ഞാൻ തലയാട്ടി പതിയെ പറഞ്ഞു, “ഉറപ്പായിട്ടും വരാം”.
ടോർച്ചുമായിട്ട് വന്നത് അക്കൂറ്റെ ഗോപികുറുപ്പായിരുന്നു. പ്രായം പറയുകയാണെങ്കിൽ പത്തറുപതു വയസ്സുണ്ട് ആശാന്. കണ്ണിന് ലേശം തിമിരം ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കാഴ്ച്ച കുറവാണു, പ്രത്യേകിച്ച് രാത്രിയിൽ.
ഈ പുള്ളിക്കാരന് പൊക്കം അഞ്ചടിയേയുള്ളു. ആൾ ഒരു സാധുവാണ്. ഭാര്യ പുള്ളിയെക്കാളും പത്തുപതിനഞ്ചു വയസ്സിനു ഇളയതാണ്. വലിയ മുലകളും നിതംബവും ഒന്നുമില്ലങ്കിലും അത്യാവശ്യത്തിന് ഒപ്പിക്കാം.
ഡ്രൈവർ മത്തായിയുടെയും തെങ്ങു കയറുന്ന കേശവന്റെയും പിന്നെ മറ്റു പലരുടെയും സ്ഥിരം വെടിക്കുറ്റിയാണെന്നാണ് നാട്ടുകാർ പറയുന്നത്. സത്യമാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ആള് കുടുതലായതുകൊണ്ട് അതു ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു.
ഇനിയും ഈ പുള്ളിക്ക് ഒന്ന് കളിക്കണം എന്നൊന്ന് തോന്നിയാലും സ്വന്തം ഭാര്യ പോലും അടുപ്പിക്കത്തില്ല. അതുകൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു പെണ്ണുങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ ഒരു ഇളക്കം ഒക്കെ വരും.
അടുത്ത് വന്ന് കഴിഞ്ഞാണ് ഗോപികുറുപ്പ് മിനിയെ കാണുന്നത്. കണ്ടപാടേ ഗോപികുറുപ്പ് പറയുകയാ, “ആഹാ മിനിയായിരുന്നോ, കണ്ടിട്ട് കുറെ ആയല്ലോ. എങ്ങനാ, വല്ലതും നടക്കുമോ?”.
എടുത്ത വായിൽ മിനി, “ഫാ, വല്ലതും നടക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് തൻ്റെ പെണുംപിള്ളയോട് ചെന്ന് ചോദിക്കടോ. അതെങ്ങനാ, അവടെ കാലിനിടയിൽ ആളൊഴിഞ്ഞിട്ട് വേണ്ടയോ ചോദിക്കാൻ. ഓരോരുത്തന്മാര് കുറ്റിയും പറിച്ചിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു, നാട്ടുകാർക്കുണ്ടാക്കാൻ”, അതും പറഞ്ഞ് മിനി നടന്നു.
നടക്കുന്ന വഴിയിൽ പിന്നെ കാണാമെന്ന് എന്നെ കൈകൊണ്ട് കാണിച്ചു. അവൾ പോയികഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഗോപിക്കുറുപ്പിനോട് ചോദിച്ചു, “ആ പെണ്ണിൻറെ വായിൽ ഇരിക്കുന്നത് കേൾക്കേണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ. മിണ്ടാതിരുന്നാൽ പോരാരുന്നോ?”.
ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത രീതിയിൽ അദ്ദേഹം എന്നോട് ഇപ്രകാരം മൊഴിഞ്ഞു, “അങ്ങനെ എങ്കിലും അവളുടെ രണ്ട് ചീത്ത കേട്ടല്ലോ. ഇന്നത്തേക്ക് ഇതു ധാരാളം. അവള് പറഞ്ഞത് പോലെ ഭാര്യയുടെ അവിടെ ആള് കൂടുതലാ. ക്യു നിൽക്കേണ്ടിവരും. തന്നെയുമല്ല ഞാൻ ആണെന്നറിഞ്ഞാൽ അവൾ ഒട്ട് അടിപ്പിക്കുകയും ഇല്ല. പിന്നെ നമുക്കിതല്ലേ വഴിയുള്ളു”.
