അവൻ തന്റെ ചരമസീമയിലേക്ക് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, അവൾ അവന്റെ പുറംകൈകളിൽ ശക്തിയായി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിയ ആ നിമിഷത്തിൽ അവളും അതിരറ്റ് ആനന്ദത്തോടെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി, അവനും അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് തന്റെ വികാരം പൂർണ്ണമായി പകർന്നുനൽകി. അവൾ അഭ്ഭഢിയേ അവന്റെ മുകളിൽ തന്നെ മുഖം പൂഴ്ത്തി തളർന്നു കിടന്നു; അവളുടെ ചൂടായ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ നേരിയ ചൂടായി കടന്നുപോയി. ഇരുവരും കുറച്ചു മിനിറ്റുകൾ യാതൊരു അനക്കവുമില്ലാതെ അങ്ങനെതന്നെ കിടന്നു. അർജുൻ തന്റെ മനസ്സിൽ പലവട്ടം ചോദിച്ചു: ആരാണ് ഈ പെൺകുട്ടി? ഇപ്പോൾ ഇവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?
പെട്ടെന്ന് അവൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് എഴുന്നേറ്റു, ഉപയോഗിച്ച കോണ്ടോം നീക്കം ചെയ്ത് തന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ടവൽ കൊണ്ട് വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടു. ഇരുട്ടിൽത്തന്നെ അവൾ വളരെ വേഗത്തിൽ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. പിന്നീട് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് മൃദുവായി ഒന്ന് തൊട്ടു. അവൾ അവന്റെ പുതപ്പ് ശരിയായി മൂടിവെച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ കാതോരം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു,
“വളരെ നന്ദി, അർജുൻ. ഗുഡ് നൈറ്റ്. നല്ല സ്വപ്നങ്ങൾ കാണൂ.”
അവളുടെ മുഖമോ രൂപമോ വ്യക്തമായി കാണുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവൾ അതിവേഗം വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി അങ്ങനെതന്നെ ഇരുന്നു; അവന്റെ പാന്റുകൾ ബെഡിന്റെ എവിടെയോ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ചോദ്യങ്ങൾ അലയടിസുത്തണ്ടെങ്കിലും കടുത്ത ഉറക്കം അവനെ ഹള્ളിക്കളയുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ സമയം പുലർച്ചെ 2:30 ആയിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അവിസ്മരണീയവും റൊമാന്റിക്കുമായ ഒരു രാത്രിയാണിതെന്ന് ഓർത്ത് അവൻ ആ നിമിഷത്തിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.
ബീപ്പ്… ബീപ്പ്… ബീപ്പ്… പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പേജർ ഉറക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. സമയം നോക്കിയപ്പോൾ 4:15 ആയിരുന്നു. അത് ഐസിയു നഴ്സിംഗ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നുള്ള അത്യാഹിത കോളായിരുന്നു. അതൊരു വലിയ പ്രശ്നത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
അവൻ ഉടൻതന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് അവിടേക്ക് തിരിച്ചുവിളിച്ചു. ബെഡ് നമ്പര്‍ 33-ൽ കിടക്കുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ നില വളരെ ഗുരുതരമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; അവർ ‘കോഡ് ബ്ലൂ’ (Code Blue) അവസ്ഥയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അവിടുന്ന് അറിയിച്ചു. അവൻ ഫോൺ കട്ട്ര് ചെയ്ത്, വേഗത്തിൽ പാന്റ്സ് എടുത്തു ധരിച്ചുകൊണ്ട് ആ രാത്രി നടന്ന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർത്തുനോക്കി. ഇതൊരു സ്വപ്നം മാത്രമാണോ എന്ന് അവന് തോന്നിപ്പോയി. ശരിക്കും ഇതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ? തന്റെ സംശയങ്ങൾ മാറ്റാൻ അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പെൻലൈറ്റ് എടുത്ത് ചുറ്റും വെളിച്ചം അടിച്ചു നോക്കി.
ബെഡുകളെല്ലാം അലങ്കോലമായി കിടപ്പുണ്ടെങ്കിലും അവിടെയെല്ലാം ശൂന്യമായിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സ് തന്നോട് കള്ളം പറയുകയല്ല എന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ അവൻ ഓരോ കോണും പരിശോധിച്ചു. ചവറ്റുകുട്ടയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, ടവലും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, പുതപ്പിന്റെ അടിയിലായി ഉപയോഗിച്ച ഒരു കോണ്ടോമിന്റെ ചെറിയൊരു കവർ കഷ്ണം അവന് കിട്ടി. അവൻ അത് എടുത്ത് തന്റെ പാന്റ്സിന്റെ പോക്കറ്റിൽ സുരക്ഷിതമായി വെച്ചു. അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, ചെറിയൊരു ലോഹവസ്തു തറയിലേക്ക് വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കുനിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അതൊരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ നിറത്തിലുള്ള നഴ്സിംഗ് പിൻ ആയിരുന്നു; പല നഴ്സുമാരും തങ്ങളുടെ ഐഡി ബാഡ്ജിൽ കുത്തിവെയ്ക്കുന്ന ഒന്നാണത്.
ആ പിന്നും കോണ്ടോം കവറും അന്ന് രാത്രി നടന്നതെല്ലാം തികച്ചും യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്ന് അടിവരയിട്ടു പറഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ പേര് കൃത്യമായി വിളിച്ചിരുന്നു. താൻ ആ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നപ്പോൾ കോറിഡോറിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ തന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകാം. അവൻ ഐസിയു ലക്ഷ്യമാക്കി അതിവേഗം ഓടുമ്പോഴും ആ രഹസ്യ നഴ്സ് ആരാണെന്ന ചിന്ത അവന്റെ മനസ്സിൽ ശക്തമായി നിലനിന്നിരുന്നു.