കുഞ്ഞോ?
എങ്ങനെ?
എന്തിന്?
ആരാണ്?
ചോദ്യങ്ങൾ തലച്ചോറിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.
പക്ഷേ അതെല്ലാം ഒരു നിമിഷം മാത്രം നീണ്ടുനിന്നു.
കാരണം അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ ഹൃദയം അവന്റെ ബുദ്ധിയെ തോൽപ്പിച്ചു.
മൂന്ന് വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പ്.
മൂന്ന് വർഷങ്ങളുടെ വേദന.
മൂന്ന് വർഷങ്ങളുടെ നഷ്ടം.
ഒറ്റയടിക്ക് തിരികെയെത്തിയതുപോലെ.
അവൻ ഓടി.
ഒന്നും പറയാതെ.
ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
തൊണ്ട വരണ്ടിരുന്നു.
ശ്വാസം മുറിഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൻ ഓടി.
അവളുടെ അടുത്തെത്തിയ നിമിഷം അവൻ ഇരുകൈകളും നീട്ടി അവളെ മുറുകെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
നഷ്ടപ്പെട്ട
നിധി തിരിച്ചുകിട്ടിയ ഒരാളെ പോലെ.
മുഴുവൻ ശക്തിയോടെയും.
മുഴുവൻ സ്നേഹത്തോടെയും.
മുഴുവൻ വേദനയോടെയും.
അടുത്ത നിമിഷം അവൻ കരഞ്ഞുപോയി.
വർഷങ്ങളായി അടക്കിവച്ച കണ്ണുനീർ.
ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ.
നന്ദിയുടെ കണ്ണുനീർ.
തിരികെ ലഭിച്ചതിന്റെ കണ്ണുനീർ.
ജീവിതത്തിൽ നഷ്ടമായ രണ്ട് അമൂല്യമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നെങ്കിലും വീണ്ടും തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ കണ്ണുനീർ.
അവന്റെ തോളുകൾ വിറച്ചു.
അവളും മെല്ലെ കൈകൾ ഉയർത്തി അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
വളരെ സ്വാഭാവികമായി.
വളരെ പരിചിതമായി.
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ ഒരാളെപ്പോലെ.
അവളുടെ മറ്റേ കൈയിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞ് തല ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി.
ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്ത കൗതുകത്തോടെ.
ശുഭം.