“മുകളിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ.”
പാറു കുറച്ചു നേരം അനുപമയെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ദേവുവിനെയും.
മീനാക്ഷിയെയും.
അവസാനമായി മുകളിലെ പടവുകളിലേക്കും.
ഒന്നും പറയാതെ അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ അവളുടെ കാലടികൾ പതുക്കെ അകന്നുപോയി.
ആ നിമിഷം അവളുടെ കഥ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞുപോയി.
ദേവു അനുപമയെ നോക്കി.
അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഈ വീട്ടിൽ തനിക്കായി ഒരിക്കലെങ്കിലും ശബ്ദമുയർത്താൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരാൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് അനുപമയാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി നൽകിയ സ്നേഹം.
താമസിക്കാൻ ഇടം.
കരുതൽ.
എല്ലാം ഓർത്തു.
പക്ഷേ അനുപമ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ പ്രതീക്ഷയും അസ്തമിച്ചു.
“ദേവിക.”
അവളുടെ ശബ്ദം പതിവുപോലെ മൃദുവായിരുന്നു.
“നിനക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു.”
ദേവു ഞെട്ടി.
“അമ്മേ…”
“അല്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് നീ കേൾക്ക്.”
അനുപമയുടെ കണ്ണുകളിൽ കോപമില്ലായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു.
“വലിയ വീട്ടിലെ ആൺകുട്ടികൾക്ക് ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നും.”
ദേവുവിന്റെ മുഖം വിളറി.
“അനു അമ്മേ…”
“ആകർഷണം. ഇഷ്ടം. പ്രായത്തിന്റെ വികാരം. അതൊന്നും പുതുമയല്ല.”
ഓരോ വാക്കും കത്തി പോലെ നെഞ്ചിൽ കുത്തി.
“പക്ഷേ നീ?”
അനുപമ നേരെ അവളെ നോക്കി.
“നിനക്ക് നിന്റെ സ്ഥാനം അറിയാമായിരുന്നില്ലേ?”
ദേവുവിന് തലകറങ്ങുന്നപോലെ തോന്നി.
“നിന്റെ ലോകങ്ങളും അവന്റെ ലോകങ്ങളും ഒന്നല്ലെന്ന് നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
“ഞാൻ…”
“അരവിന്ദിനെ തടയേണ്ടത് നീയായിരുന്നു.”
“ഞങ്ങൾ പരസ്പരം…”
“ഇവിടം വരെ എത്താൻ അനുവദിക്കരുതായിരുന്നു.”
ആ നിമിഷം ദേവുവിന് ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ അടിയേക്കാൾ വേദനിച്ചത് അനുപമയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു.
കാരണം ആ
വാക്കുകളിൽ വെറുപ്പില്ലായിരുന്നു.
പകരം ഉറച്ച വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾക്ക് ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു വിശ്വാസം.
അവരുടെ ലോകങ്ങൾ വേറെയാണ് എന്ന വിശ്വാസം.
മെല്ലെ മെല്ലെ ദേവുവിന് ഒരു സത്യം മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി.
ശങ്കരനാരായണ മേനോനും അനുപമയും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമില്ല.
ഒരാൾ തന്റെ മതിലുകൾ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
മറ്റേയാൾ അവയ്ക്ക് പൂക്കൾ കെട്ടിവെക്കുന്നു.
പക്ഷേ മതിലുകൾ അവിടെയുണ്ട്.
പണം.
കുടുംബമഹിമ.
ജാതി.
പാരമ്പര്യം.
രക്തബന്ധം.
തലമുറകളായി പണിതുയർത്തിയ അദൃശ്യ അതിരുകൾ.
അവ കടന്നുചെല്ലാൻ പാടില്ലെന്ന് ഇരുവരും വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഒരാൾ തുറന്ന് പറയുന്നു.
മറ്റേയാൾ വിനയത്തോടെ.
പക്ഷേ അർത്ഥം ഒന്നുതന്നെ.
ദേവുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
ഇതുവരെ അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് സ്നേഹം മതിയെന്നാണ്.
ഇരുവരും സത്യസന്ധമായാൽ ലോകം വഴിമാറുമെന്നാണ്.
പക്ഷേ ആ മഴനേരത്ത് അവൾ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കി.
ചില മതിലുകൾ മനുഷ്യർ പണിയുന്നതല്ല.
തലമുറകൾ പണിയുന്നതാണ്.
അത്തരം മതിലുകൾ ഇടിച്ചുതകർക്കാൻ സ്നേഹം മാത്രം പലപ്പോഴും മതിയാകില്ല.
അനുപമ ദേവുവിനോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ മുറിയിൽ വീണ്ടും മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ അനുപമ മെല്ലെ മീനാക്ഷിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നീ എന്റെ കൂടെ വാ.”
മീനാക്ഷി ആശങ്കയോടെ അവളെ നോക്കി.
“അനുകുഞ്ഞേ…”
“വാ.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ കർക്കശതയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവർ തറവാട്ടിന്റെ അകത്തളത്തിലെ ചെറിയ മുറിയിലായിരുന്നു.
അനുപമ അലമാര തുറന്ന് ഒരു തവിട്ടുനിറമുള്ള ഫയലും ഒരു കവറും പുറത്തെടുത്തു.
പിന്നെ അത് മീനാക്ഷിയുടെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടി.
“ഇത് എന്താ കുഞ്ഞേ?”
“വാങ്ങി വയ്ക്കൂ.”
മീനാക്ഷി കവർ തുറന്നില്ല.
പക്ഷേ
അതിനുള്ളിൽ പണമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
“വേണ്ടകുഞ്ഞേ.”
“ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”
അനുപമ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് അവൾക്ക് പ്രായം കൂടിയതുപോലെ തോന്നി.
“ഇവിടെ നിന്ന് പോയാൽ നിനക്ക് വീണ്ടും തുടങ്ങേണ്ടിവരും. താമസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തണം. ജീവിതം വീണ്ടും പണിയണം.”