സുമതിയെയും പത്മയെയും കണ്ട ഉടനെ ശ്രീധരൻ അവരെയും കൂട്ടി പ്രൊഡക്ഷൻ മാനേജർ പെരുമാളിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി…
സാറേ ഇവരും രോഗികൾ ആയിട്ട് അഭിനയിക്കാൻ വന്നതാണ്..ഒരാൾ എന്റെ ഭാര്യതന്നെയാണ്…
അതെയോ.. നല്ല വയസായ രണ്ടു തള്ളമാർ കൂടി വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ ശ്രീധരാ…
ഉണ്ട് സാർ.. അവരും വന്നിട്ടുണ്ട്..
ആഹ്.. ശരി.. പിന്നെ സീനെടുക്കുന്നത് എപ്പോഴാണ് എന്ന് കൃത്യമായി പറയാൻ പറ്റില്ല.. ഡോക്ടർ ആയി അഭിനയിക്കുന്ന ഉമ്മർ എത്തിയിട്ടില്ല..
ശ്രീധരാ ഇവർക്ക് രണ്ടു പേർക്കും ചായ എടുത്തു കൊടുക്കാൻ ആ പയ്യനോട് പറയ്..
നിങ്ങൾ ചായ കുടിച്ചിട്ട് എവിടെയെങ്കിലും ഇരിക്ക്.. സീൻ എടുക്കാറാകുമ്പോൾ ഞാൻ പറയാം..
ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് പെരുമാൾ പോയി..
എടീ പത്മേ ഉമ്മറാടീ നമ്മളെ ചികൽസിക്കുന്ന ഡോക്ടർ..
ഏത് ഉമ്മർ.. എടീ ആരോമൽ ഉണ്ണിയിൽ ഒക്കേ വില്ലനായി അഭിനയിക്കുന്ന ഉമ്മർ…
അതെയോ.. പത്മ അത്ഭുതം കൂറി…
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു പ്രൊഡക്ഷൻ ബോയ് രണ്ടു പേർക്കും ചായ കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്തു…
പിന്നെയൊരു നിൽപ്പായിരുന്നു.. ഷൂറ്റിംഗിന്റെ ആളുകൾ എന്തൊക്കെയോ ജോലികൾ ഓടിനടന്നു ചെയ്യുന്നുണ്ട്…
ഉച്ചയായപ്പോൾ ഒരു വാനിൽ ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു… നല്ല കറികളും കൂട്ടി ചോറു തിന്നു…
മൂന്നു മണി ആയപ്പോൾ ഒരു കാറിൽ ഉമ്മർ വന്നിറങ്ങി..
നാട്ടുകാർ താരത്തെ കാണാൻ തിക്കും തിരക്കും കൂട്ടി..
പക്ഷേ അന്ന് പത്മയും സുമതിയുമുള്ള സീനുകൾ ഒന്നും എടുത്തില്ല..
അഞ്ചു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രൊഡക്ഷൻ മാനേജർ ശ്രീധരനെയും കൂട്ടി പത്മയുടെയും സുമതിയുടെയും അടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു..
ഇന്ന് നിങ്ങൾ പങ്കെടുക്കേണ്ട സീൻ എടുക്കില്ല.. നാളെ രാവിലെ വരണം..
അയാൾ കക്ഷത്തിൽ ഇരുന്ന ബാഗിൽ നിന്നും നൂറു രൂപ നോട്ടുകൾ എടുത്തു രണ്ടു പേർക്കും ഓരോന്ന് വീതം കൊടുത്തു…
ഇന്ന് സീൻ എടുക്കില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ പൈസ കിട്ടില്ലന്നാണ് പത്മ കരുതിയത്…
രൂപ കിട്ടിയതോടെ അവൾ അതിയായി സന്തോഷിച്ചു.. ഒരാഴ്ച അണ്ടിയപ്പീസിൽ പോയാൽ എഴുപതു രൂപ കിട്ടുന്ന സ്ഥാനത്താണ് ഒറ്റദിവസം കൊണ്ട് നൂറു രൂപ കിട്ടിയത്…
സിനിമ നല്ല പരിപാടിയാണല്ലോ എന്ന് പത്മ മനസ്സിൽ ഓർത്തു..
കിട്ടിയ രൂപയിൽ നിന്നും അഞ്ചു രൂപ പുരുഷന് ചാരായം കുടിക്കാൻ കൊടുക്കാൻ അവൾ മറന്നില്ല…
പിറ്റേദിവസവും പറഞ്ഞ സമയത്ത് തന്നെ അവർ ഷൂട്ടിങ് സ്ഥലത്ത് എത്തി…
കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സംവിധായകനോട് പെരുമാൾ പത്മയെ നോക്കികൊണ്ട് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു…
സംവിധായകൻ പത്മയെ ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കി.. എന്നിട്ട് പെരുമാളിനെ നോക്കി തല കുലുക്കി…
സുമതിയും പത്മയും നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് പെരുമാൾ വന്നിട്ട് പറഞ്ഞു…
നിങ്ങളുടെ സീൻ എടുക്കാറായി… എന്താ ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് സഹ സംവിധായകൻ പറഞ്ഞു തരും.. അതുപോലെ ചെയ്താൽ മതി…
ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനാണ് സഹ സംവിധായകൻ.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് പെരുമാളിന്റെ കൂടെ അയാൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു…
പത്മയെ ചൂണ്ടി പെരുമാൾ പറഞ്ഞു ഡയലോഗ് ഇയാൾക്ക് കൊടുക്കാം..
ഒക്കെ.. ചേച്ചീ നിങ്ങൾ രോഗികൾ ആയിട്ടാണ് അഭിനയിക്കേണ്ടത്…
ഇത് ഷൂട്ടിങ് ആണെന്ന് ചിന്തിക്കുകയെ വേണ്ട.. എന്തെങ്കിലും അസുഖം വന്ന് നമ്മൾ ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നാൽ നിങ്ങൾ എങ്ങിനെ കിടക്കുമോ അതുപോലെ കിടന്നാൽ മതി..
പത്മയെ നോക്കി അയാൾ പറഞ്ഞു.. ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത് ഡോക്ടറായ ഉമ്മുക്ക വന്ന് ഇപ്പോൾ എങ്ങിനെയുണ്ട് വേദനയൊക്കെ മാറിയോ എന്ന് ചോദിക്കും..
അപ്പോൾ ചേച്ചി പറയണം.. കുറവുണ്ട് ഡോക്ടർ.. നല്ല കുറവുണ്ട്..
ഇത്രയേ ഒള്ളു.. മുഖത്ത് ചിരിയോ സന്തോഷമോ ഒന്നും വരാതെ നോക്കണം.. രോഗിയല്ലേ.. അൽപ്പം അവശത മുഖത്ത് തോന്നണം…
ചേച്ചിക്ക് മനസ്സിലായോ..?
പത്മ തലകുലുക്കി…
കട്ടിലിൽ കിടന്നു കഴിയുമ്പോൾ ദേ ആ സാറാണ് ആക്ഷൻ എന്ന് പറയുക.. അപ്പോൾ മുഖത്ത് ഇത്തിരി അവശത വരുത്തികൊണ്ട് കിടന്നാൽ മതി…
ഉമ്മർ എത്ര വലിയ നാടനാണ് എന്നൊന്നും പത്മക്ക് പിടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.. സിനിമയിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്നു മാത്രം.. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഡയലോഗ് പറയാൻ അവൾക്ക് ടെൻഷനൊന്നും തോന്നിയില്ല..