അവളുടെ വാക്കുകള് ഓരോന്നും ചെന്നു കൊള്ളുന്നത് കുണ്ണയിലാണ് എന്ന് അവന് തോന്നി.
ഓരോ നിമിഷവും അപ്പോള് വലുതാവുന്നു.
ഒന്ന് പിടിച്ച് ഞെരിക്കാന് അവന്റെ ഉള്ള് വെമ്പി.
അവന് പക്ഷെ അതില് തൊടാന് വിസമ്മതിച്ചു.
കാരണം തൊട്ടാല് പാല് ചീറ്റിതെറിക്കാന് ചാന്സ് ഉണ്ട്.
“ഒഹ്…”
വിനീതയുടെ കിതപ്പ് അടങ്ങി.
അവളുടെ കണ്ണുകള് നനയുന്നത് അവന് കണ്ടു.
“എന്ത് പറ്റി? ശ്യെ! ചേച്ചീ? എന്താ പറ്റ്യേന്ന്?”
“ഒന്നൂല്ലടാ…”
അവള് മിഴികള് തുടച്ചു.
“ചേച്ചീടെ ഈ ഒടുക്കത്തെ കാമപ്രാന്ത് മാറണേല് ഒരു വഴിയെ ഉള്ളൂ ന്റെ കുട്ട്യേ! എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ വേണം…”
“ചേച്ചി..അപ്പൊ അളിയന്…അളിയന്…”
“കക്ഷി വിചാരിച്ചാ പറ്റില്ല്യ മോനെ…”
വീണ്ടും കണ്ണുകളിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തിയ നനവ് തുടച്ച് അവള് പറഞ്ഞു.
“അതിനുള്ള മിടുക്ക് ഒന്നും ല്ല്യ നിന്റെ അളിയന്! ഡോക്ടഴ്സ് ഒക്കെ കൈവിട്ട കേസാ…”
അത് വിവേകിന് ഒരു ഷോക്ക് ആയി.
ചേച്ചിക്കും അളിയനുമിടയില് അങ്ങനെയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട് എന്നറിയുന്നത് ആദ്യമാണ്.
“ചേച്ചീ…”
അവന് അവളുടെ തോളില് പിടിച്ചു.
“വെഷമിക്കാതെ! എല്ലാം നേരെ ആകും…ആട്ടെ ഇത് നമ്മടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അറിയ്യോ?”
“ല്ല..ല്ലാ…പറഞ്ഞേക്കരുത്..ഒരിക്കലും അറിയരുത് അവര്! കേട്ടോ…”
പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് ബൈക്കുകള് വന്നു നില്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
വിവേകും വിനീതയും ഒരെ സമയം പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“അവമ്മാരാ…”
വിവേക് പറഞ്ഞു.
“ഉണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞോ ചേച്ചി?”
“അഞ്ച് മിനിറ്റ്…”
ചേച്ചി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“മോന് പോയി അവരെ അറ്റന്ഡ് ചെയ്യ്…ഉം…പോ…”
“ചേച്ചി പെട്ടെന്ന് തന്നെ വരണം…”
“വരാടാ…”
സ്റ്റാപ്യുല കൊണ്ട് പാനിലെ ക്രീം ഇളക്കിക്കൊണ്ട് വിനീത പറഞ്ഞു.
“ഈ ഡ്രസ്സ് മാറ്റിയെക്കരുത്…”
“എടാ ഇതിനാത്ത് ബ്രാ ഇല്ല…”
“ബ്രാ വേണ്ട…എന്നാലെ മൊല കണ്ണു ശരിക്ക് തെളിഞ്ഞു കാണൂ…”
“ബ്രാ ഇടാതെ ഞാന് വരത്തില്ല..പ്ലീസ് മോനെ…”
“ഒരു പ്ലീസും വേണ്ട…”
പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള് തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവന് പറഞ്ഞു.
“ആ, പിന്നെ…ടോപ്പിന് പുറത്ത് ഷാളും ഇട്ടേക്കരുത്…”
അവള് സ്റ്റാപ്പ്യുല അടിക്കാനെന്ന ഭാവത്തില് അവന്റെ നേരെ നീട്ടി.
“ആ രണ്ടു മൊല ശരിക്കും തുറിപ്പിച്ച് തള്ളിച്ച് കാണിച്ചേക്കണം. തള്ളണം മൂന്നിന്റെ കണ്ണു രണ്ടും!
വിവേക് ചെല്ലുമ്പോള് അവര് സിറ്റൌട്ടിലേക്ക് കയറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്താടാ ബാഗില്?”
വരുണിന്റെ തോളത്ത് തൂങ്ങിക്കിടന്ന ബാഗിലേക്ക് ചൂണ്ടി വിവേക് ചോദിച്ചു.
“ബുക്ക്സ് ഒക്കെ! കമ്പൈന്സ്റ്റഡിക്ക് വരുമ്പം പിന്നെ ബുക്ക്സ് വേണ്ടേ?”
കൂട്ടത്തില് അല്പ്പമൊക്കെ ലജ്ജാശീലമുള്ള കുട്ടിയാണ് വരുന്നു.
മൂന്ന് പേരില് ഏറ്റവും സുന്ദരനും.
ജൈസനും ശ്രീധറും പെണ്കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കാനും കൊഞ്ചാനും കുഴയാനുമൊക്കെ മുമ്പിലാണെങ്കിലും നേഴ്സറിക്ക്ലാസ് മുതല്ക്കേ നാലുപേരും ഒരുമിച്ച് ആയതിനാല് അവരോടൊപ്പം കൂട്ടുകൂടുന്നു എന്നേയുള്ളൂ.
“ചേച്ചി എന്തിയേടാ?”
ജെയ്സന് ചോദിച്ചു.
“വന്നു കേറി ശ്വാസം പോലുമെടുത്തില്ല…”
വരുണ് അവന്റെ നേരെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അതിനു മുമ്പേ തൊടങ്ങി അവന്റെ പഞ്ചാര! ഇങ്ങനെ ഒരു പെണ്ണ് കൊതിയന്!”
“പോടാ മൈരേ!”
ജെയ്സന് അവന്റെ തോളില് ഇടിച്ചു.
“നീ ചുമ്മാ മണ്ങ്ങൂസാണ് എന്ന് കരുതി? ഞങ്ങളെ ചോരേം നീരുമുള്ള ആമ്പിള്ളേരാ…”
വരുണ് അവന്റെ നേരെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി.
“അതൊക്കെ നമ്മടെ ശ്രീധരന്…”
ജെയ്സന് തുടര്ന്നു.
“ശ്രീധരന് അല്ല, ശ്രീധര്…”
ശ്രീധര് അവനെ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു.
“ആ ശ്രീധര്… വരുണിനെപ്പോലെ പുണ്യാളനാകാനൊന്നും ഇവനെ കിട്ടില്ല! എനിക്ക് പെര്ഫെക്റ്റ് മാച്ചാ ഇവന്! വഴിമൊത്തം ചേച്ചീടെ മൊല , കുണ്ടി ഇത് മാത്രാരുന്നു വിവേകെ ഇവന്റെ ടോപ്പിക്ക്…”
“ഒന്ന് പതുക്കെ പറ പന്നികളെ!”
വരുണ് അകത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഒരു വീട്ടിലേക്ക് കേറി ചെന്നാ കീപ്പ് ചെയ്യേണ്ട ഒരു മാനേഴ്സും അറിയില്ല… ചേച്ചി എങ്ങാനും കേട്ടാല്, നീയീ പറയുന്ന ഊളത്തരം ഒക്കെ…ശ്യെ..!”