ദുബായിലാണ് യുപിക്കാരന് ആയ ഞാന് പ്രെസന്റ് ടെന്സില് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ങേ, ഇത്ര ചെറുപ്പത്തിലെ നീ ജോലീം ചെയ്യാന് തുടങ്ങിയോ? നീ രാവിലെ വെടിയടിക്കാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച് ഇറങ്ങിയതാണോടെ? വെടിക്കാര്ക്ക് ഇവിടെ ഒരു പഞ്ഞോം ഇല്ല കേട്ടോ. ഞങ്ങടെ നാട്ടിലെ പിള്ളേര് വാട്ട്സപ്പില് പരിചയമില്ലാത്തെ പെണ്ണുങ്ങള്ക്ക് മെസേജ് അയച്ച് അവളുമാരുടെ മറുപടിയും കാത്ത് അടച്ചിട്ട മുറിയിലെ കട്ടിലില് ഊണും ഉറക്കവും ഇല്ലാതെ സെക്കന്റുകളും മിനിട്ടുകളും മണിക്കൂറുകളും തള്ളി നീക്കുന്ന പ്രായത്തില് നീ ജോലി ചെയ്യുന്നെന്നോ? അവിശ്വസനീയം! എനിക്കറിയാം നിങ്ങള്ക്ക് ഇജ്ജാതി സംശയങ്ങള് ഒക്കെ തോന്നുമെന്ന്; പക്ഷെ സത്യമായും, രേഷ്മചേച്ചിയാണെ ഞാന് ജോലി ചെയ്യുകയാണ്. പഠിക്കാന് മണ്ട ഇല്ലെങ്കില് ഉള്ള മണ്ട വച്ച് ഒക്കുന്ന പണി ചെയ്യടാ തെണ്ടി എന്ന് എന്റെ തന്തപ്പടി സന്ത്റാം കല്പ്പിച്ചതനുസരിച്ച് സ്വപ്രയത്നത്താല് എന്റെ ഗ്രാമമെന്ന ചാണകക്കുഴിയില് നിന്നും ദുബായ് മഹാനഗരത്തിലേക്ക് വണ്ടി കേറിയവനാണ് ഈ ഞാന്. എന്റെ ഗ്രാമത്തിനടുത്തുള്ള പട്ടണത്തിലെ രവീന്ദര് സിംഗ് എന്ന് പേരുള്ള ഒരു അണ്ണന് നടത്തുന്ന ലോണ്ട്രിയിലെ (laundry) തേപ്പുകാരന് കം ഡെലിവറി ബോയ് ആണ് ഞാന്. തേപ്പും ഡെലിവറിയുമെന്ന് കേട്ടു തെറ്റിദ്ധരിക്കല്ലേ? പെണ്കുട്ട്യോളെ ഡെലിവറി പരുവം ആക്കിയ ശേഷം തേച്ചിട്ട് പോകുന്നവന് എന്നല്ല, തുണി തേക്കുകയും ഡെലിവര് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവന് എന്ന് തന്നെയാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്.
എന്റെ തുണികഴുകല്ക്കട പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത് കഞ്ഞി പ്രവാസികള് (പാകിസ്ഥാനികള്, ബംഗാളികള്, ആഫ്രിക്കക്കാര്, ദരിദ്രവാസി മലബാറികള് etc) താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തല്ല. രവീന്ദര്ജി ആരാ മോന്? അങ്ങേരു കട ഇട്ടേക്കുന്നത് നല്ല പോഷ് ഏരിയയില് ആണ്; പണക്കാരായ ഇന്ത്യക്കാര് താമസിക്കുന്ന ഒരു വമ്പന് കോളനിയില്. ഇടയ്ക്കിടെ മറ്റു രാജ്യക്കാര് ഉണ്ടെങ്കിലും പ്രധാന ഭൂരിപക്ഷം ഇന്ത്യക്കാര് തന്നെയാണ്. ഡേയ് മലബാറിത്തെണ്ടി, ഞാന് പറേന്ന പോലെ തന്നെ എഴുതണം കേട്ടോ. നിന്റെ പാവന ഒന്നും വേണ്ട. (എഴുതുന്നവനോട് പറഞ്ഞതാ, മുപ്പത് ദിറംസ് കൊടുത്ത് ഒരു റോയല് സ്റ്റാഗ് വിസ്കി അഡ്വാന്സായും, എഴുതി കഴിഞ്ഞാല് ഒരു കറക്കുകോഴീം ഓഫറു ചെയ്യിച്ചിട്ടാണ് അവനെന്നെ സഹായിക്കുന്നത്. മലബാറികള്ക്ക് കാഞ്ഞ ബുദ്ധി തന്നെ; കമന്നു കെടന്നാ കാല്പ്പണം). ഇന്ത്യക്കാരെ കൂടാതെ റഷ്യക്കാരായ ചില വെടികളും ഈ ഭാഗത്ത് താമസം ഉണ്ട്. പക്ഷെ അവര് നമ്മടെ കടേല് തുണി തരില്ല. തുണി ഉടുക്കുന്ന