“അധികം വര്ണ്ണിക്കാണ്ട് സൂക്ഷിച്ച് ഓടിച്ചേ നീയ്…”
ഉള്ളിലെ സന്തോഷം വാക്കുകളില് കാണിക്കാതെ അവള് അവനോട് പറഞ്ഞു.
ചേച്ചിയുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് അഞ്ചു വര്ഷങ്ങളായി.
അളിയന് ഇപ്പോള് നെതെര്ലാന്ഡ്സിലാണ്.
അവിടെ എംബസ്സിയില് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്.
ചേച്ചിയും കഴിഞ്ഞ വര്ഷം വരെ അവിടെയായിരുന്നു.
ആ നാട്ടിലെ അതിശൈത്യം ചേച്ചിയ്ക്ക് തുടരെ അസുഖങ്ങള് വരുത്തിയപ്പോള് എടുത്ത തീരുമാനാണ് തിരികെ നാട്ടില് വന്നു താമസിക്കാന്.
അളിയന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നേരത്തെ മരിച്ചുപോയി.
രണ്ടു ജ്യേഷ്ടന്മാരും രണ്ടു സഹോദരികളുമാണ് അളിയനുള്ളത്.
അവരൊക്കെ കുടുംബമായി വേറെയിടങ്ങളില് ആണ് താമസം.
അതുകൊണ്ടാണ് ചേച്ചി വീട്ടില് നില്ക്കുന്നത്.
വീട്ടില് അച്ഛനുമമ്മയ്ക്കും വലിയ സന്തോഷവും.
“അമ്പലത്തി വരുണോമ്മാര് മാത്രമല്ലല്ലോ…”
ബൈക്ക് മുമ്പോട്ട് നീങ്ങവേ വിനീത അവനോട് പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ കൊറച്ച് വഷള് ഫ്രാണ്ട്സില്ല്യെ? എപ്പഴും അതും ഇതും പറഞ്ഞ് വീട്ടി വരണ അവമ്മാര്? അയിറ്റിങ്ങ ന്താ മോശാ? ഫ്രണ്ടിന്റെ ചേച്ച്യാ ന്നൊന്നും ഒരു വിചാരല്ല്യ! ഒരു മാതിരി നോട്ടോം മുട്ടാനും തൊടാനും ഒക്കെ…”
അത് കേട്ട് ഞാന് ഒന്നമ്പരന്നു.
ആ അമ്പരപ്പില് ബൈക്ക് ഒന്ന് പാളി.
“ന്താടാ?”
വിനീത അവനോട് ചോദിച്ചു.
“ഞാ അയിറ്റ്യോളെപ്പറ്റി പറഞ്ഞപ്പ നെനക്ക് ഒരു പരുങ്ങല്? ന്താടാ? നേര് പറയെടാ!”
“എന്റെ ചേച്ചി, അങ്ങനെ ഒന്നൂല്ല…”
“എങ്ങനെ ഒന്നൂല്ലാന്ന്? നീ കാര്യം പറ വിവേകെ…”
അവളുടെ സ്വരം അത്രമേല് ഭീഷണമായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഇനി മറച്ച് വെച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് വിവേകിന് മനസ്സിലായി.
വീട്ടില് സ്ഥിരമായി വരുന്നത് മൂന്ന് പേരാണ്.
ശ്രീധര് പ്രസാദ്, ജെയ്സന്, വരുണ്..
വേറെ ചിലരുമുണ്ടെങ്കിലും ഈ മൂന്ന് പേരാണ് സ്ഥിരം വരാറ്.
“ചേച്ചി, അതിപ്പം..അവമ്മാര് പറയണേ, ചേച്ചീടെ അത്രേം സൂപ്പര് സൌന്ദര്യമുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ അവമ്മാര് കണ്ടിട്ടില്ല്യന്നാ…”
അത് പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ് ഉറപ്പായിരുന്നു വിനീത ദേഷ്യപ്പെടുമെന്ന്.
