മീരയുടെ ചോദ്യം മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദത തകർത്തു.
അരുൺ അവളെ നോക്കി.
“ഇല്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“നീ?”
അവൾ ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു.
“ഞാനും ഇല്ല.”
അവൻ കപ്പ് താഴെ വച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“ചിലപ്പോൾ…”
അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി.
“ചിലപ്പോൾ?”
“ചില ആളുകളെ മറക്കാതെ മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റില്ല.”
അരുൺ ശ്വാസം പിടിച്ചുപോയതുപോലെ അവളെ നോക്കി.
അവൾ ജനലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“നീ?”
അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
“എനിക്കും അതുപോലെ.”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
മഴ കൂടുതൽ ശക്തമായി.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി അടച്ചിട്ടിരുന്ന എന്തോ പതുക്കെ ഉണരുകയായിരുന്നു.
അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ മഴ ഇപ്പോൾ കനത്തിരുന്നു.
വരാന്തയുടെ
അറ്റത്ത് നിന്നപ്പോൾ കാറ്റിനൊപ്പം വെള്ളത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചു.
അവൾ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
അരുൺ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
“മഴ കുറയട്ടെ.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് പോകണം.”
“ഇപ്പോൾ?”
“അതെ.”
“മീര…”
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വന്നിട്ട് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് പോകണ്ട.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു അപേക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“എനിക്ക് പേടിയാണ്.”
അവൻ ഞെട്ടി.
“എന്തിനെ?”
അവൾ മഴയിലേക്ക് നോക്കി.
“പഴയ കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും ഓർമ്മ വരുന്നതിനെ.”
അരുൺ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കും.”
അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.
അവൻ കൈ നീട്ടി.
അവൾ ആ കൈയിലേക്ക് നോക്കി.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് പിടിക്കാതെ പോയ ഒരു കൈ.
ഇന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ.
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈ അവന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ വിരലുകളെ ചുറ്റി.
വളരെ മൃദുവായി.
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവന്റെ കൈയുടെ ചൂട് അവളുടെ വിരലുകളിലൂടെ പടർന്നു.
പുറത്ത് മഴ തണുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾക്ക് അപ്പോൾ തണുപ്പ് തോന്നിയില്ല.
അരുൺ അവളുടെ കൈ വിട്ടില്ല.
അവൾക്കും പിന്മാറാൻ തോന്നിയില്ല.
അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
അവൻ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ചേർന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ ആ നിമിഷത്തിൽ ശ്വാസം പോലെ അവരുടെ ഇടയിൽ നിറഞ്ഞു.
അവൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.
അവൾക്കും ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടി വന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ പ്രണയത്തിന് ഒരു ചുംബനം പോലും ആവശ്യമില്ല.
ഒരു
നോട്ടം മതി.
ഒരു കൈപിടിത്തം മതി.
വർഷങ്ങളായി അടക്കി വച്ച longing ശരീരത്തേക്കാൾ മുമ്പ് കണ്ണുകളിലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
അവളുടെ ശ്വാസം അല്പം വേഗത്തിലായി.
അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“മീര…”
അവൾ അവന്റെ പേര് പറഞ്ഞു.
“അരുൺ…”
ആ രണ്ട് പേരുകൾക്കിടയിൽ പതിനഞ്ച് വർഷം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അവളുടെ കൈ പതുക്കെ വിട്ടു.
അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“മഴ കുറയുന്നില്ല.”
അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“അത് കുറയേണ്ടതില്ല.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ കുറച്ചുകൂടി ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മൃദുവായ ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അവൾ വാതിലിൽ നിന്ന് മാറി.
വീണ്ടും വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
അരുൺ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
ആ നിമിഷം അവന് മനസ്സിലായി—
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരുപക്ഷേ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
അത് വെറും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ.
ഒരു പഴയ വീട്ടിന്റെ വരാന്തയിൽ.
രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ.
വീണ്ടും തുടങ്ങാനുള്ള ധൈര്യത്തിനായി.
“എനിക്കും.”
അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.
അവൻ കൈ നീട്ടി.
അവൾ ആ കൈയിലേക്ക് നോക്കി.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് പിടിക്കാതെ പോയ ഒരു കൈ.
ഇന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ.
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈ അവന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ വിരലുകളെ ചുറ്റി.
വളരെ മൃദുവായി.
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവന്റെ കൈയുടെ ചൂട് അവളുടെ വിരലുകളിലൂടെ പടർന്നു.
പുറത്ത് മഴ തണുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.