ബാങ്കിൽ നിന്നും പണവുമായി അവർ നേരെ പോയത് ടൗണിലെ മാരുതിയുടെ വലിയ കാർ ഷോറൂമിലേക്കായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് രാഘവന്റെ അടുത്തു ബന്ധമുള്ള ഒരു അനന്തരവൻ, സുഭാഷ്, അവിടെത്തന്നെയായിരുന്നു ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വളരെ എളുപ്പത്തിലും സ്മൂത്തായും നടന്നു.
പുതിയ വണ്ടി എടുക്കുന്നതിനുള്ള പേപ്പർ വർക്കുകളും രജിസ്ട്രേഷന്റെ പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങളുമെല്ലാം സുഭാഷ് മുന്നിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ശരിയാക്കിത്തന്നു.
എല്ലാ ഫോർമാലിറ്റികളും കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം സുഭാഷ് അവരെ വണ്ടികൾ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന യാർഡിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ഡെലിവറിക്ക് തയ്യാറായി മൂന്ന് മാരുതി 800 കാറുകൾ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നും അലിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കടും ചുവപ്പ് കളറിലുള്ള കാർ തന്നെ അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. വണ്ടിയുടെ താക്കോൽ കൈമാറി ബാക്കി കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഭംഗിയായി പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, അവർ സുഭാഷിനോട് വലിയ നന്ദിയും പറഞ്ഞ് ഷോറൂമിന്റെ പടിയിറങ്ങി.
പുതിയ ചുവപ്പ് കാറിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ആദ്യമായി കൈവെച്ചപ്പോൾ അലിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു വൈദ്യുതി പാഞ്ഞുപോയി. അവൻ വണ്ടി മെല്ലെ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് നേരെ അടുത്തുള്ള പെട്രോൾ പമ്പിലേക്ക് വിട്ടു. അവിടെ നിന്നും കാറിന്റെ ടാങ്ക് ഫുൾ ആക്കി എണ്ണയടിച്ചു. അതിനുശേഷം അവൻ രാഘവേട്ടനെയും കൂട്ടി ടൗണിലെ ഏറ്റവും മുന്തിയ എസി ഹോട്ടലിലേക്ക് കയറി.
മേശയ്ക്കരികിലിരുന്നപ്പോൾ അലി രാഘവനെ നോക്കി വലിയ മനസ്സോടെ പറഞ്ഞു, “രാഘവേട്ടാ… ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള എന്തുവേണമെങ്കിലും ഓർഡർ ചെയ്ത് കഴിച്ചോ, യാതൊരു മടിയും വിചാരിക്കേണ്ട!”
അവർ രണ്ടുപേരും ടേബിൾ നിറയുന്ന തരത്തിൽ ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്ത്, വയറുനിറയെ ആസ്വദിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. വണ്ടി വാങ്ങിയതിന്റെയും നല്ല ആഹാരം കഴിച്ചതിന്റെയും വലിയൊരു തൃപ്തിയോടെ അവർ ഹോട്ടലിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
“രാഘവേട്ടാ… ബസ്സിൽ പോകണ്ട. ഞാൻ തന്നെ നിങ്ങളെ ഈ പുതിയ കാറിൽ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അലി കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തു. രാഘവൻ സന്തോഷത്തോടെ മുൻസീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു. അവർ രാഘവന്റെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര തിരിച്ചു.
പുതിയ വണ്ടിയുടെ എസിയുടെ തണുപ്പിലിരുന്ന് പോകുന്നതിനിടയിൽ അവർ മില്ലിലെ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ബിസിനസ്സ് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ, യാത്രയുടെ പകുതിവഴിയിൽ വെച്ച് പെട്ടെന്നാണ് രാഘവൻ വളരെ ഗൗരവമുള്ളൊരു വിഷയം, അലിയുടെ ഉമ്മയായ റസിയയുടെ കാര്യം എടുത്തുപറഞ്ഞത്.
“അല്ല മോനേ അലീ… കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ നല്ലപോലെ പോകുന്നുണ്ട്. ഇനി നിന്റെ ഉമ്മാക്കും ഒരു തുണ വേണം. എത്ര കാലമായി ആ പാവം ആ വലിയവീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു ജീവിതവുമില്ലാതെ കഴിയുന്നു…” രാഘവൻ വളരെ സഹതാപത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അതു കേട്ടതും അലിയുടെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഒന്നു മുറുകി. ആ വിഷയം അലിക്ക് ഒട്ടും പിടിച്ചില്ലെങ്കിലും അവൻ പുറമേ ഭാവവ്യത്യാസമൊന്നും കാണിക്കാതെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വണ്ടി ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
രാഘവൻ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ തന്റെ സംസാരം തുടർന്നു: “കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഹാജിയാർ എന്നോട് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു, റസിയയ്ക്ക് പറ്റിയ നല്ലൊരു ആലോചന എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ടുവരാൻ. ഞാൻ നോക്കാം എന്ന് വലിയുപ്പയ്ക്ക് വാക്കും കൊടുത്തിരുന്നതാ. എന്റെ അറിവിൽ ഇപ്പോൾ നല്ലൊരു ആളുണ്ട്.
ഗൾഫിൽ നിന്നും പ്രവാസജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു നാട്ടിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കാൻ വന്നതാ. വലിയ പണക്കാരനാണ്, നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ രീതിയിലും പറ്റിയ കുടുംബവുമാണ്. മക്കളൊന്നുമില്ല. അയാളുടെ ഭാര്യ കഴിഞ്ഞ വർഷം ഒരു റോഡ് ആക്സിഡന്റിൽ മരിച്ചുപോയതാ…”
രാഘവൻ ഒന്നു നിർത്തി പുറത്തേക്ക് നോക്കി വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഈ ആലോചനയുടെ കാര്യം ഹാജിയാരോട് നേരിട്ട് വന്ന് സംസാരിക്കാൻ ഇരുന്നതായിരുന്നു… അപ്പോഴല്ലേ അങ്ങേർക്ക് ആ അപകടം പറ്റിയത്! പാവം ഹാജിയാർ… നിന്റെ ഉമ്മ അങ്ങനെ ആ വീട്ടിൽ തനിച്ചു യൗവനം കളഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അങ്ങേർക്കാണ് ഉള്ളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സങ്കടം. ഇതൊന്ന് വേഗം നടന്നു കിട്ടിയാൽ മതിയായിരുന്നു…” രാഘവൻ അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തി ഒരു വലിയ നെടുവീർപ്പിട്ടു.