പണികളെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സരസ്വതി അബിയോട് രാഘവനെയും വിസ്മയയെയും ഡിന്നറിന് വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അതിനു തൊട്ടുമുമ്പ്, തങ്ങൾക്കിടയിലെ അകൽച്ച മഞ്ഞുപോലെ ഉരുകിത്തീരുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, സരസ്വതി അബിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി ഒന്നു
ചോദിച്ചു: “മോനേ… നീ നേരത്തെ റൂമിൽ നിന്ന് വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ, ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ, നീ എന്തെങ്കിലും കണ്ടായിരുന്നോ?”
ആ പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം അബിയെ ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചെങ്കിലും, അമ്മയുമായുള്ള പുതിയ സൗഹൃദവും ആത്മവിശ്വാസവും അവന് മറുപടി പറയാനുള്ള ധൈര്യം നൽകി. അവൻ ലജ്ജയോടെ ഒന്നു ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് തലയാട്ടി ‘ഉവ്വ്’ എന്ന് സമ്മതിച്ചു.
അത് കണ്ട സരസ്വതി അവനിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുത്ത് വന്ന്, അവന്റെ മുഖം തൻ്റെ കൈകൾക്കിടയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എടാ… അത് പിന്നെ, പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ ഒരു മൂഡിൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങ് ലയിച്ചു പോയതാണ്. നിനക്ക് ഞങ്ങളോട് പരാതിയോ പരിഭവമോ ഒന്നുമില്ലല്ലോ?”
അബി അമ്മയോട് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്ന്, തീർത്തും പക്വമായ ഒരു സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“അമ്മേ, നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം കാണാനല്ലേ ഇഷ്ടം? അങ്ങനെയുള്ള അമ്മയും അച്ഛനും സന്തോഷിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ ഞാൻ എന്തിന് പരാതിപ്പെടണം? അച്ഛനും അമ്മയും സന്തോഷിക്കുന്നത് തന്നെയാണല്ലോ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ആ കാഴ്ച പെട്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ എന്നിൽ ചെറിയൊരു അമ്പരപ്പും വിചിത്രമായ തോന്നലുകളും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ അതൊന്നും എനിക്ക് പ്രശ്നമല്ല. നിങ്ങൾ ഇത്രയും തീവ്രമായി സ്നേഹം കൈമാറുന്നത് ഞാൻ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്. കുറച്ച് കടന്നുള്ള സ്നേഹപ്രകടനമാണെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും അത് കുഴപ്പമില്ല. ഇത് നമ്മുടെ വീടല്ലേ അമ്മേ? ഇവിടെ നമുക്ക് എന്തും ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഇത് നമ്മുടെ വീടാകുമോ?”
അബിയുടെ ഈ പക്വവും എന്നാൽ കാമപൂർണ്ണവുമായ മറുപടി സരസ്വതിയെ
അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയൊരു തിരിച്ചറിവാണ് അബിയിലൂടെ അവൾക്ക് ലഭിച്ചത്. അബിക്ക് ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ കാണുന്നതിൽ ഒരു തടസ്സവുമില്ലെന്ന് രാഘവനോട് പറയണമെന്ന് അവൾ അപ്പോൾ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു. മക്കൾക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ പാഠങ്ങളും, അത് എത്രത്തോളം അസാധാരണമാണെങ്കിലും, പഠിപ്പിക്കാൻ സമയമായെന്ന് സരസ്വതിക്ക് തോന്നി. എന്നാൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഒറ്റയടിക്ക് വേണ്ടെന്നും, സാവധാനം ഒക്കെ താനേ വഴങ്ങിക്കോളുമെന്നും അവൾക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു.
അവൾ അബിയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് നുള്ളി, “നിന്റെ ഈ ചിന്താഗതി എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടപ്പെട്ടു അബീ. ഇനി നീ പോയി അവരെ വിളിച്ചിട്ട് വാ, നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഒരുമിച്ച് ഡിന്നർ കഴിക്കാം.”
അബി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അടുക്കളയിൽ
നിന്ന് പുറത്തേക്ക്
നടന്നു.
അബി ഹാളിൽ ചെന്ന് രാഘവനെ വിളിച്ചു, ശേഷം വിസ്മയയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അബി അവളെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് വിശപ്പില്ലെന്ന് കർശനമായി പറഞ്ഞു. പുറത്തുനിന്ന് അമ്മ അവളെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചപ്പോഴും അവൾ അത് വേണ്ടാ എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവളുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന പിണക്കത്തിന്റെ കാരണം അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും മനസ്സിലായിരുന്നു.
അബി നേരത്തെ കണ്ട വിസ്മയയല്ല ഇപ്പോൾ അവിടെ കിടക്കുന്നത് എന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ അവളുടെ അടുത്തുചെന്ന് ഇരുന്നുകൊണ്ട്, “എനിക്ക് വേണ്ടി ഒന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കൂ” എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ അത് നിരസിച്ചുകൊണ്ട്, “ഞാൻ കാരണം സ്വയം ദേഷ്യമുള്ളവർ ആരും എന്നെ വിളിക്കാൻ
നിൽക്കണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ട അബി, “എനിക്ക് നിന്നോട് ഇപ്പോൾ ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല, നീ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വന്നാൽ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വലിയ സന്തോഷമാകും” എന്ന് മറുപടി നൽകി.