മഴ തോരും മുൻപേ – 5
[ കത്തനാർ ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ
“മുത്തച്ഛാ…!”
ദേവുവിന്റെ വിറയുന്ന ശബ്ദം നടുമുറ്റത്തിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു.
പക്ഷേ ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ മുഖത്ത് കരുണയുടെ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. ദേഷ്യം കൊണ്ടോ, വേദന കൊണ്ടോ, അപമാനം കൊണ്ടോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പോലും പ്രയാസമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിനും ദേവുവിനുമിടയിൽ മതിൽപോലെ അരവിന്ദ് നിന്നു.
“മതി മുത്തച്ഛാ,” അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചെങ്കിലും ഉറച്ചതായിരുന്നു. “ഇതിൽ ദേവുവിന് ഒരു തെറ്റുമില്ല.”
“മിണ്ടാതിരിക്ക്!” മേനോന്റെ സ്വരം ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി.
“ഇല്ല.”
അത് കേട്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു അരവിന്ദ് ശങ്കരനാരായണ മേനോനോട് ആ സ്വരത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത്.
ദേവുവിന്റെ ഹൃദയം ഭയത്താൽ മുറുകി.
അവളെക്കുറിച്ച് ആരെന്ത് പറഞ്ഞാലും അവൾ സഹിക്കുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അരവിന്ദ്…
അവൻ സ്വന്തം കുടുംബത്തിനെതിരെ നിൽക്കുന്നതാണ് അവളെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.
“ഞാനാണ് ദേവുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നത്,” അരവിന്ദ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “അത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. എന്റെ ഇഷ്ടമാണ്. അവളെ ആരും കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമില്ല.”
മീനാക്ഷി കണ്ണീരോടെ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അനുപമയുടെ മുഖം മരവിച്ചിരുന്നു.
പാറു…
പാറുവിനെ നോക്കാൻ പോലും ആർക്കും ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.
അവൾ അൽപ്പം അകലെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നാൽ അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്റെ ഉള്ളിലെ ലോകം തകർന്നുവീണ ഒരാൾ എങ്ങനെയുണ്ടാകുമോ, അതുപോലെയായിരുന്നു അവൾ.
പുറത്ത് ആകാശം ഇരുണ്ടു.
ഓടുകൾക്ക് മുകളിലേക്ക് ആദ്യ മഴത്തുള്ളികൾ വീണു.
ഒരു തുള്ളി.
പിന്നെ രണ്ടു.
അടുത്ത നിമിഷം മഴ ശക്തിയായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
മംഗലശ്ശേരിയുടെ മേൽക്കൂരകൾ മുഴുവൻ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
വീട്ടിനകത്തെ കൊടുങ്കാറ്റിനൊപ്പം പുറത്തും മറ്റൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
“നിനക്കറിയാമോ
നീ എന്താണ് പറയുന്നത്?” ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ ചോദിച്ചു.
“നന്നായി അറിയാം.”
“ഇവളാരാണെന്ന് അറിയാമോ?”
“അറിയാം.”
“ജോലിക്കാരിയുടെ മകളാണ്.”
“അതെ.”
“ഈ വീട്ടിലെ അവകാശിയാണോ നീ?”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ ഈ ബന്ധം നടക്കുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
അരവിന്ദ് ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല.
“എന്തുകൊണ്ട് നടക്കരുത്?”
മേനോൻ അവിശ്വാസത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
അത് അരവിന്ദിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിരാശയുടെ നിമിഷമായിരുന്നു.
കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ആരാധിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തെ.
സത്യം മാത്രം പറയുന്നവൻ.
നീതി മാത്രം ചെയ്യുന്നവൻ.
മറ്റുള്ളവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ.
അങ്ങനെയായിരുന്നു അവന്റെ വിശ്വാസം.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴുകയായിരുന്നു.
“കാരണം ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് അതിരുകളുണ്ട്,” മേനോൻ പറഞ്ഞു.
“ആരുണ്ടാക്കിയ അതിരുകൾ?”
“സമൂഹം.”
“സമൂഹം തെറ്റിയാൽ?”
“മിണ്ടാതിരിക്ക്!”
“എന്തിനാണ് മിണ്ടാതിരിക്കേണ്ടത്?” അരവിന്ദിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. “ദേവു എന്നെക്കാൾ താഴ്ന്നവളാണെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
“അച്ചു!”
അനുപമ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
പക്ഷേ അവൻ നിർത്തിയില്ല.
“അവൾ പഠിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയാണ്. അധ്വാനിച്ച് ജീവിക്കുന്നവളാണ്. നല്ല മനസ്സുള്ളവളാണ്. ജനിച്ചത് എവിടെയാണെന്നതുകൊണ്ട് ഒരാൾ ചെറുതാകുമോ?”
“നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല.”
“എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട് മുത്തച്ഛാ!”
മഴയുടെ ശബ്ദത്തേക്കാൾ ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു ഇപ്പോൾ അവരുടെ വാക്കുകൾ.
“ഒരു മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം തീരുമാനിക്കുന്നത് സ്വഭാവവും വിദ്യാഭ്യാസവും മനസ്സുമാണ്.”
“അല്ല!”
ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ മുഷ്ടി വിറച്ചു.
“നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ കുടുംബം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച വാക്കുകളും പാരമ്പര്യവും ഉണ്ട്.”
ആ നിമിഷം അരവിന്ദിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.