പക്ഷേ അവൾക്ക് അപ്പോൾ തണുപ്പ് തോന്നിയില്ല.
അരുൺ അവളുടെ
കൈ വിട്ടില്ല.
അവൾക്കും പിന്മാറാൻ തോന്നിയില്ല.
അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
അവൻ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ചേർന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ ആ നിമിഷത്തിൽ ശ്വാസം പോലെ അവരുടെ ഇടയിൽ നിറഞ്ഞു.
അവൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.
അവൾക്കും ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടി വന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ പ്രണയത്തിന് ഒരു ചുംബനം പോലും ആവശ്യമില്ല.
ഒരു നോട്ടം മതി.
ഒരു കൈപിടിത്തം മതി.
വർഷങ്ങളായി അടക്കി വച്ച longing ശരീരത്തേക്കാൾ മുമ്പ് കണ്ണുകളിലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
അവളുടെ ശ്വാസം അല്പം വേഗത്തിലായി.
അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“മീര…”
അവൾ അവന്റെ പേര് പറഞ്ഞു.
“അരുൺ…”
ആ രണ്ട് പേരുകൾക്കിടയിൽ പതിനഞ്ച് വർഷം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അവളുടെ കൈ പതുക്കെ വിട്ടു.
അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“മഴ കുറയുന്നില്ല.”
അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“അത് കുറയേണ്ടതില്ല.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ കുറച്ചുകൂടി ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മൃദുവായ ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അവൾ വാതിലിൽ നിന്ന് മാറി.
വീണ്ടും വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
അരുൺ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
ആ നിമിഷം അവന് മനസ്സിലായി—
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരുപക്ഷേ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
അത് വെറും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ.
ഒരു പഴയ വീട്ടിന്റെ വരാന്തയിൽ.
രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ.
“എനിക്കും.”
അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.
അവൻ കൈ നീട്ടി.
അവൾ ആ കൈയിലേക്ക് നോക്കി.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് പിടിക്കാതെ
പോയ ഒരു കൈ.
ഇന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ.
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈ അവന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ വിരലുകളെ ചുറ്റി.
വളരെ മൃദുവായി.
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവന്റെ കൈയുടെ ചൂട് അവളുടെ വിരലുകളിലൂടെ പടർന്നു.
പുറത്ത് മഴ തണുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾക്ക് അപ്പോൾ തണുപ്പ് തോന്നിയില്ല.
അരുൺ അവളുടെ കൈ വിട്ടില്ല.
അവൾക്കും പിന്മാറാൻ തോന്നിയില്ല.
അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
അവൻ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ചേർന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ ആ നിമിഷത്തിൽ ശ്വാസം പോലെ അവരുടെ ഇടയിൽ നിറഞ്ഞു.
അവൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.
അവൾക്കും ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടി വന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ പ്രണയത്തിന് ഒരു ചുംബനം പോലും ആവശ്യമില്ല.
ഒരു നോട്ടം മതി.
ഒരു കൈപിടിത്തം മതി.
വർഷങ്ങളായി അടക്കി വച്ച longing ശരീരത്തേക്കാൾ മുമ്പ് കണ്ണുകളിലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
അവളുടെ ശ്വാസം അല്പം വേഗത്തിലായി.
അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“മീര…”
അവൾ അവന്റെ പേര് പറഞ്ഞു.
“അരുൺ…”
ആ രണ്ട് പേരുകൾക്കിടയിൽ പതിനഞ്ച് വർഷം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അവളുടെ കൈ പതുക്കെ വിട്ടു.
അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“മഴ കുറയുന്നില്ല.”
അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“അത് കുറയേണ്ടതില്ല.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ കുറച്ചുകൂടി ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മൃദുവായ ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അവൾ വാതിലിൽ നിന്ന് മാറി.
വീണ്ടും വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
അരുൺ
അവളെ നോക്കി നിന്നു.
ആ നിമിഷം അവന് മനസ്സിലായി—
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരുപക്ഷേ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
അത് വെറും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ.
ഒരു പഴയ വീട്ടിന്റെ വരാന്തയിൽ.
രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ.
വീണ്ടും തുടങ്ങാനുള്ള ധൈര്യത്തിനായി..