തറവാട്ടിലെ നിധി – 4 55

“അതിനു…. എന്റെ കല്യണ കാര്യം ഇവരാരുമല്ലാ തീരുമാനിക്കേണ്ടത്…”

ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോളെന്റെ കൈയും കാലുമെല്ലാം രോഷം കാരണം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

“നിന്റെ അപ്പനും അച്ഛമ്മയും അല്ലാതെ പിന്നെ ആരാടാ… ചത്തു പോയ നിന്റെ തള്ളയാണോ തീരുമാനിക്കേണ്ടതു…”

വല്യമ്മ ചാടി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു ചോദിച്ചു… അടുത്തിരുന്ന രാജൻ വല്യച്ഛൻ വല്യമ്മയുടെ കൈയിൽ ചാടി പിടിച്ചു ഇരുത്താൻ നോക്കി… ഇതു കേട്ട ഉടനെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മേശയിൽ ഞാൻ രണ്ടു കൈയും വലിച്ചു അടിച്ചിട്ടു ചാടി എഴുന്നേറ്റു…

“എന്റെ അമ്മയെ കുറിച്ചു വെല്ലോം പറഞ്ഞാൽ… വല്യമ്മയാ കോപ്പാ എന്നൊന്നും ഞാൻ നോക്കില്ലാ… ഓർത്തോണം തള്ളേ…”

അതും പറഞ്ഞു ഞാൻ ഇല ചുരുട്ടി എടുത്തു അവിടെ നിന്നും വേഗത്തിൽ പുറത്തോട്ടു നടന്നു… എന്റെ കൈയിൽ നിന്നുമാ ഇല വാങ്ങിയതു മീര ആണെന്നു പോലും ശ്രെദ്ധിക്കാനുള്ള ബോധം എനിക്കപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു… ബുദ്ധിയേയും, ബോധതിനെയുമെല്ലാം ക്രാധം കീഴടക്കിയിരുന്നു…

“” നീ ആരെയാടാ പേടിപ്പിക്കുന്നത്…. നിങ്ങൾ അവൻ പറഞ്ഞതു കേട്ടോ…“”

ഞാൻ മുറിയിലേക്കു നടന്നപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്നും വല്യമ്മയുടെ രോദനം കേട്ടു… ഇനി ഇവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കുന്നില്ല.. പെട്ടിയും ചട്ടിയുമെക്കെ എടുത്തു ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം, ഇവിടേക്കു വന്നതു തന്നെ വലിയ തെറ്റായി പോയി… ഞാൻ റൂമിൽ കേറി പെട്ടി തുറന്നു വസ്ത്രമെല്ലാം അടുക്കി വെക്കാൻ തുടങ്ങി… രാത്രിയിൽ വണ്ടി ഒന്നും കാണില്ല, കുഴപ്പമില്ല… ഏതേലും വഴി അരികിലിരുന്നിട്ടു നാളെ രാവിലത്തെ വണ്ടി കേറി പോകും…

“ശ്രീ… മോനിതു എന്താ ചേയ്യുന്നേ…”

റൂമിലേക്കു കടന്നു വന്ന ഉഷാമ്മ എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി ചോദിച്ചു…

“ഇനി ഇവിടെ പറ്റില്ലാ ഉഷാമ്മേ… ഞാൻ തിരിച്ചു പോകുവാ..”

അവരുടെ കൈ വിടുവിച്ചു ഞാൻ പറഞ്ഞു..

“ഇവിടെ ഇതൊക്കെ പതിവാ…. മോൻ ഇതൊന്നും കേട്ടു വിഷമിക്കേണ്ട…”

ഉഷാമ്മ എന്നെ സമാശ്വസിപ്പിക്കാൻ പരിശ്രെമിച്ചു… പക്ഷെ ഇപ്പോളെന്റെ മനസ്സിൽ ഇവിടെ നിന്നാൽ ഇനി എങ്ങനെ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തു നോക്കുമെന്ന ഭയമായിരുന്നു… ഞാൻ തുണിയും മണിയുമെല്ലാം ബാഗിലാക്കി കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു…

“ശ്രീ… നീ എങ്ങോട്ടാ…”

വാതിൽക്കൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട അച്ഛൻ എന്നോടു തിരക്കി… അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് സ്വകാര്യത കിട്ടട്ടെ എന്നോർത്താവും ഉഷാമ്മ അവിടെ നിന്നുമിറങ്ങി പോയി…

“ഞാൻ തിരിച്ചു കൊച്ചിക്കു പോകുവാ…. മതിയായി…”

“നീ ഇവിടം വിട്ടു ഒരിടത്തോട്ടും പോവേണ്ട….”

“എനിക്കു പോണം… ഇവിടുള്ള ആർക്കും ഞാൻ വന്നതു ഇഷ്ടപെട്ടിട്ടില്ല… ഒരു ഭാരമായി ഇവിടെ തുടരാൻ എനിക്കു പറ്റില്ല…”

“നീ വന്നതിവിടെ കുറേ പേർക്കു ഇഷ്ടമായിട്ടില്ലാ എന്നതു ശെരി തന്നെ… അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് നീ ഇവിടെ തുടരണ്ടതും…”

എന്നെ പിടിച്ചു കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി അച്ഛൻ അടുത്തിരിന്നിട്ടു പറഞ്ഞു… എന്താണ് അച്ഛൻ പറയുന്നതെന്നു ഞാൻ സംശയത്തോടെ നോക്കി… അച്ഛൻ തുടർന്നു..

“പണ്ട് നിന്റെ അമ്മയുമിവിടെ നിന്നുമൊരു വലിയ വഴക്കിനെ തുടർന്നു ഇറങ്ങി പോയപ്പോൾ അന്നെനിക്ക് തടയാൻ പറ്റിയില്ല… ഇപ്പോൾ നീ അതു തന്നെ ആവർത്തിച്ചു അച്ഛനെ പരാജയപെടുത്തല്ലേ…”

അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നു ഞെട്ടി… അമ്മ ഇറങ്ങി പോയപ്പോൾ അച്ഛൻ തടയാൻ ശ്രെമിച്ചുവോ… അച്ഛനു അമ്മയോടു ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നോ…

“എനിക്കു ഈ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പറ്റില്ല… ആരു പറഞ്ഞാലും….”

ഞാൻ കർശനമായി പറഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛന്റെ മുഖത്തുമൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു…

“നിനക്കു ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരു കല്യാണവും നീ കഴിക്കേണ്ട… ഇന്നു പറഞ്ഞതു പോലെ തന്നെ പോയി പണി നോക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ മതി… ഇതു നിന്റെ വീടാ.. എന്റെ കാലശേഷം ഇതെല്ലാം നിന്റെ പേരിലാ ഞാൻ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്… വടക്കേ തൊടിയിൽ കുറച്ചു സ്ഥലം മാത്രം ഉഷയുടെ പേരിലും… അവൾക്കും മാന്യമായി ജീവിക്കേണ്ടേ, ഞാൻ ഇല്ലാതെ ആയാൽ…”

“ഇപ്പോൾ എന്തിനാ അങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത് അച്ഛൻ… എനിക്കു ഒന്നും വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചല്ല ഇവിടെ വന്നതു…”