ഞാൻ ആ പുള്ളികാരനെ ഒരു അത്ഭുതം കാണുന്നത് പോലെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസാധാരണമായ ദാർശനികത്വത്തിൽ എനിക്ക് മതിപ്പു തോന്നി. അനന്തരം അദ്ദേഹം എന്നോടായി പറഞ്ഞു, “സനീഷേ, കുട്ടൻ നൂറു പഞ്ചാരയും നൂറു കാപ്പിപൊടിയും ഒരു നൂറു വെളിച്ചെണ്ണയും പറ്റുമെങ്കിൽ ഒരു നൂറു രൂപയും, കടമായിട്ട് മതി. പൈസ പിന്നെ തരാം”.
ഞാൻ ചിരിച്ചുപോയി. ഇപ്പോൾ തന്നെ കുറെ കടമുണ്ട്. ആഹ്, പൈസാ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ, സാരമില്ല പിന്നെ തരുമായിരിക്കും.
ഞാൻ നൂറു വച്ച് എല്ലാം കൊടുത്തു, രൂപാ ഒഴിച്ച്. പിന്നെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു പത്തുരൂപാ എടുത്ത് മേശയുടെ വലിപ്പിൽ ഇട്ടു. വിശ്വാസം ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ല, അടക്കാൻ നേരത്തും രാവിലെ തുറക്കുമ്പോഴും കടം പാടില്ല എന്നതു തെറ്റിക്കേണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചു. കട അടച്ച് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.
അമ്മ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആള് നല്ല പ്രസന്നവതിയായിരുന്നു.
എന്നെ കണ്ടപ്പോഴേ ഉത്സാഹത്തോടു പറഞ്ഞു, “നാളെ കട തുറക്കണ്ടല്ലോ. അത്താഴം കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് കഴിക്കാം. മോൻ പെട്ടെന്ന് പോയി കുളിച്ചിട്ട് വാ, നമുക്കൊരു സിനിമ കാണാം. പെട്ടെന്ന് വരണം. വരുമ്പോൾ നീ എന്നും രാത്രിയിൽ കഴിക്കുന്നത് കൂടെ എടുത്തോ. അമ്മയ്ക്കും ഇത്തിരി വേണം”.
പെട്ടെന്ന് ഒരു വസന്തം വന്ന് പൂത്തതുപോലെ. ഇനി അമ്മ എന്തെങ്കിലും മനസ്സിൽ? ഇനി ഞാൻ രാവിലത്തെ സാധനം തുടക്കാതെ പോയതിന്റെ വല്ല ആഫ്റ്റർ എഫക്റ്റും ആണോ? ദൈവമേ, ആയിരിക്കണേ. എൻ്റെ ശരീരമാകെ പൂത്തുലഞ്ഞു. ഞാൻ അന്തംവിട്ട് അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി.
“‘അമ്മ എന്തിന്റെ കാര്യം ആണ് പറയുന്നത്?” ഞാൻ ഒരു വേദാന്തിയെപ്പോലെ ചോദിച്ചു.
“ഒരു പാവം ചെറുക്കൻ, പച്ചവെള്ളം ചവച്ചേ അവൻ കുടിക്കത്തുള്ളൂ. എടാ നിൻറെ ബ്രാണ്ടിയുടെ കാര്യം ആണ് പറഞ്ഞത്. കുളിച്ചിട്ട് പെട്ടെന്ന് എടുത്തോണ്ട് വാടാ”, ഇതു പറഞ്ഞ് അമ്മ ടീവി കാണാനായി സോഫയിൽ രണ്ട് കാലും നീട്ടി വെച്ചു കൊണ്ട് ഇരുന്നു.