പാരമ്പര്യം.
കുടുംബമഹിമ.
രക്തബന്ധം.
വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കുന്ന അതേ വാക്കുകൾ.
അവസാനം ഇതെല്ലാം അതിലേക്കാണ് ചെന്ന് എത്തുന്നതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
ദേവുവെന്ന മനുഷ്യനെ
ആരും കാണുന്നില്ല.
അവർ കാണുന്നത് അവളുടെ ജനനമാണ്.
അവളുടെ കുടുംബമാണ്.
അവളുടെ സ്ഥിതിയാണ്.
അവളല്ല.
ആ തിരിച്ചറിവ് അവനെ തകർത്തു.
“അപ്പോൾ ഇത്രയും വർഷം ഞാൻ നിങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നുവല്ലേ മുത്തച്ഛാ,” അവൻ നിശബ്ദമായി പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ ശങ്കരനാരായണ മേനോനെ പോലും ഒരു നിമിഷം മുറിവേൽപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം ദേഷ്യം വീണ്ടും ജയിച്ചു.
“ഗോവിന്ദാ!”
കാര്യസ്ഥൻ ഞെട്ടി മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ആളുകളെ വിളിക്ക്.”
“മുത്തച്ഛാ…” അരവിന്ദ് മുന്നോട്ട് ചുവടുവച്ചു.
“ഇപ്പോൾ തന്നെ വിളിക്ക്!”
ചില നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തറവാട്ടിലെ വിശ്വസ്തരായ നാല് ജോലിക്കാർ അകത്തേക്ക് വന്നു.
അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ വിഷമം വ്യക്തമായിരുന്നു.
അരവിന്ദിനെ അവർ ചെറുപ്പം മുതൽ കണ്ടുവളർത്തിയവരായിരുന്നു.
“അവനെ മുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോ .”
എല്ലാവരും നിശ്ചലമായി.
“ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ?”
ആർക്കും പിന്നെ എതിർക്കാനായില്ല.
രണ്ടുപേർ അരവിന്ദിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“കുഞ്ഞേ…” അവരിൽ ഒരാൾ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എന്നെ തൊടരുത്.”
അരവിന്ദ് പിന്മാറി.
“അച്ചു…” അനുപമയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും .
പക്ഷേ അവൻ കേട്ടില്ല.
“ദേവുവിനെ ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.”
അടുത്ത നിമിഷം ജോലിക്കാർ അവനെ പിടിച്ചു.
“വിടൂ!”
അവൻ കുതറി.
ദേവു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“വേണ്ട… ദയവുചെയ്ത് വേണ്ട!”
മീനാക്ഷിയും തന്റെ മകളുടെ അവസ്ഥ കണ്ടു കരഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആരും കേട്ടില്ല.
അരവിന്ദിനെ ബലമായി മരപ്പടിയിലേക്ക് നയിച്ചു.
“ദേവൂ!”
അവൻ വിളിച്ചു.
ദേവുവിന്റെ ഹൃദയം നുറുങ്ങിപ്പോയി.
“അച്ചു!”
“ദേവൂ…”
അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറിപ്പോയി.
എങ്കിലും അവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“ദേവൂ… ഞാൻ വരും…”
ജോലിക്കാർ അവനെ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി.
“എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ഞാൻ വരും!”
കണ്ണീർക്കിടയിലൂടെ ദേവുവിന് അവസാനമായി കാണാനായത് അരവിന്ദിന്റെ മുഖമായിരുന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം അവൻ മുകളിലെ ഇടനാഴിയിൽ അപ്രത്യക്ഷനായി.
ഒരു വാതിൽ ശക്തിയായി അടയുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
പിന്നെ പുറത്തുനിന്ന് കുറ്റിയിടുന്ന ശബ്ദവും.
എല്ലാം അവസാനിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മഴ മാത്രം പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദേഷ്യം തണുത്തിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ തണുപ്പ് കൂടുതൽ ഭയാനകമായിരുന്നു.
“ഗോവിന്ദാ.”
“ഉവ്വ.”
“ഇവരെയിവിടെ നിന്ന് കൊണ്ടുപോ.”
ദേവുവിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“തമ്പുരാൻ…”
“ഇന്നുതന്നെ.”
അദ്ദേഹം കാര്യസ്ഥന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇനി ഒരിക്കലും ഈ വീട്ടിന്റെ പരിസരത്ത് കാണരുത് ഇവറ്റകളെ.”
ഗോവിന്ദൻ മിണ്ടിയില്ല.
പക്ഷേ മേനോന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും തീർന്നിട്ടില്ലാത്ത ക്രൂരത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അല്ലെങ്കിൽ…” അദ്ദേഹം വാക്കുകൾ മെല്ലെ ഉച്ചരിച്ചു.
“ഇനി ഇവർ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും അവനൊരു പ്രശ്നമായി മാറാതിരിക്കാൻ നോക്ക്.”
ആ വാക്കുകൾ വായുവിൽ തങ്ങി.
ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
എന്നാൽ എല്ലാവർക്കും അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായിരുന്നു.
ഗോവിന്ദന്റെ മുഖം വെണ്മയായി.
ദേവു അറിയാതെ മീനാക്ഷിയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ഭയമെന്ന വികാരം അപ്പോഴാണ് അവളെ പൂർണ്ണമായി പിടികൂടിയത്.
“അച്ഛാ.”
അപ്പോഴാണ് അനുപമ മുന്നോട്ട് വന്നത്.
അവളുടെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിൽ എതിർപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് അതിരുകടക്കുകയാണ്.”
ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ അവളെ നോക്കി.
“നീ ഇതിലിപ്പോൾ ഇടപെടേണ്ട.”
“വേണ്ടത്ര പ്രശ്നം ഇപ്പൊത്തന്നെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.”
അനുപമ പതുക്കെ പാറുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അവളുടെ മുഖം ഇപ്പോഴും ശൂന്യമായിരുന്നു.
കരഞ്ഞതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ പോലും ഇല്ല.
അത്രയേറെ തകർന്നുപോയ ഒരാൾ.
“പാറു.”
പ്രതികരണമില്ല.
“മോളേ.”
അപ്പോൾ
മാത്രമാണ് അവൾ തല ഉയർത്തിയത്.