കുര്യന്റെ നിയോഗം

Kiriyante Niyogam | Author : Seena baby

ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ ഭാവനയില്‍ ഉള്ള ആളെ സങ്കല്പിക്കുക…അവരെ മനസ്സില്‍ കണ്ടു കൊണ്ട് കഥ വായിക്കുക….

ഈ കഥ എഴുതാന്‍ കാരണം..ലാസ്റ്റ് ഞാന്‍ ഒരു അനന്തരം എന്ന കഥ എഴുതി..അതില്‍ വന്നൊരു comments കൊണ്ടാണ്…അയാള്‍ ഇത് കാണുമെന്ന് കരുതുന്നു….അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പറയുക…….

കഥ തുടങ്ങുന്നു……..

​മലയോര മേഖലയിലെ ആ കറുത്ത രാത്രി കുര്യന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഇന്നും ഒരു കനലായി നീറുന്നുണ്ട്. അന്ന് പെയ്ത മഴയ്ക്ക് ചോരയുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു. ഇടുക്കിയിലെ ആ ഉയർന്ന കുന്നിൻചരിവിൽ കുര്യന്റെ കൊച്ചു വീട് വിളക്കുമാടം പോലെ തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

പള്ളിയിലെ പെരുന്നാൾ കൂടാൻ വേണ്ടി അച്ചന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി നേരത്തെ പോയതായിരുന്നു കുര്യൻ. കുർബാന കഴിഞ്ഞ് പള്ളിമേടയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആ ഭീകരമായ ശബ്ദം കേട്ടത്. മല പിളരുന്ന ശബ്ദം!​പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ ചളിയിൽ പുതഞ്ഞ ആ മണ്ണിൽ തന്റെ വീടിരുന്ന അടയാളം പോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

തന്റെ അപ്പനും അമ്മയും കുഞ്ഞനിയനും ആ മണ്ണോട് മണ്ണായി മാറിയിരുന്നു. ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് കുര്യൻ എന്ന പന്ത്രണ്ടുകാരൻ ഈ ലോകത്ത് തനിച്ചായി. ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും സഹതാപം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല.

ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കാനില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ, ആ മലയോരത്തിന്റെ പച്ചപ്പിൽ നിന്നും കുര്യൻ നഗരത്തിലെ ആ അനാഥാലയത്തിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടു.

​ആ അനാഥാലയം ഒരു വീടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആൺകുട്ടികൾ മാത്രം വസിക്കുന്ന, കരുണയില്ലാത്ത ഒരു തടവറയായിരുന്നു. അവിടെ സ്നേഹത്തിനു പകരം അധികാരവും പേടിയുമാണ് ഭരിച്ചിരുന്നത്. കുര്യൻ എന്ന ആറാം ക്ലാസ്സുകാരൻ ആ ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. വീട്ടിലെ അമ്മയുടെ കൈമണവും അനിയന്റെ ചിരിയും അവനെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി.

​അവിടെ വലിയ കുട്ടികൾ ചെറിയവരെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നത് നിത്യസംഭവമായിരുന്നു. ‘റാഗിംഗ്’ എന്ന പേരിൽ നടക്കുന്ന വന്യമായ ക്രൂരതകൾ. രാത്രികളിൽ ഡോർമിറ്ററിയിലെ ലൈറ്റുകൾ അണയുമ്പോൾ കുര്യൻ ഭയന്ന് വിറച്ചു. പലപ്പോഴും മുതിർന്ന കുട്ടികൾ അവനെ ബലമായി കീഴ്‌പ്പെടുത്തുകയും ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആ ബാലമനസ്സിൽ അന്ന് പതിഞ്ഞ മുറിവുകൾ അവനെ പതുക്കെ ഒരു അന്തർമുഖനാക്കി മാറ്റി. കണ്ണീരും നിലവിളിയും കേൾക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ആ രാത്രികൾ അവനിൽ കഠിനമായ ഒരു മാനസിക ആഘാതം (Trauma) സൃഷ്ടിച്ചു. തനിക്ക് നേരെ ഉയർന്ന ഓരോ കൈകളും അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി.

​വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവരോടുള്ള പേടി പതുക്കെ ഒരു വാശിയായി കുര്യന്റെ ഉള്ളിൽ വളർന്നു. തന്നെ ആരും ഇനി ഉപദ്രവിക്കരുത് എന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിൽ അവൻ തന്റെ ശരീരം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അനാഥാലയത്തിലെ പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങളിൽ അവൻ വ്യായാമം ചെയ്തു. പതുക്കെ അവന്റെ തോളുകൾ വിരിഞ്ഞു, കൈകൾക്ക് ഉരുക്കിന്റെ കരുത്തുണ്ടായി. പേടി നിറഞ്ഞ ആ പഴയ കുട്ടിയെ കൊന്ന് അവൻ ഒരു പോരാളിയായി മാറി.

​വർഷങ്ങൾ കുര്യനെ പാകപ്പെടുത്തിയത് കണ്ണീർ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് താൻ അനുഭവിച്ച അപമാനങ്ങളോടുള്ള പക കൊണ്ടായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിലെ ആ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിൽ പണ്ട് തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവരുടെ നിഴലുകൾ കാണുമ്പോൾ കുര്യൻ ഇപ്പോൾ ഭയന്നില്ല. പകരം, അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നി ആളിക്കത്താൻ തുടങ്ങി. “ഇനി ഈ ശരീരത്തിൽ ഒരുത്തന്റെയും കൈ പതിക്കരുത്” എന്ന വാശി അവനെ പതുക്കെ ഒരു പോരാളിയാക്കി മാറ്റി.

​അനാഥാലയത്തിലെ പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൻ സ്വന്തമായി ഒരു ലോകം പടുത്തുയർത്തി. ജിം ഉപകരണങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും, ഹോസ്റ്റലിലെ വിറക് വെട്ടിയും, വലിയ വെള്ളം നിറച്ച ബക്കറ്റുകൾ ഉയർത്തിയും അവൻ തന്റെ പേശികളെ ഉരുക്കുപോലെ ഉറപ്പിച്ചു.

പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ കുര്യൻ ആ ഹോസ്റ്റലിലെ അലിഖിത നിയമമായി മാറി. പണ്ട് തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചത് പോലെ പുതിയ കുട്ടികളെ ആരെങ്കിലും തൊടാൻ വന്നാൽ, കുര്യന്റെ വിരിഞ്ഞ തോളുകളും ഉരുക്കിന്റെ കരുത്തുള്ള മുഷ്ടികളും അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വന്മതിലായി നിന്നു.