“അതിനേക്കാൾ സുഖം എനിക്ക് വായിച്ചപ്പോൾ തോന്നി… ആ വാഴത്തോപ്പിലെ ഷെഡിന്റെ ഉള്ളിൽ മൊത്തം ഞാൻ വൃത്തികേടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്!”
അതുകേട്ടതും അവൾ ആദ്യം എന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. പിന്നെ വേദു പൊട്ടിചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വയറു വേദാകത്തക്കവണ്ണം അവൾ അമർത്തി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“അപ്പോ അവിടെ ചെന്നിട്ടാണോ ഇതൊക്കെ വായിച്ചത്?”
ചിരിക്കിടയിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.
ഞാൻ അതെ എന്ന് തലയാട്ടി.
അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എന്തിനാ ശ്യാമേട്ടാ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നത്? ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വന്നു നോക്കിയാൽ ഈ നാട്ടിലെ വില മൊത്തം പോകും കേട്ടോ!”
“ഓ പിന്നെ… അവിടെ ആരു വരാനാ! ചുറ്റുവട്ടം മുഴുവൻ പന്നി കയറാതിരിക്കാൻ വേലി കെട്ടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ പണിക്ക് ആളെ വിളിച്ചാൽ മാത്രമേ അവിടെ ആരെങ്കിലും വന്നുപോകുകയുള്ളൂ.
അല്ലെങ്കിൽ അച്ഛനോ അമ്മയോ വരണം. അവരെന്തായാലും ആ വഴിക്ക് വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല, കാരണം ഇപ്പോൾ നടത്തിപ്പ് മൊത്തം ഞാനല്ലേ. ഇനി അതുമല്ലെങ്കിൽ വല്ല കള്ളനും കേറണം. കക്കാൻ കേറിയ ഒരുത്തൻ ഇതൊക്കെ കണ്ടാലും പുറത്ത് പറയുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ..?
ഒരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ അത് വല്ലാത്തൊരു പീസ്ഫുൾ പ്ലേസ് ആണ്… നിന്നെ ഒരു ദിവസം ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോകാം. അകത്തിരിക്കുന്ന ആൾ ഒന്ന് പുറത്തുവരട്ടെ!”
“ഏട്ടൻ എന്തായാലും ഇത്ര പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് എനിക്കാ ഇടമൊക്കെ ഒന്ന് കാണണം. നിങ്ങൾ അവിടെ പെണ്ണുങ്ങളെ ഒന്നും വിളിച്ചു കേറ്റുന്നില്ലല്ലോ അല്ലേ മനുഷ്യാ?”
അവൾ കുറുമ്പോടെ ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ പറയരുത് എന്നല്ലേ നിന്റെ കൽപ്പന! അപ്പോ പിന്നെ മോൾ അത് ചോദിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട!”
“ഓ… ഞാനൊന്നും ചോദിക്കുന്നില്ലേ!” വേദു വായ കോട്ടി.
“എടീ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ നീ സമ്മതിക്കുമോ?”
“ആദ്യം ചോദിക്ക്, എന്നിട്ട് ആലോചിക്കാം.”
“എന്തായാലും ഞാൻ കഥ എഴുതി ഒരു പാർട്ട് പോസ്റ്റ് ചെയ്തതാണ്. നല്ല നല്ല അഭിപ്രായങ്ങളും വരുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ നീ എഴുതിത്തന്ന ഈ ഭാഗം കൂടി ഞാൻ പോസ്റ്റ് ചെയ്തോട്ടെ?”
“എന്തിനാ മനുഷ്യാ… സ്വയം പാല് കളഞ്ഞത് പോരാഞ്ഞിട്ട് നാട്ടുകാരെ കൊണ്ടൊക്കെ എന്നെ ഓർത്ത് അടിപ്പിക്കണോ?”
കള്ളദേഷ്യം കാട്ടി അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഇങ്ങനെ എത്രയോ ആളുകൾ അവരുടെ കഥകൾ എഴുതി ഈ സൈറ്റിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ഇതൊക്കെ മുഖമറിയാതെ ചെയ്യുന്ന ചില രഹസ്യ കാര്യങ്ങളല്ലേ വേദൂ. ഇവിടെ നഷ്ടപ്പെടാൻ മാനമോ നമ്മളെ തിരിച്ചറിയാൻ അടയാളങ്ങളോ ഒന്നുമില്ലല്ലോ…”
“മതി മതി… എന്റെ പൊന്നു ശ്യാമേട്ടാ മതി! നിങ്ങളുടെ ആദർശങ്ങൾക്ക് എതിര് പറഞ്ഞ് ജയിക്കാനുള്ള കഴിവൊന്നും എനിക്കില്ല. കഥ പോസ്റ്റ് ചെയ്തോ, ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ലേ…”
പരിഭവമില്ലാതെ അവൾ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളെ നോക്കി പതിയെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു..
ശേഷം പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന എന്റെ മൊബൈൽ ഞാൻ പുറത്തെടുത്തു..
ഞാൻ അവൾക്ക് നേരെ ആ ഫോൺ നീട്ടി. വേദു അത്ഭുതത്തോടെ എന്താണെന്ന് നോക്കി.
ഞാൻ തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“‘പങ്കുവെയ്പ്പിന്റെ രണ്ടാം ദിനം’ കഥ എഴുതണ്ടേ?”
“അതിനു ഏട്ടൻ
ആദ്യം ഇത് പോസ്റ്റ് ചെയ്ത് ആൾക്കാരുടെ അഭിപ്രായമൊക്കെ എനിക്ക് പറഞ്ഞു താ… എന്നിട്ട് അടുത്തത് എഴുതാം. എനിക്കുമൊരു റെസ്റ്റ് വേണ്ടേ ഭർത്താവേ?”
അവൾ പറഞ്ഞു..
.
ഒന്നാലോചിച്ചപ്പോൾ എനിക്കും അത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നി. ധൃതി കാണിച്ചാൽ അവൾ ഇത്രയും കമ്പിയാക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള എഴുത്തിന്റെ വീര്യം കുറച്ചാലോ എന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു.
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ഞാൻ അവളെ പതിയെ വിളിച്ചു.
“എന്താ ശ്യാമേട്ടാ, ഉറക്കമില്ലേ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഉറങ്ങാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്, പക്ഷെ സമ്മതിക്കുന്നില്ലടി…”
“ആര്?”
“വേറെ ആര്, എന്റെ സാമാനം!”
അതുകേട്ട് വേദു ഉച്ചത്തിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“അതിനു ഞാനെന്ത് ചെയ്യാനാ മനുഷ്യാ… എന്റെ അവസ്ഥ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്നതല്ലേ?”