അല്ലി…… ഞാൻ വിളിച്ചു പോയി… കാലുകൾക്ക് ഇടയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ഇരിക്കുകയാണ് അവൾ.
ഇനി ഞാൻ വിളിച്ചത് കേട്ടില്ലേ എന്ന് സംശയത്തോടെ ഞാൻ ഒന്നുകൂടി ഉറക്കെ വിളിച്ചു… പട്ടി വില.. അനക്കമില്ല അവൾക്ക്.. അവൾക്കൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നൊരു ആശ്വാസം എൻറെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ഹൃദയത്തെ ചെറുതായിട്ടെങ്കിലും ഒന്ന് തണുപ്പിച്ചിരുന്നു.
എന്തു പറയും.. എങ്ങനെ തുടങ്ങും… അവൾക്കു നേരെ നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഒരുപക്ഷേ ചിന്താഭാരം കാലിലേക്ക് വ്യാപിച്ചത് ആവാം.
അവൾ കരയുകയാണ്… എൻറെ കണ്ണുകൾ നീറിപ്പുകഞ്ഞു.. ഇടതുകൈ ഞാൻ ചുരുട്ടി പിടിച്ചു.
അവളുടെ തോളിൽ കരത്തലം അമർത്തണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും എനിക്ക് ഭയം തോന്നി അത് ചെയ്യുവാൻ.. എൻറെ കൈ അവൾ എങ്ങാനും തട്ടിമാറ്റിയാൽ.. വെറുപ്പോടെ എന്നെ നോക്കിയാൽ.. എൻറെ നെഞ്ചിൽ ആരോ കത്തി കുത്തിയത് പോലെ തോന്നി എനിക്ക്.. ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീരിന് ചോരയുടെ ചുവപ്പാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയ നിമിഷം.
അവൾക്ക് അടുത്തായി ഞാനും ഇരുന്നു… അവളുടെ തേങ്ങൽ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കേൾക്കാം.. അതിനനുസരിച്ച് ചെറുതായി ശരീരം കുലുങ്ങുന്നുണ്ട്.
അല്ലി…… അത്രയും പരിതാപകരമായിരുന്നു എൻറെ വിളി… അത് കേട്ട് എങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് ചില്ലറ പൈസ വരെ ആളുകൾ ഇട്ടു തന്നേനേ..
ഇല്ല അവൾക്ക് കുലുക്കം ഇല്ല.. എനിക്കാകെ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.. ഇത്രയും വർഷം ഉള്ളിൽ കൊണ്ടു നടന്നിട്ട്.. അവസാനം എന്നിലേക്ക് അണഞ്ഞപ്പോൾ.. അതിലും വേഗത്തിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി എൻറെ പ്രണയം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുമോ എന്നൊരു അഗാധമായ ഭയം എന്നെ മൂടുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.. ആ ഒരു ചിന്ത പോലും എന്നെ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് ആ നിമിഷം ഞാൻ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു.
എന്തു ചെയ്യും.. കരഞ്ഞ് കാലു പിടിച്ചാലോ.. അതുവേണ്ട ചിലപ്പോൾ കാലു പിടിക്കുമ്പോൾ അവള് കുണ്ണക്കിട്ട് തന്നെ ചിലപ്പോൾ ചവിട്ടിക്കളയും… എൻറെ ചിന്തകൾ ജീപ്പിലേറി എങ്ങോട്ടോ സഞ്ചരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.
അല്ലി……. ഞാൻ വീണ്ടും പഴയതിലും പരിതാപകരമായി വിളിച്ചു.. ഇത്തവണ ഇതാരെങ്കിലും കേട്ടെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ഒരു കാല് ചായയെങ്കിലും വാങ്ങിത്തരും അത്രയും ദയനീയമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് അവൾ മുഖമുയർത്തി എന്നെ നോക്കി.. എൻറെ ഹൃദയം കൊളുത്തി പിടിച്ചു.. ചുവന്നു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ.. വീങ്ങിയ മുഖം.. വേദന നിറഞ്ഞ നോട്ടം.. താങ്ങാനുള്ള ശക്തി ഇല്ലാതെ ഞാൻ മുഖം കുനിച്ചു കളഞ്ഞു.
മഴയുടെ ശബ്ദവും.. വീശി അടിക്കുന്ന കാറ്റിൻറെ അസഹനീയമായ തണുപ്പ്.. വെള്ളി വെളിച്ചം വിതറി ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ മിന്നലും .. ഞങ്ങളും ആ കുന്നിൻ ചെരുവിൽ മൗനമായിരുന്നു.
എന്തു പറഞ്ഞു തുടങ്ങും.. എങ്ങനെ പരിഹരിക്കും.. എന്നെന്നേക്കുമായി വിട്ടു പോവുകയാണോ… ആലോചിച്ചിട്ട് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല.
അല്ലി…….. ഞാനൊന്നുകൂടി ദയനീയമായി വിളിച്ചുനോക്കി.
വേണ്ട കണ്ണാ……. മൂർച്ചയുള്ള അവളുടെ ശബ്ദം.. മുട്ടുകാലിൽ നിന്നും മുഖമുയർത്തി നേരെ നോക്കി അവൾ എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചതുപോലെ പറഞ്ഞു.
അത്.. കുഞ്ഞി.. എന്നോട് അവൾക്ക്……. അവളുടെ ഉറപ്പുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പതറിക്കൊണ്ട് ഞാൻ വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി തടഞ്ഞു.
ന്യായീകരണങ്ങൾ ഒരുപാടുണ്ടാവും കണ്ണാ.. ഞാൻ…….. അവൾ പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിക്കാതെ പുറം കൈകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു.
എന്നിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം നിറയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
അല്ലി വിദൂരതയിലേക്ക് മഴയിലൂടെ കണ്ണുംനട്ട് ആ ഇരിപ്പ് അല്പനേരം തുടർന്നു മൗനമായി.
പെട്ടെന്ന് അവൾ പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു തിരിഞ്ഞു നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി… പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ അല്ലിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു… ആകെ നനഞ്ഞ് ഒട്ടിയ സാരിയുമായി പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ അവൾ ബലം പിടിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ കൈ കുടഞ്ഞിറിഞ്ഞു… ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അല്ലി ആ നടപ്പ് തുടർന്നു…. മഴയിൽ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ മുടി കൈകൾ കൊണ്ട് കോതി ഇരുകൈകളും തലയിൽ ഞാൻ പോലും അറിയാതെ വച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ പോക്ക് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു പോയി…. ഏകനായി.. നീറുന്ന ഹൃദയവുമായി.. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ പോലെ.