അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“അന്ന് നീ മഴയിൽ നനഞ്ഞ് ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ…”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നീ കുട തന്നിട്ട് എന്നെ നടക്കാൻ വിട്ടത്?”
“അതെ.”
“അത് എന്തൊരു സ്വഭാവമായിരുന്നു?”
“നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത് നിനക്ക് മഴ ഇഷ്ടമാണെന്ന്.”
“എന്നാലും ഒരു പെൺകുട്ടിയെ മഴയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടുമോ?”
അവൻ അവളെ നോക്കി.
“അന്ന് എനിക്ക് നിന്നോട് എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.”
അവളുടെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ അറിയാമോ?”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾക്കും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
അവർക്കിടയിൽ വീണ്ടും മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
“ചായ വേണോ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
“വേണം.”
“പഞ്ചസാര?”
“രണ്ട്.”
അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
അവൾ അവനെ നോക്കി നിന്നു.
അവൻ കപ്പിൽ ചായ ഒഴിക്കുന്ന രീതി പോലും അവൾക്ക് പരിചിതമായി തോന്നി.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഒരു വൈകുന്നേരം
അവൾ ഇവിടെ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൻ അവൾക്കായി ചായ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു.
അന്ന് അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകളിൽ തട്ടിയിരുന്നു.
അത് വെറും ഒരു നിമിഷമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവൾ ഒരിക്കലും മറന്നിട്ടില്ല.
അരുൺ കപ്പ് അവളുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
“ശ്രദ്ധിക്കണം. ചൂടാണ്.”
അവൾ കപ്പ് എടുക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ സ്പർശിച്ചു.
വളരെ ചെറിയൊരു സ്പർശം.
പക്ഷേ ഇരുവരും നിശ്ചലമായി.
അവന്റെ വിരൽ അവളുടെ വിരലിനരികിൽ ഒരു നിമിഷം കൂടി നിന്നു.
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവൻ കൈ പിൻവലിച്ചു.
“സോറി.”
അവൾ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“സാരമില്ല.”
അവൾ ചായ കുടിച്ചു.
പക്ഷേ ചായയുടെ രുചി അവൾക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ആ ചെറിയ സ്പർശത്തിലായിരുന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷം.
അത്രയും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ശരീരം ചില ഓർമ്മകൾ മറന്നിരുന്നില്ല.
“നീ വിവാഹം കഴിച്ചില്ലേ?”