രാഹുൽ വീട്ടിലെത്തി..സ്കൂട്ടർ മുറ്റത്ത് ഒതുക്കി നിർത്തി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അങ്കിൾ അവിടെ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
അങ്കിൾ: “എന്തായെടാ രാഹുലേ? വൈദ്യൻ എന്ത് പറഞ്ഞു? സംഗതി വശളായോ?”
രാഹുൽ: “ഏയ്, കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല അങ്കിൾ. ഒരു മൂന്ന് തവണ കെട്ടുമ്പോഴേക്കും നീരും വേദനയും ഒക്കെ മാറിക്കോളും എന്ന് വൈദ്യൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ മുകളിലോട്ട് ചെല്ലട്ടെ അങ്കിൾ, കുറച്ച് ലേറ്റ് ആയി. മീര എന്തെങ്കിലും വിചാരിക്കുമോ ആവോ?”
രാഹുൽ പടികൾ കയറി മുകളിലെത്തി. മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കണ്ടത് മുഖം വീർപ്പിച്ച് ബെഡിൽ ഇരിക്കുന്ന മീരയെയാണ്. അവളുടെ ആ ഇരുപ്പും നോട്ടവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്ക് നല്ല കടുപ്പത്തിലുള്ള പിണക്കമുണ്ടെന്ന് രാഹുലിന് മനസ്സിലായി.
രാഹുൽ: (അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് പതുക്കെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട്) “ഇതെന്താണ് എന്റെ മോൾക്ക് പിണക്കം? മുഖമൊക്കെ വല്ലാതെ വാടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ.”
മീര: (കൈകൾ പിണച്ചു കെട്ടി ദേഷ്യത്തോടെ) “അല്ല മനുഷ്യ… നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ അടുത്ത് ഒന്നു പറഞ്ഞിട്ട് പൊയ്ക്കൂടായിരുന്നോ? അതൊരു എമർജൻസി കേസ് ഒന്നുമല്ലല്ലോ? എന്നോട് ഒരു വാക്ക് ചോദിക്കാതെ ഇങ്ങനെ പോകുന്നത് ശരിയാണോ?”
രാഹുൽ: “അത് മീരേ… അങ്കിൾ നിന്റെ അടുത്ത് പറയാം എന്ന് ഏറ്റു. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അങ്ങ് പോയത്. പാവം ജാനകി ചേച്ചിക്ക് അത്രയും വേദന ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു.”
മീര: “അങ്കിൾ ആണോ എന്റെ ഭർത്താവ്? അതോ നിങ്ങളോ?
രാഹുൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവൻ പതുക്കെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
രാഹുൽ: “അതിനിപ്പോൾ എന്താ മീരേ… രണ്ടാളും ഇപ്പോൾ നിന്റെ ഭർത്താക്കന്മാരല്ലേ? അത് നീ അങ്ങ് സമ്മതിച്ചു തന്നാൽ പോരേ?”
അതു കേട്ടതും മീരയുടെ പിണക്കം പതുക്കെ മാറി ഒരു കുസൃതിച്ചിരി അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞു. “നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഞാൻ തോറ്റു!” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. രാഹുൽ ആ തക്കം നോക്കി അവളുടെ വയറിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് നുള്ളി.
രാഹുൽ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ ആ ടൈറ്റ് ചുരിദാറും വടിവൊത്ത ശരീരവും കാണുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ആവേശം പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈചുറ്റി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ: “അല്ല മീരേ… ഇന്ന് പകൽ എന്തായിരുന്നു വിശേഷങ്ങൾ? ഞാൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ അങ്കിൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നോ? എന്തായിരുന്നു ഇന്നത്തെ പരിപാടികൾ?”
മീര വളരെ കൂളായി, യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ലാതെ രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു. ഉച്ചയ്ക്ക് അങ്കിളിനൊപ്പം നടന്ന ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങൾ അവൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു.
മീര: “അങ്കിൾ ഉച്ചയ്ക്ക് ഉണ്ണാൻ വന്നിരുന്നു. ഊണ് കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു നേരം ഇവിടെയിരുന്ന് സംസാരിച്ചു. അത്രയൊക്കെയുള്ളൂ വിശേഷം.”
രാഹുൽ: (കുസൃതിയോടെ) “ആണോ? എന്നിട്ട് എന്തായിരുന്നു പ്രധാന മാറ്റർ? അങ്കിൾ എന്തെങ്കിലും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞോ?”
മീര ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ ചിരിച്ചു. അവൾ ബെഡിൽ ഒന്ന് ചരിഞ്ഞു കിടന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മീര: “അയ്യോ… അദ്ദേഹത്തിന് എന്നും ആ സുനിതയെപ്പറ്റി മാത്രമേ പറയാനുള്ളൂ. സുനിത അങ്ങനെയായിരുന്നു, ഇങ്ങനെയായിരുന്നു… എപ്പോഴും ആ പഴയ കാര്യങ്ങൾ തന്നെ! കേട്ടു കേട്ട് മനുഷ്യന് ബോറടിക്കും. എനിക്കാണെങ്കിൽ ഉറക്കം വരാൻ തുടങ്ങി.”
മീര അത് പറയുമ്പോൾ രാഹുൽ മനസ്സാ ചിരിച്ചു. “പാവം അങ്കിൾ,.. മീര അങ്കിളിനെപ്പറ്റി അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ രാഹുലിന് പൂർണ്ണ വിശ്വാസമായി.
രാഹുൽ: (അവളുടെ വയറ്റിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട്) “സാരമില്ലെടാ… അങ്കിൾ പാവമല്ലേ. നമുക്ക് നമ്മുടെ കാര്യം നോക്കാം. ഇന്ന് രാത്രി എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പുണ്ട്.”
മീര അവന്റെ ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കി പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.