മൂന്നാം ദിവസം.
നാലാം ദിവസം.
അഞ്ചാം ദിവസം.
അരവിന്ദ് ഇപ്പോഴും മിണ്ടിയില്ല.
അവസാനം ആറാം ദിവസം രാവിലെ.
ഭക്ഷണം വെക്കാൻ വാതിൽ തുറന്ന ജോലിക്കാരൻ അലറി വിളിച്ചു.
“തമ്പുരാനേ!”
എല്ലാവരും ഓടിച്ചെന്നു.
അരവിന്ദ് നിലത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ബോധമില്ലാതെ.
മുഖം വെണ്മയായി.
കൈകൾ തണുത്ത്.
അടുത്ത മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവനെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു.
അവിടെ നിന്ന് കാര്യങ്ങൾ മങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ പോലെ മാത്രമേ അനുപമയ്ക്ക് ഓർമ്മയുള്ളൂ.
ഡോക്ടർമാർ.
ഐസിയു.
മോണിറ്ററുകളുടെ ശബ്ദം.
പ്രാർത്ഥനകൾ.
ഭയം.
അരവിന്ദ് കണ്ണുതുറന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം.
രണ്ട് ദിവസം.
കാലം വലിഞ്ഞുനീങ്ങി.
ഒടുവിൽ മൂന്നാം ദിവസത്തെ രാവിലെ അവൻ കണ്ണുതുറന്നു.
ജനാലയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം അകത്തു വീഴുകയായിരുന്നു.
ആദ്യം കണ്ടത് അനുപമയുടെ മുഖം.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരച്ചിൽ കൊണ്ട് വീർന്നിരുന്നു.
“അമ്മ…”
അവൾ കരഞ്ഞുപോയി.
“അച്ചു…”
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞാണ് അവന് കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വന്നത്.
ദേവു.
മംഗലശ്ശേരി.
വഴക്ക്.
അടച്ചിട്ട മുറി.
അവൻ ഉടനെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ദേവു എവിടെയാണ്?”
അനുപമയുടെ മുഖം മാറി.
“അച്ചു…”
“ദേവു എവിടെ?”
മറുപടി ഇല്ല.
“അമ്മ!”
അവന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
പക്ഷേ മറുപടിയായി കിട്ടിയത്
നിശബ്ദത മാത്രം.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ എല്ലാവരോടും ചോദിച്ചു.
കാര്യസ്ഥനോട്.
ജോലിക്കാരോട്.
ആശുപത്രിയിൽ വന്നവരോട്.
ആർക്കും ഒന്നും അറിയില്ല.
അല്ലെങ്കിൽ അറിയാമെങ്കിലും പറയുന്നില്ല.
ഗോവിന്ദൻ തലകുനിച്ചു നിന്നു.
“എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റില്ല കുഞ്ഞേ.”
“എവിടെയാണവർ പോയത്?”
“എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റില്ല.”
അതുമാത്രം.
അങ്ങനെ ദേവുവും മീനാക്ഷിയും ലോകത്തിൽ എവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷരായി.
ഒരു വിലാസവുമില്ല.
ഒരു കത്തുമില്ല.
ഒരു വഴിയും ഇല്ല.
പക്ഷേ അതിലും വേദനിപ്പിച്ചത് അടുത്ത വാർത്തയായിരുന്നു.
പാറു പോയിരുന്നു.
വിദേശത്തേക്ക്.
എം.ബി. എ പഠിക്കാൻ.
അവൾ കാത്തിരുന്നു.
അരവിന്ദ് അപകടനില തരണം ചെയ്തെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നത് വരെ.
അവൻ ഉണരുമെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞതുവരെ.
പിന്നെ അടുത്ത ദിവസം യാത്രയായി.
“എന്നോട് പറയാതെ?”
അരവിന്ദ് ചോദിച്ചു.
അനുപമ ഒരു കത്ത് അവന് നീട്ടി.
അതിൽ ഒരേയൊരു സന്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണം അച്ചു. സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ വിളിക്കും.”
അത്ര മാത്രം.
അരവിന്ദ് ഏറെ നേരം ആ സന്ദേശത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ടു പേർ.
ഒരാൾ എവിടെയാണെന്ന പോലും അറിയില്ല.
മറ്റേയാൾ സംസാരിക്കാൻ പോലും തയ്യാറല്ല.
എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
കാലം മുന്നോട്ട് പോവുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൻ കുറച്ചുകാലം അതേ സ്ഥലത്ത് കുടുങ്ങിക്കിടന്നു.
എങ്കിലും ജീവിതം ഒരാളെയും കാത്തുനിൽക്കില്ല.
മംഗലശ്ശേരി കാത്തുനിന്നില്ല.
ബിസിനസ് കാത്തുനിന്നില്ല.
ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കാത്തുനിന്നില്ല.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയ മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അരവിന്ദ് ജോലിയിൽ മുഴുകി. നെഞ്ച് നീറുന്ന വേദനക്കും, ദേവുവിനെ കണ്ടെത്താനാവാത്ത വിഷമവും മറക്കാനുള്ള അവന്റെ ഏകവഴി ജോലിയായിരുന്നു.
തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വല്യ യാതനക്ക് കാരണഭൂതൻ ആയ
അപ്പൂപ്പനോടുമാത്രം അവൻ അടുത്തില്ല. അവൻ ഇപ്പൊ വിഷമിച്ചാലും താൻ ചെയ്തതാണ് അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ നല്ലതെന്നു ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ച ആ മനുഷ്യനും അവനോടു കേഴാൻ പോയില്ല.
പലപ്പോഴും തോന്നിയെങ്കിലും തറവാട്ടിലെ അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യം അവിടം വിട്ടുപോകാൻ അവനെ അനുവദിച്ചില്ല.
മീറ്റിംഗുകൾ.
ഫാക്ടറികൾ.
ഭൂമികൾ.
അക്കൗണ്ടുകൾ.
കരാറുകൾ.
ഒരു ദിവസം മറ്റൊന്നിലേക്ക് ഒഴുകി.
അവൻ വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ പഠിച്ചു.
സാധാരണ പോലെ സംസാരിക്കാൻ പഠിച്ചു.
മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ ശക്തനായി നിൽക്കാനും പഠിച്ചു.
പക്ഷേ മഴപെയ്യുന്ന ചില രാത്രികളിൽ അവൻ ഇപ്പോഴും ജനലരികിൽ നിൽക്കും.
അപ്പോൾ ഒരു ശബ്ദം ഓർമ്മ വരും.
“നന്ദി.”
ഒരു മഴനനഞ്ഞ മുഖം ഓർമ്മ വരും.
ചിലപ്പോൾ പാറുവിന്റെ ചിരിയും.