അവൻ പുറത്തിറങ്ങി, വേഗത്തിൽ ശരീരം തുടച്ച് പുതിയ നീല സ്ക്രബ്സ് ധരിച്ചു. പഴയ അടിവസ്ത്രം അവൻ ലോക്കറിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു. പുതിയതൊന്നും കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പഴയത് തന്നെ ധരിക്കാൻ അവന് യാതൊരു താല്പര്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു സമയം അത് ധരിച്ചില്ലെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കാൻ? ആരും ഇത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോകുന്നില്ല.
ആരെങ്കിലും ഉറങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടോ എന്നറിയാനുള്ള ചെറിയൊരു ഭയത്തോടെ അവൻ കാൾ റൂമിന്റെ വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു. ആ മുറി മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. കോറിഡോറിലെ എമർജൻസി ലൈറ്റ് ഉള്ളിലേക്ക് വേണ്ടത്ര എത്തിയിരുന്നില്ല, അതിനാൽ ബെഡുകൾ പരിശോധിക്കാൻ അവൻ വാതിൽ അല്പം തുറന്നിട്ടു. അവന്റെ ഭാഗ്യം തുണച്ചു—മൂന്നാമത്തെ ബെഡ് ഒഴിവായിരുന്നു. മുകളിലെ ബെഡിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് അവന് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കയ്യിൽ കുറച്ച് ബെഡ്ഷീറ്റുകളുമായി അവൻ വാതിൽ അടച്ച് ശൂന്യമായ ബെഡിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. മുറി ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. അവൻ പഴയ ഷീറ്റുകൾ നീക്കം ചെയ്ത് പുതിയവ വിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ സമയത്ത് മുകളിലെ ബെഡിൽ ആരോ അക്ഷമരായി തിരിഞ്ഞു മറിയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. അവരെ കൂടുതൽ ശല്യപ്പെടുത്തരുതെന്ന് കരുതി അവൻ വേഗം തന്റെ പണി തീർത്തു. ഷീറ്റുകൾ അവിടെ കൃത്യമായി ഒതുങ്ങിയില്ലെങ്കിലും, പ്ലാസ്റ്റിക് മെത്തയിൽ നേരിട്ട് കിടക്കുന്നതിനേക്കാൾ അത് ഭേദമായിരുന്നു.
മുകളിലെ ബെഡിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ചെറിയ അനക്കങ്ങൾ കേട്ടു. അവിടെ കിടക്കുന്നത് ആരാണെന്നും താൻ എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കണമോ എന്നും അവൻ ആലോചിച്ചു. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് ആ ചലനം നിന്ന്, വീണ്ടും ശാന്തമായ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം കേട്ടു. ഒരുപക്ഷേ അവരും മറ്റൊരു റെസിഡന്റ് ആയിരിക്കാം. മറ്റ് രണ്ട് സർജിക്കൽ റെസിഡന്റുകൾ ഒടിയോ (OT) അല്ലെങ്കിൽ കാഷ്വാലിറ്റിയിലോ ആയിരിക്കണം. അവൻ ഒച്ച ഉണ്ടാക്കാതെ കിടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവർക്ക് കിട്ടുന്ന ആ ചെറിയ ഉറക്കം പോലും കെടുത്താൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. എമർജൻസി പേജർ അടിച്ചാൽ പിന്നെ അവർക്കും ഉണരേണ്ടി വരുമല്ലോ.
അവൻ കിടന്നു, തലയ്ക്ക് താഴെ തലയിണ ശരിയായി വെച്ച്, പുതപ്പുണ്ട് പുതച്ച് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.
ഛേ…
എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഉറക്കം വരാത്തത്? മുകളിലെ ആ വ്യക്തി വളരെ ശാന്തമായി, യാതൊരു അടിയന്തിരതയുമില്ലാതെ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറഞ്ഞപക്ഷം ഒരാളെങ്കിലും സമാധാനമായി ഉറങ്ങുന്നുണ്ടല്ലോ. അവൻ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഉറക്കം വരുന്നില്ല; പകരം മനസ്സ് കൂടുതൽ ഉണർന്നുനിൽക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി.
അയ്യോ…
പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങാൻ പാകത്തിലുള്ള ഒരു വിദ്യയും അവന്റെ തലയിൽ തോന്നിയില്ല, പക്ഷേ ഇത്രയും അടുത്തായി മറ്റൊരു വ്യക്തി കിടക്കുമ്പോൾ അവന് ചെറുതായൊരു സങ്കോചം തോന്നി.
“സാരമില്ല, കിടന്നുറങ്ങു”
എന്ന് അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളായി അവൻ ആരുമായും യാതൊരു ബന്ധത്തിലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ റെസിഡൻസി ജോലി അത്രയധികം കഠിനമായിരുന്നു. ഭക്ഷണം, ഉറക്കം, ശ്വാസോച്ഛ്വാസം എല്ലാം സർജറി ജോലിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി മാത്രമായിരുന്നു. സ്വന്തമായി വ്യക്തിജീവിതം നയിക്കാനോ ഡേറ്റിംഗിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനോ ഒട്ടും സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജോലിസ്ഥലത്ത് ആരുടെയെങ്കിലും കൂടെ പെട്ടെന്ന് അടുപ്പം സ്ഥാപിക്കുന്നത് പിന്നീട് വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് കാരണമാകും എന്ന ഭയവും അവനുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, ആ സമയത്ത് അവന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമാകാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല; ആ ചിന്തകൾ മനസ്സിലേക്ക് വന്നതും അവനിൽ ലൈംഗികമായ ഉണർവ് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ മെല്ലെ തന്റെ കൈ പുതപ്പിനടിയിലേക്ക് നീട്ടി ഭിത്തിയുടെ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. തന്റെ സ്ക്രബ് പാന്റിലെ നാട (ഡ്രോസ്ട്രിംഗ്) അഴിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നിമിഷം ചുറ്റും നിരീക്ഷിച്ചു; അവിടെ യാതൊരു ശബ്ദമോ ചലനമോ ഇല്ലെന്ന് അവൻ ഉറപ്പുവരുത്തി. മുകളിൽ കിടക്കുന്നയാൾഗാമായ ഉറക്കത്തിലാണ്. അവൻ തന്റെ കൈ ഉള്ളിലേക്ക് കടത്തി സ്വയം സ്പർശിക്കാൻ തുടങ്ങി. അടിവസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നും ധരിക്കാതിരുന്നത് ഈ സമയത്ത് എത്രയോ നന്നായി എന്ന് അവന് തോന്നി.