നസീമയും ഹിബയും വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉണ്ണിയും തന്റെ ഷർട്ടും പാന്റും ധരിച്ച് മുടി ഒന്ന് ഒതുക്കിവെച്ചു.
കട്ടിലിലെ ബെഡ്ഷീറ്റിലെ ചുളിവുകളൊക്കെ നസീമ വേഗത്തിൽ വലിച്ചുനീക്കി ശരിയാക്കി. എങ്കിലും മുറിക്കുള്ളിൽ അവരുടെ വിയർപ്പിന്റെയും രതിയുടെയും ഗന്ധം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ മൂവരും കട്ടിലിൽ അടുത്തിരുന്ന് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് താഴെനിന്നും കോണിപ്പടികൾ കയറിവരുന്ന കാൽച്ചുവടുകൾ അവർ കേട്ടത്. ഉമ്മയോ അതോ അൻസിബയോ ആയിരിക്കാം എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
താഴെ എല്ലാവരും അത്താഴം കഴിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ വൈകുന്നേരം മുതൽ നസീമയെയും ഹിബയെയും താഴെ എങ്ങും കാണാത്തതുകൊണ്ട് ഉമ്മ അൻസിബയോട് പോയി വിളിച്ചുകൊണ്ട് വരാൻ പറയുകയായിരുന്നു.
മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് നിന്ന അൻസിബ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മുറിക്കുള്ളിൽ കട്ടിലിൽ നസീമയ്ക്കും ഹിബയ്ക്കും നടുവിലായി ഇരുന്നു ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന ഉണ്ണി! അവൾ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി ഒന്നുകൂടി നോക്കി.
“ഉണ്ണിയേട്ടനോ! ഉണ്ണിയേട്ടൻ എപ്പോഴാ വന്നത്? ഞാൻ താഴെ ആരെയും കണ്ടില്ലല്ലോ,” അൻസിബ അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു.
പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ മൂവരും ഒന്ന് പതറി. പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. ആദ്യം നാവെടുത്തത് നസീമയാണ്. “ഉണ്ണിയേട്ടൻ വന്നിട്ട് കുറച്ചുനേരമായി അൻസിബാ… ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.”
“അതെപ്പോഴാ? ഉമ്മ ഹാളിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ. കാറിന്റെ ശബ്ദമൊന്നും
കേട്ടതുമില്ല,” അൻസിബ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു.
ഉണ്ണി പെട്ടെന്ന് ഇടപെട്ടു, “അത്… ഞാൻ മുൻവശത്തൂടെയല്ല കയറിയത് അൻസിബാ. പുറകുവശത്തെ ഗേറ്റ് വഴിയാണ് വന്നത്. ഉമ്മ അവിടെ അടുക്കളയിലോ മറ്റോ ആയിരുന്നിരിക്കും.
ഞാൻ നേരെ മുകളിലേക്ക് പോന്നു. ഇവർക്ക് കൊടുക്കാൻ കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അതാണ്.” ഉണ്ണിയുടെ മറുപടിയിൽ നേരിയൊരു പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
അൻസിബയുടെ നോട്ടം അവരുടെ മുഖങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി. മൂന്നുപേരുടെയും മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പ്രസരിപ്പും, നസീമയുടെ മുടി അല്പം അലങ്കോലപ്പെട്ടതും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. മുറിക്കുള്ളിലെ എസിയുടെ തണുപ്പിലും ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം അവൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു. എങ്കിലും അവൾ അതൊന്നും അപ്പോൾ പുറത്തുകാണിച്ചില്ല.
“ഓഹോ, അങ്ങനെയാണോ. ശരി, താഴെ ഉമ്മ ഭക്ഷണം വിളമ്പി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരും വേഗം താഴേക്ക് വാ. ഉണ്ണിയേട്ടനും ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് പോയാൽ മതി,” അൻസിബ അവരെ അത്താഴത്തിന് ക്ഷണിച്ചു.
“അയ്യോ എനിക്ക് വേണ്ട അൻസിബാ. ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ അനിത കാത്തിരിപ്പുണ്ടാകും. നിങ്ങൾ ചെന്ന് കഴിക്ക്,” ഉണ്ണി പെട്ടെന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
അൻസിബ അവരെ ഒന്നുകൂടി സംശയത്തോടെ നോക്കിയ ശേഷം, “ശരി, എന്നാ വേഗം താഴേക്ക് വാ” എന്ന് പറഞ്ഞ് കോണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് നടന്നു.
അവൾ പോയതും ഉണ്ണി ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസമയച്ചു. “അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സംശയം തോന്നിക്കാണുമോ ഉണ്ണിയേട്ടാ?” ഹിബ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അവൾക്ക് സംശയം തോന്നാനുള്ള എല്ലാ വകയും നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്,” ഉണ്ണി തന്റെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഇനി താഴേക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വന്നാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും.
അൻസിബ ഉമ്മയോട് ചോദിക്കും ഞാൻ എപ്പോഴാ വന്നതെന്ന്. ഉമ്മ എന്നെ
കണ്ടിട്ടില്ല. പോരാത്തതിന് ഞാൻ വന്ന വണ്ടി മുറ്റത്ത് കിടപ്പുണ്ട്. മണിക്കൂറുകളോളമായി ഞാൻ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇവരുടെ കൂടെ അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് ഉമ്മയും അൻസിബയും ബാക്കിയുള്ളവരും മനസ്സിലാക്കിയാൽ അത് വലിയ കുഴപ്പമാകും.”
“അപ്പൊ ഇനി എന്താ ഉണ്ണിയേട്ടാ ചെയ്യാ?” നസീമയും പരിഭ്രാന്തിയിലായി.
“ഒരു വഴിയേ ഉള്ളൂ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പുറകുവശത്തെ കോണിപ്പടി വഴി അടുക്കളയുടെ പുറകിലൂടെ ആരും കാണാതെ ഇറങ്ങിപ്പോകാം. മുറ്റത്ത് കിടക്കുന്ന എന്റെ കാറിനെക്കുറിച്ച് അവർ ചോദിച്ചാൽ, ഞാൻ കാർ അവിടെ പാർക്ക് ചെയ്തിട്ട് എന്റെയൊരു ഫ്രണ്ടിന്റെ കൂടെ അവന്റെ കാറിൽ അത്യാവശ്യമായി എവിടേക്കോ പോയതാണെന്ന്