“മോനേ…”
പെട്ടെന്ന് കതക് തുറന്ന് കൈയ്യില് കാപ്പി ഗ്ലാസ്സുമായി വിനീത മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
“ശ്യോ…!”
ലജ്ജയും പരിഭ്രമവും ഭയവും നിറഞ്ഞ സ്വരത്തില്, ഭാവത്തില് അവന് പെട്ടെന്ന് അവളെ നോക്കി.
ഷോട്ട്സ് വലിച്ചു കയറ്റി.
വലത് കൈപ്പത്തി പിമ്പില് മറച്ച് പിടിച്ചു.
വിനീതയുടെ കണ്ണുകള് സംഭ്രമത്താല് വലുതായി.
അവള് ഒരു കൈകൊണ്ട് തന്റെ മുഖത്തെ അന്ധാളിപ്പ് മറയ്ക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
കാപ്പി ഗ്ലാസ് അവള് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചപ്പോള് വിവേക് പെട്ടെന്ന് മുറിവിട്ടുപോയി.
എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ വിനീത കുഴങ്ങി.
ഈ ചെറുക്കന് എന്താണ് ആ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്!
എന്തൊരു വലിപ്പമാണ് അവന്റെ ആ സാധനത്തിന്!
ഇത്രയും നീളവും വണ്ണവുമൊക്കെയുണ്ടാവുമോ ആണുങ്ങളുടെ സാധനത്തിന്!
കൌമാരം മുതല്ക്ക് എല്ലാ ആണ്കുട്ടികളും മിക്ക പെണ്കുട്ടികളും ചെയ്യുന്നത് ആണ് ഇതൊക്കെ.
സ്വയം ആനന്ദിക്കല്….
സ്വയംഭോഗം!
ഇവന് കതക് ഒക്കെ അടച്ചിട്ടിട്ട് ചെയ്തുകൂടെ?
ഇതിനൊക്കെ ഒരു നേരവും കാലവുമോക്കെയില്ലേ?
പെട്ടെന്നാണ് അവളൊരു കാര്യമോര്ത്തത്.
അവളുടനെ ജനാലയ്ക്കലെക്ക് പോയി.
താഴേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ മുറ്റമടിക്കുന്ന ദേവകിയെ കണ്ടു.
“വെറുതെയല്ല…”
കലികയറിയ സ്വരത്തില് അവള് ഉരുവിട്ടു.
“കൊച്ചിനെ ചീത്തയാക്കാന് ഓരോ അസത്തുക്കള്!”
അവള് പിന്നെ കാപ്പി ഗ്ലാസ്സുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോയി.
അവള് വിവേകിനെ വീടിന്റെ പലഭാഗത്തും തിരഞ്ഞു.
“കൊച്ചെങ്ങട് പോയി അമ്മെ?”
അവള് അടുക്കളയില് എത്തി അമ്മ ചന്ദ്രമതിയോട് ചോദിച്ചു.
“അവന് എണീച്ചിട്ട്ണ്ടാവില്ല്യ വിനൂ..ഇന്ന് ഞായറല്ല്യെ?”
അവള് ഒന്നും പറയാതെ അടുക്കളയുടെ ജനലിലൂടെ പുറത്ത് തോട്ടിന് കരയിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ വിവേക് നില്ക്കുന്നത് അവള് കണ്ടു.
അവള് കാപ്പി ഗ്ലാസ്സുമെടുത്ത് അവന്റെ നേരെ നടന്നു.
വീടിന് മുമ്പിലെ പറമ്പിന്റെ അതിര് പുഴക്കരയിലാണ്.
ആറ്റുവഞ്ചികള് വളര്ന്നു നില്ക്കുന്നു.
പുഴയുടെ മദ്ധ്യത്തില് ഭീമാകാരന്മാരായ പാറകള് ഉയര്ന്നു നില്ക്കുന്നു.
പുഴയില് അവ കൊച്ചുദ്വീപുകള് പോലെ തോന്നിച്ചു.
അവള് അവന്റെ പിമ്പിലെത്തി.
“എന്താടാ രാവിലെ തോട്ടില്?”
അവന്റെ അടുത്തെത്തി കാപ്പി ഗ്ലാസ് നീട്ടിക്കൊണ്ടു അവള് പറഞ്ഞു.
“ഒന്നൂല്ല്യ…”
അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ അവന് പറഞ്ഞു.
വിനീത തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള് വിവേക് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഗൌരവമാണ്.
കടുപ്പത്തിലാണ് ആള്!
ശ്യെ!
എങ്ങനെ മുഖത്ത് നോക്കും?
ചേച്ചി എന്തൊക്കെയായിരിക്കും തന്നെപ്പറ്റി കരുതുക?
പക്ഷെ…
ദേഷ്യമുണ്ടെങ്കില് കാപ്പിയുമെടുത്ത് തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഈ തോട്ടിന് കരയിലേക്ക് വന്നത് എന്തിന്?
തന്നെ എന്ത് കൊണ്ട് വഴക്ക് പറയുന്നില്ല?
“ചേച്ചി…സോറി..ഇനി ഞാന്…”
കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയില് അവള് വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തില് വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
അവള് ഉടനെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
വിവേക് അദ്ഭുതപ്പെട്ടു.
“ഇനി ഞാന് എന്ന് വെച്ചാല്?”
ചിരിക്കിടയില് അവള് ചോദിച്ചു.
“ഞാന് കണ്ട കാര്യം നീയിനി ഒരിക്കലും ചെയ്യില്ല്യന്നോ?”
വിവേക് വീണ്ടും ചമ്മി.
“ചേച്ചി, പ്ലീസ്…പ്ലീസ് ചേച്ചി…ഇനി അതിനെക്കുറിച്ച് പറയാതെ…”
അവന് ദയനീയ സ്വരത്തില് പറഞ്ഞു.
“സാരല്ല്യ മോനെ…”
അവള് അവന് അഭിമുഖം നിന്ന് പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഏജില് അങ്ങനെ ക്കെ ണ്ടാവും… കതക് ഒക്കെ ലോക്ക് ചെയ്ത് പ്രൈവറ്റ് ആയി ചെയ്യേണ്ടെ കുട്ട്യേ? അല്ലാണ്ട്..അതല്ലേ?”
വിവേകിന് ആശ്വാസമായി.
എങ്കിലും വിനീതയെ അഭിമുഖീകരിക്കാന് ഇപ്പോഴും ഒരു മടി.
“ഒന്ന് സ്ട്രോങ്ങ് ആങ്കുട്ടിയായി നിക്കെടോ! എന്തിനാ ഈ ചമ്മല്? ഞാനല്ലേ കണ്ടുള്ളൂ, അമ്മയോ അച്ഛനോ ഒന്നൂല്ലല്ലോ…”
അവള് അവന്റെ തോളില് പിടിച്ചു.
വിവേക് പുഞ്ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
“ന്താടാ ദേവകി ചേച്ചീടെ ഷോ എന്ന്ണ്ടോ?”