പരിപാടി തന്നെ ഇല്ലാത്ത അവരെങ്ങനെ തുണി തരാന് എന്ന ചോദ്യവും ഇക്കാര്യത്തില് പ്രസക്തമാണ്. റഷ്യക്കാരികളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള് ഓര്മ്മ വന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് കാര്യം പറഞ്ഞേച്ച് പ്രധാന കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് റഷ്യക്കാരികളുടെ ഫ്ലാറ്റില് ഞാന് ബിസിനസ് പിടിക്കാന് പോയി. ഉച്ചയ്ക്ക് പോയതിന്റെ കാരണം രാത്രി അവളുമാര്ക്ക് ഫുള് ടൈം ഡ്യൂട്ടിയാണ്. രാവിലെ അതിന്റെ ക്ഷീണത്തില് കൂതിയും കുത്തിക്കിടന്ന് ഉറക്കമായിരിക്കും. ഒരു പന്ത്രണ്ടുമണി ഒക്കെ ആകുമ്പോള് രാത്രിയിലെ ഊക്കുക്ഷീണം മൂലമുണ്ടാകുന്ന വിശപ്പ് കേറി മാന്തുമ്പോള് ഓരോന്നും തലപൊക്കിത്തുടങ്ങും. അതുകൊണ്ട് പന്ത്രണ്ടുമണി കഴിഞ്ഞിട്ട് പോയാ മതി എന്ന് കൂടെയുള്ള ഒരുത്തനാണ് എന്നെ ഉപദേശിച്ചത്. തുടക്കത്തില് എന്നെ മാര്ക്കറ്റിംഗ് മാനേജര് ആയിട്ടാണ് രവീന്ദര്ജി നിയമിച്ചിരുന്നത്.
മേല്പ്പറഞ്ഞ ഫ്ലാറ്റില് ഞാന് ചെന്നപ്പോള് പൂവന് പഴങ്ങള് പോലെയുള്ള നാല് യമണ്ടന് ചരക്കുകള് വെറും പാന്റീസും ടീ ഷര്ട്ടും ഇട്ടോണ്ട് അവിടേം ഇവിടേം ഒക്കെ കിടന്ന് ഫോണില് ചാറ്റിങ്ങും സംസാരോം ആണ്. അവളുമാരുടെ നിറോം വെണ്ണ ഉരുട്ടിയുണ്ടാക്കിയ തുടകളും ഉന്തി മുഴച്ചു നില്ക്കുന്ന പൂറുകളും കണ്ട് ബിസിനസ് പിടിക്കാന് ചെന്ന ഞാന് തിരിച്ച് അവര്ക്ക് ബിസിനസ് കൊടുത്തേക്കുമോ എന്ന് ഭയപ്പെടുകയുണ്ടായി. പക്ഷെ പോക്കറ്റ് കാലിയായതുകൊണ്ട് രാമനെ മനസ്സില് ഭജിച്ച് കാമദേവനെ ഒരുപരിധി വരെ ഞാന് തടഞ്ഞ് നിര്ത്തി. ഒരുത്തി ഞാനവിടെ വായും പൊളന്നു നില്ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുതന്നെയാണോ എന്നറിയില്ല, ഒരു മൈന്ഡുമില്ലാതെ സ്വന്തം പാന്റീസ് വകഞ്ഞു മാറ്റി അവളുടെ തേന് പൂറ്റില് നന്നായി ഒന്ന് മാന്തി. പച്ചയ്ക്ക് ഒരു പൂറു കണ്ട എന്റെ അവസ്ഥ ഊഹിച്ചു നോക്ക്! അതും പതിനാറോ പതിനേഴോ വയസുള്ള ഒരു കൊഴുത്ത പച്ചക്കരിമ്പിന്റെ പൂറ്! ചെമ്പന് രോമങ്ങള് തഴുകിത്തലോടുന്ന മധുചഷകം! എന്നെ അതിന്റെ അഴക് കാണിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് വിരല് കയറ്റി ഇളക്കിയിട്ട് ആ വിരലുകള് അവള് സ്വയം ചപ്പുന്നത് കൂടി കണ്ടപ്പോള് പൂറിനൊക്കെ ഇത്ര വിലയെ ഇവളുമാര് കൊടുക്കുന്നുള്ളല്ലോ രാമാ എന്ന് ഞാന് ആത്മഗതം ചെയ്തുപോയി. ഞങ്ങളുടെ ചാണക ഗ്രാമത്തിലെ കാണാന് ഒരു മെനയും ഇല്ലാത്ത കുറെ കറത്ത അവളുമാര് സ്വന്തം ഉണക്കപ്പൂറ്റില് എന്തോ വലിയ നിധി ഇരിപ്പുണ്ടെന്ന മട്ടിലാണ് നോട്ടോം പെരുമാറ്റോം; ഇവിടെ നല്ല ആപ്പിള് പോലെയുള്ള ചുകചുകന്ന ഇളമപ്രായക്കാരികള് അലുവ പോലെയുള്ള സ്വന്തം പൂറുകള് വേണേല് കണ്ടു വാണം വിട്ടോടാ എന്ന മട്ടില് പൊതുദര്ശനത്തിനു നല്കുന്നു! രാമരാമാ!