അങ്കിൾ ഫോൺ സംസാരം കഴിഞ്ഞ് സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് തിരികെ വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ജാനകിയുടെ വാടിയ മുഖവും അവളുടെ കാലിലെ നീര് പരിശോധിക്കുന്ന രാഹുലിനെയുമാണ്.
അങ്കിൾ: “എന്താ രാഹുലേ… എന്താ പ്രശ്നം?”
രാഹുൽ: “അങ്കിൾ, ചേച്ചിയുടെ കാലിൽ നല്ല നീരുണ്ട്. ഇതുവരെ ഹോസ്പിറ്റലിലോ വൈദ്യനെയോ ആരെയും കാണിച്ചിട്ടില്ലത്രേ. ഇങ്ങനെ വെറുതെ ഇരുന്നാൽ ഇത് വഷളാകില്ലേ?”
അങ്കിൾ ജാനകിയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ സങ്കടം അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി.
അങ്കിൾ: “എന്താണ് ജാനകി ഇത്? നിനക്ക് ആരെയെങ്കിലും ഒന്ന് കാണിച്ചുകൂടായിരുന്നോ? ഇങ്ങനെ നടക്കാൻ പറ്റാതെ ഇരുന്നാൽ എങ്ങനെയാ?”
ജാനകി: (നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട്) “എന്നെ ആര് കൊണ്ടുപോകാനാണ് വേണുവേട്ടാ? എപ്പോഴും കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെ വരുന്ന കുമാരേട്ടനോ? അതോ ഒരു തവണ പോലും ഫോൺ വിളിച്ച് അന്വേഷിക്കാത്ത എന്റെ മകനോ? എനിക്ക് ആരുമില്ല വേണുവേട്ടാ…”
ജാനകി പറഞ്ഞത് കേട്ട് അങ്കിളും രാഹുലും ഒരു നിമിഷം മിണ്ടിയില്ല. ആ മുറ്റത്ത് ഒരു കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു. പാവം ജാനകിയുടെ അവസ്ഥ ഓർത്ത് രാഹുലിന് ഉള്ളിൽ ഒരു ലഹരിയും പുറത്ത് ഒരു സഹതാപവും തോന്നി. അവൻ ആ തക്കം നോക്കി തന്റെ കരുനീക്കം നടത്തി.
രാഹുൽ: “ഞാൻ കൊണ്ടുപോകാം ചേച്ചി… വരുന്നുണ്ടോ എന്റെ കൂടെ? ആ വൈദ്യനെ ഒന്ന് കാണിക്കാം.”
ജാനകി ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചു. അന്യനായ ഒരു യുവാവിന്റെ കൂടെ പോകാൻ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ഭയം തോന്നി. പക്ഷേ അങ്കിൾ ഇടപെട്ടു.
അങ്കിൾ: “നീ പോയി കാണിക്കൂ ജാനകി ഇത് ഇങ്ങനെ വെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ ശരിയാവില്ല. നീ കൊണ്ടുപോയി കാണിക്കൂ രാഹുൽ.”
രാഹുൽ: “ശരി അങ്കിൾ. ഞാൻ ഒന്ന് മീരയോട് പറഞ്ഞിട്ട് വരാം.”
അങ്കിൾ: “അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ല രാഹുൽ, നീ വേഗം പോയി വാ. നേരം ഇരുട്ടുന്നു.”അവളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം..
രാഹുൽ ആവേശത്തോടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അവൻ സ്കൂട്ടർ ജാനകിയുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു നിർത്തി.
രാഹുൽ: “ചേച്ചി… വേഗം വന്നു വണ്ടിയിൽ കയറൂ. നമുക്ക് വേഗം പോയി വരാം.”
ജാനകി പതുക്കെ വേച്ചു വേച്ച് വന്ന് വണ്ടിയുടെ പിന്നിൽ കയറി ഇരുന്നു. സ്കൂട്ടർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ബാലൻസ് കിട്ടാനായി രാഹുലിന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ രാഹുലിന്റെ ആവേശവും കൂടി. അങ്കിൾ സിറ്റൗട്ടിൽ നിന്ന് അവർ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.
സ്കൂട്ടർ ന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു മീര ബാൽക്കണിയിലേക്ക് വന്നു. സ്കൂട്ടർ മുറ്റത്തുനിന്ന് ഇരമ്പിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു. അവൾ പതുക്കെ താഴേക്ക് നോക്കി, രാഹുലിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു പെണ്ണ് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടതും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കൗതുകം തോന്നി.
അങ്കിൾ പതുക്കെ പടികൾ കയറി മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
മീര: “അങ്കിൾ… രാഹുൽ അല്ലേ അത്? ഈ നേരത്ത് അവൻ എങ്ങോട്ടാ ഈ പാഞ്ഞു പോകുന്നത്?”
അങ്കിൾ: (പടികൾ കയറി ) “അതേ മോളേ… അവൻ ഇപ്പോൾ വരും. അവനൊരു സഹായത്തിന് പോയതാ.”
മീര: “ആരാ അങ്കിൾ അവന്റെ കൂടെ? ഒരു പെണ്ണാണല്ലോ പിന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത്. ഞാൻ കണ്ടു.”
അങ്കിൾ മീരയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ബാൽക്കണിയിൽ ചാരി നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി. ആ ഇരുട്ടിൽ സ്കൂട്ടറിന്റെ ടെയിൽ ലൈറ്റ് അകന്നു പോകുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു.
അങ്കിൾ: “അത് അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ജാനകിയാ മോളേ. പാവം… രണ്ടാഴ്ചയായി കാല് ഉളുക്കി വീട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നു
ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ പോലും ആരുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ. അവളുടെ ഭർത്താവ് ഏതു നേരവും വെള്ളമടിച്ചു നടക്കലാണ് . ഒരു മകനുണ്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുമില്ല.”
മീര പതുക്കെ ഒന്ന് തലയാട്ടി. ജാനകിയുടെ അവസ്ഥ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നിയെങ്കിലും രാഹുലിന്റെ ആ ആവേശം അവളെ ഒന്ന് ചിന്തിപ്പിച്ചു.
അങ്കിൾ: “അവൾ സങ്കടം പറഞ്ഞപ്പോൾ രാഹുലിന് വിഷമം തോന്നി. അവൻ പറഞ്ഞു ഒരു വൈദ്യനെ കാണിക്കാമെന്ന്. നിന്നോട് ഒന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് പോകാം എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞതാ. പക്ഷേ ഞാനാ പറഞ്ഞത്, നീ പൊയ്ക്കോ… മീരയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം എന്ന്.”
മീര: “അങ്കിൾ പറഞ്ഞത് നന്നായി. പാവമല്ലേ അവൾ… കാല് ഉളുക്കിയാൽ വല്ലാത്ത വേദനയായിരിക്കും. പക്ഷേ ഈ നേരത്ത് അവൾക്ക് ആരുമില്ലാതെ പോയത് കഷ്ടമായിപ്പോയി.”
മീരയുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് ശാന്തമായെങ്കിലും, രാഹുലിന്റെ പിന്നിൽ ജാനകി മുറുക്കെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട ഓർമ്മ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു കുസൃതിയായി കിടന്നു. അങ്കിൾ പതുക്കെ മീരയുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു.
അങ്കിൾ: “സാരമില്ല മോളേ… അവൻ അവളെയൊന്ന് സഹായിക്കട്ടെ. നമുക്ക് അകത്തേക്ക് പോകാം.”