പേരില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളിൽ ലയിച്ചു 2.2

Perillatha Swapnangalil Layichu 2.2 | Author : Malini Krishnan

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

സ്വപ്ന യാത്ര

ഗുവാഹത്തി സ്റ്റേഷൻ എത്താൻ ഇനി എതാനും നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം. ട്രെയിനിൽ നിന്ന് തന്നെ പല ആൾക്കാരെയും പല ജീവിതങ്ങളും ഞങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു.

ചുറ്റും ഉള്ളതൊന്നും ശ്രേദ്ധികാതെ പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചിലർ, കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ജോലി സ്ഥലത്തിന് ലീവ് കിട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ആൾകാർ, ക്ഷിണിതൻ ആണെകിലും അതൊന്നും വക വെക്കാതെ സ്നാക്സ് ഉള്ള ട്രേ ചുമന്ന് നടക്കുന്ന ചേട്ടന്മാരും വൃദ്ധന്മാരും, വിറക്കുന്ന തീവണ്ടിയിൽ കൈകൾ വിറകാതെ സൂചി കോർക്കുന്ന മുത്തശ്ശി, പേടിമറന്ന് വാതിൽപ്പടിയിൽ ചിൽകുന്ന ചിലപേര്, ഉറങ്ങന്ന ആൾകാർ, പര്സപരം കൈകൾ പിടിച്ച് സ്വപ്‍നം കാണുന്ന യുവമിധുനങ്ങൾ, ആദ്യമായി തീവണ്ടിയിൽ കേറി കൗതകത്തോടെ പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന കുട്ടികൾ, അങ്ങനെ പലരും.

സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയതും, ബാഗുമായി നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങളെ വരവേൽക്കാൻ എല്ലാ വണ്ടിക്കാരും വന്നു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സൈക്കിൾ റിക്ഷയിൽ ഞങ്ങൾ കയറി.

“ഇനി നമക്ക് പോവാൻ ഉള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് എത്ര ദൂരം ഉണ്ട്” ലോഹിത് ചോദിച്ചു.

“ഏകദേശം ഒരു 100 കിലോമീറ്റരോളം ഉണ്ടാവും” ഹൃതിക് മറുപടി നൽകി.

“100 കെ.എം. ഈ സൈക്കിളിൽ പോകാൻ ആണോ ഉദ്ദേശം”

“ഒന്ന് വെയിറ്റ് ചെയ്യടാ, നമക്ക് പോകാൻ ഉള്ള വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ആണ് ഇപ്പൊ പോവുന്നത്. അങ്ങനെ ചുമ്മാ ആപ് ഊപ്പ വണ്ടി ഒന്നും അല്ല, നല്ല കിടിലൻ റൂഫ് ലെസ്സ് വണ്ടി, നിങ്ങൾ കണ്ട് നോക്ക്” ഹൃതിക് പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവർ ആകെ ആവേശത്തിൽ ആയി. ഒരു ചെറിയ ഗാര്ഗിന്റെ മുന്നിൽ ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാളുമായി ഹൃതിക് ഹിന്ദിയിൽ സംസാരിക്കുന്നത് മറ്റവന്മാർ നോക്കി നിന്നു. ഹൃതിക് അവരോട് അകത്തേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞു. അകത്തേക്ക് വന്നതും രണ്ട് പേരും ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഞെട്ടൽ പെട്ടന് തന്നെ ചിരിയായി മാറി, ശ്വാസം കിട്ടാതെ ആവുന്നത് വരെ രണ്ട് പേരും ചിരിച്ചു.

“എന്നാലും ഈ വണ്ടി ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആവും എന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല. എങ്ങനെ ആട ഇതൊക്കെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് ആവോ” എന്നും പറഞ്ഞ് സമീർ ചിരി തുടർന്നു.

“വല്യ ബജറ്റ് ഒന്നും ഇല്ലാലോ, എന്റെ ഒരു പരിചയകാരൻ വഴി സെറ്റ് ആകിയതാ. പെട്രോൾ മാത്രം അടിച്ച മതി. ഇനി മിണ്ടാതെ വന്ന് രണ്ടും വണ്ടി കെർ” എന്നും പറഞ്ഞ് ഹൃതിക് വണ്ടിയിൽ കേറി. ലോഹിതിന് വരക്കാൻ വ്യത്യസ്തമായൊരു കാർ കിട്ടയൊരു സന്തോഷം മുഖത്ത് എടുത്ത് കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“പിന്നെ നമ്മൾ ഈ ട്രിപ്പിൽ ഫോട്ടോ ഒന്നും എടുത്ത് ഇൻസ്റ്റയിൽ ഇടുന്നില്ല… നമ്മൾ പോയി അടിപൊളിക്കുന്നു, ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയുന്നു എന്ന് ആരും അറിയണ്ട. ഓ.കെ.” സമീർ പറഞ്ഞു. ആ പറഞ്ഞതിനോട് ആർക്കും എതിർപ്പ് ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവരുടെ രണ്ട്-അര / മൂന്ന് മണിക്കൂർ നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന യാത്ര അവർ ആരംഭിച്ചു. യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലെ ഉള്ള മനോഹരമായ റോഡ് അല്ലായിരുന്നു പിന്നീട് ഉള്ള ഈ NH6. മഴയും മണ്ണിടിച്ചിലും കാരണം റോഡ് മോശായിരുന്നു. പോകുന്ന വഴി ചെറുതായി ഒന്ന് മാറ്റി പിടിക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതുവരെ പുസ്തകങ്ങളിൽ മാത്രം കണ്ട് പരിചയം ഉള്ള രീതിയിൽ ആയിരുന്നു ഇവിടെ ഉള്ള വീടുകൾ നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത്. 4ഓ അതിൽ കൂടുതൽ തൂണുകൾ ഉണ്ടാക്കി അതിന്റെ മുകളിൽ ആയിരുന്നു വീട് ഉള്ളത്. പോകുന്ന വഴിക്ക് തന്നെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന വീടും കടയും ഒരുമിച്ച് ഉള്ള സെറ്റപ്പ് ആയിരുന്നു, അവിടെ നിന്ന് തന്നെ തന്നെ ഉച്ചക്ക് ഉള്ളതും കഴിച്ചു. ചേര തിന്നുന്ന നാട്ടിൽ ചെന്ന നാട് കഷ്ണം തിന്നണം എന്നാണാലോ, അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ അവിടുത്തെ മെയിൻ ഭക്ഷണങ്ങൾ തന്നെ ആയിരുന്നു കഴിച്ചത്.

“ഭയങ്കര ടേസ്റ്റ് എന്നൊന്നും ഞാൻ പറയുന്നില്ല, പക്ഷെ ഹോസ്റ്റലിൽ കിട്ടുന്നതിനെ കാലും എത്രയോ നല്ലതാണ്” കഴിച്ചുകൊണ്ട് ഇരികുനതിണ്ടേ ഇടയിൽ ലോഹിത് പറഞ്ഞു.