ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അലിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ബോംബ് പൊട്ടിയതുപോലെ തോന്നി. അവന്റെ മനസ്സാകെ തകർന്നുതരിപ്പണമായിരുന്നു. നെഞ്ചിലേക്ക് കനത്തൊരു ഭാരം വന്ന് അമരുന്നതുപോലെ അവൻ അനുഭവിച്ചു. ഉച്ചവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും ആവേശവും ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒലിച്ചുപോയി.
താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന, തന്റെ ശരീരം കൊണ്ട് ഒന്നായ, തന്റെ മാത്രം സ്വന്തമായ ഉമ്മയെ മറ്റാരോ വന്ന് കൊണ്ടുപോകാൻ പോകുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവനെ ആകെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
അതുവരെ കൊണ്ട എസിയുടെ സുഖമുള്ള തണുപ്പ് ഇപ്പോൾ അവനെ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. എങ്കിലും ഉള്ളിലെ ആ കനത്ത ആഘാതവും പരിഭ്രമവും ഒട്ടും പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവൻ വണ്ടി ഓടിച്ച് രാഘവന്റെ വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തിച്ചു.
വണ്ടി നിന്നതും രാഘവൻ ഇറങ്ങാൻ ആഞ്ഞ് അവനെ ക്ഷണിച്ചു, “മോനെ… വണ്ടി മുറ്റത്തേക്ക് കയറ്റ്, വീട്ടിൽ കയറി ഒരു ചായയൊക്കെ കുടിച്ചിട്ട് പോകാം.”
“വേണ്ട രാഘവേട്ടാ…
നേരം വൈകി, ഉപ്പൂപ്പയും ഉമ്മയും വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഞാൻ മറ്റൊരിക്കൽ വരാം,” അലി വളരെ നിർജ്ജീവമായ, മരവിച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
രാഘവൻ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി യാത്രപറഞ്ഞു പോയതും അലി കാറിന്റെ ഗ്ലാസുകൾ മുഴുവനായി ഉയർത്തി. അവന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും മരവിച്ചുപോയിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത പടർന്നു. ലക്ഷങ്ങൾ കൊടുത്ത് വാങ്ങിയ ആ പുതിയ ചുവപ്പ് കാറിന്റെ വലിയ സന്തോഷമെല്ലാം അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും അപ്പാടെ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ‘എന്റെ ഉമ്മയെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമോ…’ എന്ന വല്ലാത്തൊരു ഭയത്തോടെ അവൻ വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി തിരിച്ചുവിട്ടു.♥️ 
റസിയയും അലവി ഹാജിയും കൂടെ ആ പുതിയ കാർ ഒന്നു ചുറ്റികണ്ടു . ഹാജിക്ക് സന്തോഷമായി.റസിയാക്കും ചുവന്ന് കളർ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. റസിയ മുന്നിലെ ഡോർ തുറന്ന് അദ്ദേഹത്തെ മെല്ലെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഉള്ളിലെ സീറ്റിൽ കയറ്റി ഇരുത്തി.
“എടാ അലീ… എവിടെടാ നീ? എന്നെ ഇതിലൊന്ന് കയറ്റി പുറത്തോട്ട് ചുറ്റിക്കാൻ പറ,” സീറ്റിലിരുന്ന് ഹാജിയാർ വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“അവന് നല്ല തലവേദനയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് മുകളിലെ റൂമിലേക്ക് പോയിരിക്കുകയാണ് ഉപ്പൂപ്പാ… വല്ലാത്ത ക്ഷീണമുണ്ട്,” റസിയ വണ്ടിയുടെ ഉൾഭാഗം നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ആ… സാരമില്ല. പാവം രാവിലെ മുതൽ മില്ലിലും ഷോറൂമിലുമൊക്കെയായി ഒരേ ഓട്ടമായിരുന്നല്ലോ. അതിന്റെ ക്ഷീണം കാണും. ഇനിയിപ്പോൾ നേരം ഇരുട്ടാറായില്ലേ, ചുറ്റലൊക്കെ നാളെയാകാം,” ഹാജിയാർ കാറിൽ നിന്നും മെല്ലെ പുറത്തിറങ്ങി.
റസിയ അദ്ദേഹത്തെ കൈകളിൽ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് അകത്തെ മുറിയിലെത്തിച്ച് കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി.
എന്നാൽ, ഹാജിയാരെ മുറിയിലാക്കി തിരികെ വരുമ്പോൾ റസിയയുടെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു വേവലാതി പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി വാങ്ങി വന്നപ്പോൾ അലിയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ആ മരവിപ്പും അസ്വസ്ഥതയും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭാരമായി തങ്ങിനിന്നു. സമയം മെല്ലെ ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ പെരുമാറിയത് എന്നറിയാൻ അവൾ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു, നേരെ അവന്റെ മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി.
വാതിൽ ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അലി കട്ടിലിൽ കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ചലനായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ മെല്ലെ നടന്ന് അവന്റെ അരികിലായി കട്ടിലിന്റെ വശത്തിരുന്നു.♥️
“എന്തുപറ്റിടാ… എന്റെ മോന് എന്തുപറ്റി?” അവൾ വളരെ ആർദ്രമായി ചോദിച്ചു.
അവൻ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, “ഒന്നുമില്ല ഉമ്മാ…” എന്ന് വളരെ തണുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
റസിയ വിശ്വസിച്ചില്ല. അവൾ തന്റെ കൈ നീട്ടി അവന്റെ നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും തൊട്ടുനോക്കി. “പനിയൊന്നുമില്ലല്ലോടാ… ഇനി നല്ല തലവേദനയാണോ?” അവൾ ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.