തന്റെ ഈ കുമ്പിട്ടുള്ള ഇരുത്തത്തിൽ അലിയുടെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം കൃത്യമായി തന്റെ മുലകളിൽത്തന്നെയാണ് പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് റസിയയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു നാണം പടർന്നു.
അവൾ അലവി ഹാജി കാണാത്ത രീതിയിൽ അലിയെ നോക്കി മുഖം കൊണ്ട് ഒരു കൊച്ചു കോക്രി കാണിച്ചു. അലി വിട്ടു കൊടുത്തില്ല, അവൻ അവളെ നോക്കി തന്റെ താഴത്തെ ചുണ്ട് പല്ലുകൾ കൊണ്ട് ചെറുതായി ഒന്നു കടിച്ചുകാണിച്ചു. ആ ഒരു നിശബ്ദ വികൃതിയിൽ അവരുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം വീണ്ടും ഇരട്ടിച്ചു.
കൈ കഴുകലും തുടയ്ക്കലുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹാജിയാർ കട്ടിലിൽ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഈ സമയം നോക്കി അലി തന്റെ മനസ്സിൽ കുറെ നേരമായി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ ബൈക്കിന്റെ കാര്യം വലിയുപ്പയോട് അവതരിപ്പിച്ചു. “ഉപ്പൂപ്പാ…
എനിക്ക് മില്ലിലെ കാര്യങ്ങൾക്കൊക്കെ പെട്ടെന്ന് പോകാൻ ഒരു ബൈക്ക് വാങ്ങണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
അതു കേട്ടപ്പോൾ ഹാജിയാർ അവനെ ഒന്നു നോക്കി, “അതിന് നിനക്ക് ബൈക്ക് ഓടിക്കാൻ അറിയാമോ മോനെ?” എന്ന് ചോദിച്ചു.
“ആ ഉപ്പൂപ്പാ… എനിക്ക് നന്നായി ബൈക്കും കാറും ഓടിക്കാൻ അറിയാം,” അവൻ പെട്ടെന്ന് മറുപടി നൽകി.
എന്നാൽ, ഈ ആവശ്യം ആദ്യമായി കേട്ട റസിയ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അതിനെ എതിർത്തു സംസാരിച്ചു. “ബൈക്ക് ഒക്കെ വല്ലാത്ത അപകടമാ ഉപ്പൂപ്പാ… വലിയ വണ്ടികളൊക്കെ റോഡിൽ പാഞ്ഞു പോകുന്നതല്ലേ, വേണ്ട,” അവൾ ഹാജിയാരെ നോക്കി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അലി അവളിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും അങ്ങനെയൊരു എതിർപ്പ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ ആ പെട്ടെന്നുള്ള മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം മങ്ങി, ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം തോന്നി.
പക്ഷേ, അലിയെ കൂടുതൽ സങ്കടപ്പെടുത്താൻ റസിയ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൾ ഉടൻ തന്നെ ഹാജിയാരോട് കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “വേണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരു ചെറിയ കാറ് വാങ്ങിക്കൂടേ ഉപ്പൂപ്പാ? അതാകുമ്പോൾ ഉപ്പൂപ്പയെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാനും മറ്റും നല്ല സൗകര്യമായിരിക്കും. പിന്നെ ബൈക്കിനെ അപേക്ഷിച്ച് അപകടവും കുറവാണ്.”
അവൾ കാറിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞതും അലിയുടെ തളർന്ന മുഖം പെട്ടെന്ന് ചുവന്നു തുടുത്തു, കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു തിളക്കം വന്നു. ‘അത് കൊള്ളാമല്ലോ!’ അവൻ മനസ്സിൽ കരുതി. അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ ഉമ്മയെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ മിന്നിമറഞ്ഞ ആ നിഗൂഢമായ കള്ളഭാവം കണ്ടപ്പോൾ അവന് ആദ്യം ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
അലവി ഹാജി അല്പം ചിന്തിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു: “അതാ മോളെ നല്ലത്. കൂടുതൽ സൗകര്യവും അന്തസ്സും അതിനാണ്. എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഒരു ആവശ്യം വന്നാൽ നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും ഒന്നിച്ച് ഒരേ വണ്ടിയിൽ പോകാലോ. നീ നാളെത്തന്നെ രാഘവനെയും കൂട്ടി ടൗണിൽ പോയി നല്ലൊരു കാറ് നോക്കിക്കോ മോനെ…
പൈസയുടെ കാര്യമോർത്ത് നീ പേടിക്കേണ്ട, അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.” അത്രയും പറഞ്ഞ് ഹാജിയാർ വീണ്ടും ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു.
പാൽ ചോദിച്ചവന് പാൽപായസം കിട്ടിയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അലിയുടെ മനസ്സ് അപ്പോൾ. ബൈക്കിന് പകരം കാർ സ്വന്തമാക്കാൻ പോകുന്നു! വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ആ പാത്രവുമെടുത്ത് അവൻ റസിയയോടൊപ്പം തിരികെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
അടുക്കളയിൽ എത്തിയ ഉടൻ തന്നെ അലി ആ സന്തോഷം അടക്കാനാവാതെ പാത്രം വശത്തേക്ക് വെച്ച് റസിയയെ പുറകിലൂടെ ആഞ്ഞു വാരിപ്പുണർന്നു. “ഉമ്മച്ചീ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഉമ്മ എന്റെ ബൈക്കിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ മനപ്പൂർവ്വം ഉടക്ക് പറയുകയാണെന്ന്!”
റസിയ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവനെ തിരിച്ച് ശക്തമായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “കാർ ആയാലല്ലേടാ മണ്ടാ… നമുക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും സൗകര്യമായി ഒന്നിച്ച് പുറത്തോട്ടൊക്കെ കറങ്ങാൻ പോകാൻ പറ്റൂ!”
“അതാണല്ലേ കള്ളി… ബൈക്ക് വേണ്ട, കാർ മതി എന്ന് തന്ത്രപൂർവ്വം പറഞ്ഞത്!” അലി അവളുടെ വശ്യമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ… ഞാൻ എത്ര കാലമായി ഈ വലിയവീട്ടിനുള്ളിൽത്തന്നെ അടച്ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്! എനിക്കും നിന്റെ കൂടെ കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തൊക്കെ ഒന്നു കറങ്ങണം എന്നുണ്ട്,” അവൾ തന്റെ നോട്ടം അല്പം താഴേക്ക് താഴ്ത്തി നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.