തറവാട്ടിലെ നിധി – 4 55

”ഇയാളു മിക്കവാറും കൊണ്ടിട്ടെ പോകു…“

എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞിട്ടു മുഖം ചുളുക്കി നടന്നു നീങ്ങുന്ന പെണ്ണിനെ ഞാൻ നോക്കി ചെറു ചിരിയോടെ ഇരുന്നു… അവളുടെ ഉരുണ്ട ജഘനം നടപ്പിനൊത്തു താളം വെച്ചു… ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമെന്നു മനസ്സൊന്നു മന്ത്രിച്ചു… പക്ഷെ ഇല്ലാ… അവളോടിഷ്ടം പറഞ്ഞതിൽ ഒരു കുറ്റബോധവും തോന്നിയില്ല, വരുന്നിടത്തു വെച്ചു കാണാമന്ന ധൈര്യമായിരുന്നു ഉള്ളിൽ. അവൾ പോയി ആരോടും പറയില്ലാ എന്നൊരു വിശ്വാസവും…

അന്നും പതിവുപോലെ തന്നെ സിഗരറ്റും തീപ്പെട്ടിയുമെടുത്തു ഞാൻ സന്ധ്യക്കു പത്തായ പുരയിലേക്കു നടന്നു.. അതിന്റെ ഉള്ളിലായി കേറി സിഗരറ്റ് ചുണ്ടിൽ വെച്ച് മരങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു സ്വർണ്ണ കിരണങ്ങൾ ചൊരിയുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി തീപ്പെട്ടി എടുത്തു.. പത്തായത്തിനു മുകളിൽ നിന്നുമെന്തോ അനക്കം കേട്ടത്… ഞാൻ പെട്ടന്നു തന്നെ സിഗരറ്റ് മാറ്റി വെച്ചു കാതോർത്തു, എന്തോ അനക്കം കേട്ടെന്നതു ഉറപ്പാണ്… വെല്ല പൂച്ചയോ അല്ലേൽ മരപ്പട്ടിയോ ആവും, അതല്ലാ വീട്ടുകാരാരേലും ആണേലോ… ഞാൻ കോവണിപ്പടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കയറി.. ശരിയാണ്, ഒരു മുറിയിൽ നിന്നും അനക്കം… ഒതുക്കി പിടിച്ചുള്ള ഒരാണിന്റെ സംസാരവും… കൂടെ… ഒരു പെണ്ണിന്റെ ചിരിയുമല്ലേ അത്… മനസ്സിൽ വന്ന മോശമായ ചിന്തകളെ ശാസിച്ചു ഞാൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി… ചാരിയിട്ട വാതിലിനോടു തല ചേർത്തു വെച്ചു… പരിചിതമായ ശബ്ദം.. വാതിലിനെ മറി കടന്നു തകർന്നു കിടക്കുന്ന ജാലകത്തിനു അടുതെത്തി, തല ചെരിച്ചു ജനാലയിലൂടെ നോക്കി…

ആദ്യം നാലു കാലുകൾ വ്യക്തമായി കണ്ടു… അതെ, സംഭവം അതു തന്നെ…. മുകളിൽ കിടക്കുന്നതൊരു പുരിഷനാണ്, ഇരു നിറത്തിൽ രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാലുകൾ…. അയാളുടെ കാൽ മുട്ടു വരെ കാപ്പി പൊടിയിൽ നീല പൂക്കളുള്ള മുണ്ടു കിടക്കുന്നു.. അയാളുടെ കീഴിൽ കിടക്കുന്നതൊരു പെൺകുട്ടി, വെളുത്ത കാലുകൾ…. വെള്ളി കൊലുസ്സ്, കറുപ്പിൽ മഞ്ഞ പൂക്കളുള്ള പാവാട, മുട്ടിനു താഴെ വരെ കിടക്കുന്നു… നല്ല പരിചിതമായ പാവാട.. അതേ… എന്റെ കൈകാലുകൾ വിറച്ചു, കൈ വെള്ളയും നെറുകും തലയും വിയർത്തു, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു… മീരയുടെ പാവാട… നെഞ്ചിൽ എന്തോ കൊത്തി വലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ തല ഒരൽപ്പം കൂടെ ചെരിച്ചു, ഇപ്പോൾ അവരുടെ അര കെട്ടു വരെ കാണാമായിരുന്നു… ഈറനണിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ഞാൻ അടച്ചു തുറന്നു… കളി അല്ലാ, പെണ്ണിന്നു മുകളിലായി ചെറുക്കൻ കിടന്നു പ്രേമലീലകളാണ്.. എന്തായാലെന്താ… കാത്തു സൂക്ഷിച്ചോരു കസ്തൂരി മാബഴമീ നായിന്റെ മോൻ കൊത്തി പോയില്ലേ… അവന്റെ മുഖമൊന്നു കാണണമെന്നു ഒരാഗ്രഹം തോന്നി.. ഞാൻ കുറച്ചു കൂടെ മനോബലം കൈ വരിച്ചു ജനാലയുടെ മുന്നിലേക്കു നീങ്ങി… ചുരുണ്ട മുടിയുള്ളൊരാൾ… അതു സുധി അല്ലേ… അതെ.. സുധി തന്നെ… കള്ള നായിന്റെ മോനിതിനായിരുന്നോ ഇവിടെ ചുറ്റി പറ്റി നടന്നത്… പെട്ടന്നു ഒരു മിന്നായം പോലെ അവന്റെ അടിയിൽ കിടക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖവും കണ്ടു… മീര അല്ലാ… എന്റെ മീരയല്ലാ അത്… മീനാക്ഷിയാണ്.. പെട്ടന്നെന്റെ ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ മാറി… വെറുതെ അല്ലാ എന്നും തന്നെ മീനാക്ഷി ഇവിടെ വരുന്നതു. സുധി വീടിനു എതിരായിയുള്ള വാതിൽ വഴിയാവും അകത്തു കേറുന്നത്… അപ്പോൾ ഇതു സ്ഥിരം പരുപാടി ആണല്ലേ.. സുധി തല താഴ്ത്തി അവളുടെ കഴുത്തിൽ ഉമ്മ വെച്ചു, എനിക്കു എതിരായി ഇരിക്കുന്ന കൈ കൊണ്ടു അവളുടെ പാവാടയും ഉയർത്തി എനിക്കു എതിരായിരുന്ന ഭാഗത്തു എന്തു നടന്നാലും അത് കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ… ആ വശത്തിനു പകരം, ഈ വശത്തെ പാവാട ഒന്നു പൊക്കിയിരുനെങ്കിൽ എന്നു ഞാൻ ആശിച്ചു…

“ആരേലും കാണുമോ എന്നതാ പേടി….”

ശബ്ദം താഴ്ത്തി മീനാക്ഷി പറഞ്ഞു…

“കണ്ടാലെന്താ… നിന്നെ ഞാൻ കെട്ടും… ഇന്നല്ലേൽ നാളെ ഏതായാലും അതു വേണ്ടേ…”

“അതിനൊക്കെ അതിന്റെ സമയമില്ലേ സുധിയേട്ടാ… ആ മുതുക്കി തള്ളയെങ്കിലും ഒന്നു തട്ടി പോയി കഴിഞ്ഞാണ്ണേലൊരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു…”

മീനാക്ഷിക്കും അച്ഛമ്മയെ കുറിച്ചു നല്ല അഭിപ്രായം ആണെല്ലോ എന്നോർത്തു ഞാൻ ചിരിച്ചു..