അവൾ അവൾക്കാകും വിധം കയ്യും കാലും ഇട്ട് അടിക്കുന്നുണ്ട്. ആ വജ്ര കണ്ണുകൾ കരയുന്നത് പോലെ ചുവന്നിട്ടുണ്ട് കണ്ണ് നീര് പൊഴിയുന്നുണ്ട്… അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ. എനിക്ക് ഒന്നും തന്നെ തോന്നുന്നില്ല ഇത് ഞാൻ തന്നെ ആണോ അവൾ പിടയുന്ന കണ്ടിട്ട് ഒരു തരം സന്തോഷം എന്നെ പൊതിഞ്ഞു ഞാൻ ചിരിക്കുകയാണോ…. കഴുത്തിലെ മുറുക്കലിന്റെ ബലം കൂടുന്നപോലെ.എന്റെ ശരീരം ഞാൻ പോലും അറിയാതെ ചെയ്യുന്ന പോലെ ആരോ ഒരാൾ എന്നെ നിയന്ത്രിക്കും പോലെ…
പെട്ടന്നാണ് വലിയ മുഴക്കത്തോടെ ഒരു ഇടി വെട്ടിയത്
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ എന്റെ സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്തു.
അവൾ ജീവന് വേണ്ടി പിടയുന്ന പോലെ…. ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഞാൻ ഒന്ന് മരവിച്ചു…
വേഗം കഴുത്തിലെ പിടി ഞാൻ വിട്ടു. വിട്ടതും അവൾ മുട്ടുകാലിൽ ഇരുന്നതും ഒപ്പം ആയിരുന്നു. ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയത് പോലെ അവൾ ശ്വാസം എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് വല്ലാതെ കിതക്കുന്നുണ്ട്. ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതിനിടയിലും അവൾ ഏങ്ങി… ഏങ്ങി… കരയുകയാണ്
എന്തോ ഇവിടെ സംഭവിച്ചേ ഓർമ മുറിഞ്ഞത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
“സോറി….. സോറി…. ഞാൻ… ഞാൻ അല്ല അത്… ” ഇത്രയും പറയാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ല എനിക്ക്
അവൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളാൽ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി…. കത്തി ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ. ആ കണ്ണുകളെ നേരിടാൻ മാത്രം ശക്തി എനിക്ക് അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ അടുത്തായി ഞാനും ഇരുന്നു. പക്ഷെ ആ റൂമിനെ നിശബ്ദത മൂടി. മഴക്ക് പോലും ഒന്നും ചെയ്യാൻ സാധിക്കാത്തത് പോലെ. അവൾ അതെ ഇരിപ്പാണ്.
“ട്ടു…… ട്ടു..” വാതിലിൽ ആരോ തട്ടിയ ശബ്ദം.
എനിക്ക് തുറക്കേണ്ടി അവർ ഡോർ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. നന്ദു ചേച്ചി ആണ് കൂടെ ദേവൂചേച്ചിയും ഉണ്ട്
നന്ദുചേച്ചി:”കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞോ നീ….”
പുള്ളിക്കാരി ഇവിടെ നടന്ന സംഭവ വികാസങ്ങൾ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് അതിൽ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു..
“ഇവൾ എന്താ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നെ. കരയുകയാണോ 😳”ദേവു ആയിരുന്നു അത്. കല്ല്യാണി ഇപ്പോഴും അതെ ഇരിപ്പാണ് ചെറുതായി ഒരു ഏങ്ങലും കേൾക്കാം. ദേവു ചേച്ചി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ആ താടി പിടിച്ചൊന്ന് പൊക്കി. അവളുടെ മുഖം കണ്ട് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്ന് ഭയപ്പെട്ടു. കണ്ണൊക്കെ കലങ്ങി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കഴുത്തിൽ ഞാൻ പിടിച്ചതിന്റെ പാട് കാണാം. മുഖം ചുവന്നിരിക്കുന്നു. അവൾ കരയുകയാണ് പക്ഷെ ശബ്ദം പുറത്ത് വരുന്നില്ല. ചേച്ചിയെ കണ്ടതും അവൾ കെട്ടിപിടിച്ചൊന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ചേച്ചി അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയാണ്. ചേച്ചി എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ആ മുഖത്ത് ഇതുവരെ കാണാത്ത ദേഷ്യം ഞാൻ കണ്ടു. അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം നന്ദുവും അവളുടെ അടുത്തായി സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു…. പതിയെ പതിയെ ആ കരച്ചിൽ ക്ഷമപ്പെടുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു എന്നാലും ആ ഏങ്ങലടി അപ്പോഴും ക്ഷമപെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല
“നന്ദു ഇവളെ നീ റൂമിലോട്ട് കൊണ്ട് പോ”
രണ്ടുപേരും കൂടെ അവളെ എണീപ്പിച്ചു നിർത്തി. നന്ദു ചേച്ചി അവളെ പിടിച്ച് പതിയെ നടത്താൻ ശ്രമിച്ചു ദേവുചേച്ചി എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു.
“ചേച്ചി ഞാൻ…..”വളരെ നിസ്സഹായ അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതും.
“ഠപ്പേ 💥” എന്ന ശബ്ദം റൂമിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു.
അങ്ങനെ അതും സംഭവിച്ചു ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ചേച്ചി എന്നെ തല്ലി
“നിനക്കും ഇല്ലേ സിദ്ധു കൂടെപ്പിറപ്പായിട്ട് നാലെണ്ണം…
നീ അവളുടെ മുഖം കണ്ടോ എങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തോന്നി ആ പാവത്തിനോട് നിനക്ക് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ”
ചേച്ചി ഇതും പറഞ്ഞ് ഒറ്റപോക്കായിരുന്നു റൂമിന് വെളിയിലേക്ക്.
ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും നാവ് പൊങ്ങിയില്ല.
എന്റെ മുഖത്ത് കിട്ടിയതിനേക്കാൾ വേദന ആയിരുന്നു മനസിന്. എന്നെ അവർ വെറുക്കുമോ….
എന്റെകണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ പൊഴിയുന്നുണ്ട് ഒന്ന് കരഞ്ഞാൽ ചെലപ്പോ ആശ്വാസം കിട്ടുമായിരിക്കും പക്ഷെ അതിനും കഴിയുന്നില്ല