രഹസ്യ ബന്ധം

ചെന്നൈ ആശുപത്രിയിലെ അതിശക്തമായ മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ, ഒരു റെസിഡന്റ് ഡോക്ടറും ഒരു രഹസ്യ നഴ്‌സും തമ്മിൽ നടന്ന രഹസ്യാനുഭവം.

കോറിഡോറുകൾ ഇരുട്ടിലായിരുന്നു, അവിടെ ഒരു പ്രത്യേക നിശബ്ദത ആവരണം ചെയ്തിരുന്നു. രോഗികളുടെ കൂട്ടിരിപ്പുകാർ എല്ലാവരും വാർഡുകളിലോ അല്ലെങ്കിൽ വെയിറ്റിംഗ് റൂമിലെ ബെഞ്ചുകളിലോ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. ആശുപത്രി മുഴുവൻ ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിന്റെ നിഴലിലായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് മണിക്കൂറായി ഭീകരമായ മഴ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു; പുറത്തെ റോഡുകളിൽ രണ്ട് അടി ആഴത്തിൽ വെള്ളം കയറിയിരുന്നു. പ്രാദേശിക വാർത്തകളിൽ ഇതിനെ ഈ ദശകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രളയമെന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്.

ചെന്നൈയിൽ എല്ലാ വർഷവും ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാറുണ്ടെന്ന് ചിലർ പറയും. പക്ഷേ ഈ വർഷം തീരപ്രദേശം മുഴുവൻ വെള്ളത്തിനടിയിലായിരുന്നു, നഗരം ഇപ്പോഴും ആ മഴയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടന്നു.

പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണിയായി കാണും, ആംബുലൻസുകൾ വരുന്നതൊക്കെ നിന്നുപോയിട്ട് കുറച്ചു നേരമായിരുന്നു. റോഡുകൾ പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞുപോയിരുന്നു; സൈനിക ട്രക്കുകൾ മാത്രം വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് അവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനാലകൾക്ക് പുറത്ത് മഴയുടെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയ വെറും ഇരുട്ടായി മാത്രം കാണപ്പെട്ടു.

“എന്തിനാണ് ഞാൻ ഈ റെസിഡൻസിക്ക് വേണ്ടി ചെന്നൈ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്?”
എന്ന് അർജുൻ മനസ്സിൽ സ്വയം ചോദിച്ചു.

നഗരത്തിൽ പലയിടത്തും വൈദ്യുതി നിലച്ചിരുന്നു, ആശുപത്രി മുഴുവൻ ജനറേറ്ററിന്റെ സഹായത്തോടെയാണ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. എല്ലാ ജീവനക്കാരും ജോടിയിൽത്തന്നെ തുടരണമെന്ന കർശന നിർദ്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നഴ്സോ ഡോക്ടറോ സാങ്കേതിക പ്രവർത്തകനോ പുറത്തുപോകാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതുപോലെ പുതിയതായി ആർക്കും ജോലിക്ക് എത്താനും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഐസിയു (ICU) വിഭാഗത്തിൽ വെളിച്ചം കുറവാണെങ്കിലും അവിടെ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. ശസ്ത്രക്രിയകൾ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, രോഗികൾക്ക് നിരന്തരമായ പരിചരണം ആവശ്യമായിരുന്നു. മഴ രാവിലെ 11 മണിയോടെ തുടങ്ങിയതാണ്; ഭൂരിഭാഗം നഴ്സുമാരും രാവിലെ 7 മണി മുതൽ ജോലിയിലുണ്ട്. ഇപ്പോൾ സമയം രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അർജുൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള റെസിഡന്റുകൾ ഇന്നലെ രാവിലെ 6 മണി മുതൽ അവിടെയുണ്ട്.

അർജുൻ കഠിനമായി തളർന്നിരുന്നു. ഉറക്കം ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ ഒരുപാടു കാപ്പി കുടിച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ വയറ്റിൽ യാതൊരു ഭക്ഷണവുമില്ലായിരുന്നു. ഇനി ഒരു കപ്പ് കൂടി കുടിച്ചാൽ താൻ തന്നെ ഒരു രോഗിയായി അവിടെ കിടക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൻ ഭയപ്പെട്ടു. ഈ സമയത്ത് കുറച്ചു മിനിറ്റ് ഉറക്കം കിട്ടിയാൽ മതിയായിരുന്നു, ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റേതൊരു സന്തോഷത്തേക്കാളും അവനതിന് വിലയുണ്ടായിരുന്നു.

ജീവനക്കാർ കുളിക്കാനും വിശ്രമിക്കാനും മാറി മാറി സമയം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. പുതിയ രണ്ട് യൂണിറ്റുകൾ നവീകരണത്തിലായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവിടെ കിടക്കകൾ ഇടാനും കുളിക്കാനും സൗകര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ അത്രയും ദൂരം നടന്നുപോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. ജീവനക്കാരുടെ ലോക്കർ റൂമുകൾക്ക് നേരെ എതിർവശത്ത്, ഐസിയുവിന് തൊട്ടടുത്തായി ഒരു കാൾ റൂം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അത്യാഹിത സമയങ്ങളിൽ ജീവനക്കാർ കൂടുതലായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. അവിടെയുള്ള മൂന്ന് കിടക്കകളിൽ ഒന്നെങ്കിലും ഒഴിവുണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു. ലോക്കർ റൂമിലെ ബെഞ്ചിൽ കിടന്നുറങ്ങാൻ അവന് ഒട്ടും താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവൻ വേഗത്തിൽ കുളിച്ച് പുതിയ സ്ക്രബ്സ് ധരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. വെള്ളം നല്ല ചൂടുള്ളതായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ പ്രഷർ വളരെ കുറവായിരുന്നു—ഒരു നല്ല ഷവർ പോലെയല്ല, മറിച്ച് പുറത്തെ ഒരു ടാപ്പ് തുറന്നുവിട്ടതുപോലെയായിരുന്നു അത്. അവന്റെ കൈവശം ആശുപത്രിയുടെ സോപ്പും ഒരു നഴ്സ് നേരത്തെ നൽകിയ ചെറിയൊരു ബേബി ഷാംപൂ കുപ്പിയും മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനേക്കാൾ ഭേദമാണത്. എമർജൻസി ലൈറ്റുകൾ കുളിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് വേണ്ടത്ര വെളിച്ചം നൽകിയിരുന്നില്ല. വെള്ളത്തിന്റെ മർദ്ദം കുറവായതുകൊണ്ട് ശരീര പൂർണ്ണമായി വൃത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ഇരുപത് മണിക്കൂർ നീണ്ട കഠിനാധ്വാനത്തിന് ശേഷം ആ കുളി അവന് നല്ലൊരു ആശ്വാസമായി.