അവിഹിതത്തിന്റെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ – 2 49അടിപൊളി 

 

ഞാൻ: വേണ്ട ചേട്ടാ പൊതിയണ്ട ഇങ്ങ് തന്നേക്ക്..

 

ചെറിയ ഒരു അമ്പരപ്പോടെ അയാൾ എന്നെ നോക്കി.

 

അയാൾ: 800

 

ഞാൻ പൈസ കൊടുത്തു ബാക്കി വാങ്ങി, തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അപ്പോൾ അയാൾ ഞാൻ കേൾക്കാൻ വേണ്ടി അല്പം ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.

 

അയാൾ: ആ 20 വെടി പൊട്ടിക്കാനുള്ള വലിപ്പം ഒക്കെ ഈ പ്ലേ ഗ്രൗണ്ടിന് ഉണ്ട്.

 

പക്ഷേ കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ ഞാൻ മുമ്പോട്ട് നടന്നു, വഴിയിൽ നേരത്തെ കണ്ട ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ ഒക്കെ നോട്ടം കയ്യിലെ പാക്കറ്റിൽ ആയിരുന്നു പിന്നെ അർത്ഥം വച്ചുള്ള ഒരു ചിരി… നിലത്തു നോക്കി ഞാൻ വേഗം നടന്നു വണ്ടിയിൽ കയറി. വിജയിച്ച ഭാവത്തിൽ മനു എന്നെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കൊണ്ടുവന്ന പാക്കറ്റ് ഡാഷ്ബോർഡിൽ വെച്ചതിനുശേഷം കൈകൊണ്ട് ഞാൻ അവനെ നന്നായി ഇടിച്ചു..

 

ഞാൻ: മനുഷ്യനെ കൊണ്ട് ഓരോ വൃത്തികേട് ചെയ്യിപ്പിച്ചിട്ട് നീ ഇവിടെയിരുന്ന് ചിരിക്കുന്നോ..

 

ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ അവൻ വണ്ടിയെടുത്തു. വണ്ടി ഓടിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

 

മനു: അവിടെനിന്ന് ആ ചെറുക്കന്മാരൊക്കെ ഇന്ന് നിന്നെ ഓർത്തായിരിക്കും അടിക്കുന്നത്.. തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ ടീച്ചറുടെ വയറു മുഴുവനും പുറത്തായിരുന്നല്ലോ

 

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല പകരം തിരിഞ്ഞ് അവനെ ഒന്നു നോക്കി.

 

മനു: അല്ല നാൻസി, മോളെ കുറച്ചു ഇപ്പോൾ ഉള്ള ഒരു രഹസ്യം നീ എന്നോട് പറഞ്ഞേ..

 

തിരിച്ചുഅടിക്കാൻ ഉള്ള പിടിവള്ളിയായിരുന്നു എനിക്കത്.

 

ഞാൻ: എങ്കിൽ കേട്ടോ.. കോളേജിൽ പോകുന്ന നേഹ മോളുടെ ഇടുപ്പിൽ ചുറ്റി കിടക്കുന്ന ഒരു അരഞ്ഞാണം ഉണ്ട്. മൂന്നര പവന്റെ ഒരു കയർ പിരിയൻ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം..

 

മനു: ഉഫ്ഫ്.. ആണോ.. അത് ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ ?

 

ഞാൻ: ഏത് പാതിരാത്രിക്കും അവളുടെ അരക്കട്ടിൽ തപ്പി നോക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അരഞ്ഞാണം അവിടെ ഉണ്ടാവും..

 

മനു: അത് എന്നുമുതൽ ഉള്ളതാണ്.. ?

 

ഞാൻ: അവൾക്ക് 15 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തതാണ്.

 

മനു: മേടിച്ചതല്ലേ ?

 

ഞാൻ: അല്ല, അത് അളവെടുത്ത് പറഞ്ഞ് പണിയിപ്പിച്ചതാണ്..

 

മനു: ഹോ.. 15 വയസ്സ് എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവള് പത്താംക്ലാസിൽ അല്ലായിരുന്നോ..

 

ഞാൻ: ആ അതേ.. സ്കൂളിന് പെൺകുട്ടികൾ സ്വർണാഭരണങ്ങൾ ഒന്നും ഇടരുത് എന്നൊരു നിയമം ഉണ്ട്. ഇവൾക്ക് മാലയും കമ്മലും ഒന്നും സ്വർണ്ണനായിരുന്നു സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ.. പക്ഷേ അരയിൽ ഈ മൂന്നര പവന്റെ സ്വർണ അരഞ്ഞാണം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്കൂളിൽ ആരും അരഞ്ഞാണം ഉണ്ടോന്ന് തപ്പിനോക്കില്ലല്ലോ.

 

മനു: ഈ കാര്യം വേറെ ആർക്കൊക്കെ അറിയാം..

 

ഞാൻ: എനിക്കും എന്റെ ഭർത്താവിനും പിന്നെ… ഇപ്പോൾ ഇച്ചായനും

 

അവൻ എസി കൂട്ടിവയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചു.

 

മനു: പിന്നെ എന്താ നിനക്ക് അരഞ്ഞാണം ഇല്ലാത്തത്..

 

ഞാൻ: ആരാ പറഞ്ഞേ എനിക്ക് ഇല്ലെന്ന്.. ഞാൻ ഇടാറില്ല. മിക്കപ്പോഴും ഞാൻ സാരി അല്ലേ കൊടുക്കുന്നത് അപ്പോൾ അരഞ്ഞാണം ചിലപ്പോൾ പുറത്ത് ചാടും. അതുകൊണ്ട് ഊരി വച്ചിരിക്കുകയാണ്. നേഹക്ക് പിന്നെ അങ്ങനെ ഒരു പ്രശ്നമില്ലല്ലോ.

 

മനു: ഇപ്പോൾ അവൾ എവിടെ എത്തി കാണും..

 

ഞാൻ: സമയം അഞ്ചു മണി ആകാറായില്ലേ.. ആ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ടാവും അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ബസ്റ്റാൻഡിൽ ആവും.

 

മനു: നീ അവളെ ഒന്ന് ഫോൺ വിളിച്ചേ..

 

ഞാൻ: അത് വേണോ

 

മനു: വേണം, വിളിച്ച് ചോദിക്ക്..

 

ഞാൻ: ശരി, ഇച്ചായൻ ഇടയ്ക്ക് മിണ്ടുകയോ തൊടുകയോ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.

 

ഇല്ലെന്ന് അവൻ തലയാട്ടി ഞാൻ ബാഗിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്ത് മോളെ വിളിച്ചു.

 

നേഹ: ഹലോ, മമ്മി

ഞാൻ: ആ മോളെ, എവിടെ എത്തി

നേഹ: ബസ്സിലാണ് മമ്മി, സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് ബസ്സിൽ കയറിയതേയുള്ളൂ.

ഞാൻ: ആ നീ കവലയിൽ ഇറങ്ങി അവിടെനിന്ന് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് പൊക്കോ..

നേഹ: മമ്മി ബസ്സിൽ തിരക്ക് ആണ്, സീറ്റില്ല. ഞാൻ പപ്പയുടെ കൂടെ പോയാൽ മതിയോ.