അതറിയാന് അവന് മിററിലേക്ക് നോക്കി.
അവന് അമ്പരന്നു പോയി.
ചേച്ചിയുടെ മുഖം വീണ്ടും ലജ്ജയില് കുതിര്ന്നിരിക്കുന്നു.
ചേച്ചി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
“ആഹാ…”
സ്വരത്തില് ദേഷ്യം വരുത്തി വിനീത പറയുന്നത് അവന് കേട്ടു.
“നിന്റെ മൊട്ടേന്നു വിരിയാത്ത സൌന്ദര്യ ആരാധകന്മാര്ക്ക് എന്റെ ഏജ് എന്താന്നു വല്ല പിടീണ്ടോ? നിന്നെപ്പോലെ ഇര്പത്, അല്ലേല് ഇരുപത്തൊന്ന്, അതല്ലേ അവമ്മാരുടെ ഏജ്? അല്ലേടാ?”
“അതിനു ചേച്ചിക്ക് അന്പത് വയസ്സോന്നും ഇല്ലല്ലോ..അത്ര ഡിഫറന്സ് വരാന്?”
“ദേ, നീ എന്റെ വായീന്ന് നല്ലത് കേക്കും കേട്ടോ വിവേകെ…വേണ്ടാത്തത് പറഞ്ഞാ…”
ബൈക്ക് അപ്പോള് കുഞ്ഞിരാമപ്പണിക്കരുടെ പാടവരമ്പിനടുത്തുള്ള പാതയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“എന്താ ആക്റ്റിങ്ങ്…”
വിവേക് ചിരിച്ചു.
“സ്വരത്തിലെ ദേഷ്യോം മോഖത്തെ നാണോം അത്രക്കങ്ങു മാച്ചാവണില്ല്യല്ലോ ന്റെ ചേച്ച്യേ…”
അപ്പോഴാണ് വിനീത അറിയുന്നത് മിററിലൂടെ വിവേക് തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന കാര്യം.
അപ്പോഴവളുടെ നാണം ഒന്നുകൂടി കൂടി.
സൌന്ദര്യവും.
“പിന്നെ നാണം ഒന്നും വരുന്നില്ല! ഞാന് എന്തിനാ നാണിക്കുന്നെ?”
“അതാ ഞാനും ചോദിക്കണേ! ചേച്ചി എന്തിനാ നാണിക്കണേ?”
അവന് ചിരിച്ചു.
അവനെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവളും.
അവള് പക്ഷെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“നാണം എന്തിനാ എന്ന് ഞാന് പറയട്ടെ?”
അവന് ചോദിച്ചു.
“നീ മര്യാദക്ക് വണ്ടിയോടിക്ക് ചെറുക്കാ…”
അവള് പുഞ്ചിരി വിടാതെ പറഞ്ഞു.
“വണ്ടിയൊക്കെ ഓടിച്ചോളം… നല്ല ചുള്ളമ്മാര് പിള്ളേര് മെനക്കെട്ട് വീട്ടി വരണത് ചേച്ചിയെ കാണാന് ആന്ന് അറിയുമ്പോ ആര്ക്കാ ഇച്ചിരെ നാണം ഒക്കെ വരാത്തെ?”
അവന് പിന്നെ മിററിലേക്ക് നോക്കി.
ചേച്ചി കൈത്തലം കൊണ്ട് മുഖം പാതി മറച്ച് നാണത്താല് പൂത്തുലഞ്ഞ് പുഞ്ചിരിക്കുകയാണ്.
അത് കണ്ടപ്പോള് അവന് ഒന്നമ്പരന്നു.
ഈശ്വരാ, എന്തൊരു ഭംഗിയാണ്!
“അതിനവംമാര് വീട്ടി വരണത് എന്നെ കാണാന് ആ?”
അവള് നാണിച്ച് ചോദിച്ചു.