“എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ കുട്ടാ?”
“പ്ലീസ് ടീച്ചറെ… കുറച്ചു സുഖം കിട്ടട്ടെ… എന്നിട്ട് ഫോൺ വക്കാം…”
“ഇത്ര പറഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലേ? എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം? ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കല്ലേ കേട്ടോ. ഫോൺ വച്ചേ.” സ്വരം താഴ്ത്തിയാണെങ്കിലും ടീച്ചർ ഇപ്പോൾ അല്പം കനപ്പിച്ചാണ് പറഞ്ഞത്.
ഞാൻ തലോടൽ മെല്ലെ നിർത്തി. ടീച്ചർ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ഞാൻ ഫോൺ മാറ്റിവച്ചു ബെഡിലേക്കു മലർന്നുവീണു. വിവസ്ത്രനാക്കി ഞാൻ ഒരു മിനിറ്റോളം അനങ്ങാതെ കിടന്നു. ഞാൻ അറിയാതെ താനെ എന്റെ വലതുകൈ വീണ്ടും അവനെ തലോടാൻ തുടങ്ങി. അല്പനേരത്തെ ഞാൻ വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു ടീച്ചറെ റിങ് ചെയ്തു. സ്വിച്ച് ഓഫ് എന്ന മെസ്സേജ് കേട്ട ഞാൻ ഫോൺ തലയിണയിലേക്കെറിഞ്ഞു. എന്റെ വലതുകൈക്ക് താളമേറിവന്നു.
അൽപനേരം മുമ്പ് ടീച്ചർ എനിക്ക് ഒരു അഭയമായി തോന്നിയിരുന്നെങ്കിൽ വീണ്ടും അവർ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മൈധുന ബിംബമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മനസ്സിൽ ഞാനും ആ ബിംബവും ഒന്നായി മാറുമ്പോൾ എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ സ്വയം മൈഥുനത്താൽ രമിക്കുകയായിരുന്നു. സങ്കടങ്ങളും രതിയും ചേർന്ന ഒരവസ്ഥയിൽ സങ്കടത്തെ രതി കാർന്നുതിന്നുന്നതിനായി എന്റെ മനസും ശരീരവും വേദിയായിരിക്കുന്നു. ടീച്ചറുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ ഭാഗങ്ങളും എൻറെ മനസിലൂടെ ഒരു അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലെന്നപോലെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. ശരീരം മുഴുവൻ രതിസുഖം നിറഞ്ഞൊഴുകി. വസ്ത്രങ്ങളുടെ ബന്ധനമില്ലാതെ അറിയാതെ അറിയാതെ ഞാൻ മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
ടീച്ചർ തിരിച്ചുപോകുന്നു
വെക്കേഷനിൽ ഇനി മൂന്നുദിവസങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ട്. എന്നാൽ വിചാരിച്ചപോലെയല്ല. ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ സന്തോഷങ്ങളുടേതല്ല. ഈ വെക്കേഷനിൽ ടീച്ചറുമായി ഒരു ഹഗ്ഗോ ഒരു ചുംബനമോ കൈമാറാമെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ഇത്രനാളും ആശിച്ചു. ടീച്ചറുടെ ഫോൺ വിളികളും അടുത്തുള്ള ഇടപഴകലുകളും ഈ ആശക്ക് ശക്തി പകരുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എല്ലാ കണക്കുകളും തകിടം മറിഞ്ഞു. ഇനി തിരിച്ചുപോക്കും ശോകമൂകമായിരിക്കും. ഈ ലീവിന് വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നുപോലും തോന്നി.
രാവിലെ ലിസിമ്മ റൂമിൽ വന്നു വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഉണർന്നത്. “എണീറ്റ് വാ… മുരളി ചേട്ടൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. ടീച്ചറെയും ചേട്ടനെയും ഒന്ന് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ വരെ വിട്ടിട്ടു വാ.”
“നേരം എത്രയായി?” ഇതു ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ പൊതിഞ്ഞ രൂപത്തിലാണ് കിടക്കുന്നതെന്നു മനസ്സിലായത്. രാത്രിയിൽ നടന്നതെല്ലാം അപ്പോഴാണ് മെല്ലെ മെല്ലെ മനസ്സിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുവരാൻ തുടങ്ങിയത്. എന്റെ മേൽ വസ്ത്രങ്ങളൊന്നുമില്ല. എന്നെ വിളിച്ചിട്ട് ലിസിമ്മ നേരെ താഴേക്ക് പോയത് നന്നായി.
“പത്തു മണി… ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് പിന്നെ കഴിക്കാം. നീ അവരെ വിട്ടിട്ടു വാ…” ഇതുപറയുമ്പോൾ ലിസിമ്മ കോണിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു.
എനിക്കൊന്നും മനസിലാവുന്നില്ല. ചുരുങ്ങിയത് നാലുനാൾ കൂടി ടീച്ചർ ഇവിടെയുണ്ടാവുമെന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞിരുന്നത്. ഉറക്കച്ചവ മാറുന്നില്ല. ഒന്നും ഓർമയിൽ തെളിയുന്നില്ല. എന്തുപറ്റി ഇപ്പോൾ ടീച്ചർക്ക് പെട്ടെന്ന് പോകാൻ? ടീച്ചർ നാളെ പോകുമെന്ന് രാത്രി പറഞ്ഞത് മെല്ലെ മെല്ലെ മനസിലേക്കിഴഞ്ഞു വന്നു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു നേരെ ബ്രെഷ് ചെയ്തു ഡ്രസ് മാറ്റി ഒരുവിധം മുടിയൊക്കെ നേരെയാക്കി താഴെയിറങ്ങി. ലിസിമ്മ അടുക്കളയിലാണ്. ഞാൻ നേരെ അവിടേക്കു പോയി.
“ചേട്ടനും ടീച്ചറും എവിടേക്കാ?” ഞാൻ അറിയാത്തപോലെ ചോദിച്ചു.
“അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് പോകേണ്ടി വന്നു. മുരളിയുടെ ജോലി ഇങ്ങനെയാ. എപ്പോഴാ പോകുക വരിക എന്നൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല.”
ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ ഫ്ലാസ്കിൽ നിന്ന് അല്പം ചായയെടുത്തു മൊത്തി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
“വേഗം ചെല്ല്. ഞാൻ നിന്നെ വിളിക്കാൻ മറന്നു. നീ എഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് കരുതി. നീ കൊണ്ടുവിട്ടോളും എന്നു ഞാൻ വാക്കു കൊടുത്തു. പിന്നെ ഞാനതു മറന്നു. വേഗം ചെല്ല്.”
ഞാൻ കാറിന്റെ ചെവിയുമെടുത്തു ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.