ആനന്ദിന്റെ ആ തുറന്ന പിന്തുണ കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീബാലയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ആശങ്കകളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് പമ്പകടന്നു.
“എന്നാലും ജിമ്മിലൊക്കെ പോകുമ്പോൾ നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും എന്നൊരു പേടി…” ശ്രീബാല ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നാട്ടുകാർ പലതും പറയും ബാലേ! അവർക്ക് അതല്ലേ പണി. നമ്മൾ
നമ്മുടെ സന്തോഷം നോക്കണം. നീ പോയി ഡ്രസ്സ് മാറ്, നമുക്ക് അടുത്തുള്ള ആ പുതിയ ജിം വരെ ഒന്ന് നടന്ന് പോയി നോക്കിയിട്ട് വരാം,” ആനന്ദ് എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ശ്രീബാലയുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. മനസ്സിൽ പുതിയൊരു ഊർജ്ജത്തോടെ അവൾ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
വെളുത്തു തുടുത്ത നിറവും, വട്ടമുഖവും, കരിമഷി എഴുതാതെ തന്നെ ഇഴയടുപ്പമുള്ള നീണ്ട കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു നാടൻ ശാലിന സുന്ദരിയായിരുന്നു ശ്രീബാല. സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾക്കും സഹപ്രവർത്തകർക്കും എന്നും പ്രിയങ്കരിയായ ആ അധ്യാപികയുടെ പ്രധാന ആകർഷണം, ആരെയും കവർന്നെടുക്കുന്ന ആ നാടൻ സൗന്ദര്യവും തനിമയാർന്ന ചിരിയുമായിരുന്നു.
രണ്ട് പ്രസവങ്ങൾക്ക് ശേഷം ശരീരത്തിന് അല്പം തടി വെച്ചെങ്കിലും, അവളുടെ ആ പഴയ ഐശ്വര്യത്തിന് ഒരു മങ്ങലും ഏറ്റിരുന്നില്ല. അല്പം തടിച്ച ആ കവിളുകളും ഇടുപ്പറ്റം നീണ്ട കറുത്തു ഇടതൂർന്ന മുടിയും അവളെ കൂടുതൽ സുന്ദരിയാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ജിമ്മിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുന്നോടിയായി ശ്രീബാല കിടപ്പുമുറിയിലെ വലിയ ആൾക്കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു. സാധാരണ സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ ഭംഗിയുള്ള കൈത്തറി സാരികളോ സെറ്റ് സാരിയോ ഉടുക്കുന്നതാണ് അവളുടെ ശീലം.
എന്നാൽ ഇന്ന്, ടീഷർട്ടും ട്രാക്ക് പാന്റും ഇടുന്നതിന് മുൻപ് അല്പനേരം ആ സാരിയില്ലാത്ത സ്വന്തം രൂപം അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിനിന്നു.
മുടിയിഴകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തുടച്ച്, ഇടുപ്പറ്റം കിടക്കുന്ന ആ നീളൻ മുടി ഒന്നാകെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി അവൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിക്കെട്ടി. മുടിയഴിച്ചിടുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ നാടൻ ലുക്കിൽ നിന്നും മാറി, ക്ലിപ്പ് വെച്ച് ഒതുക്കിക്കെട്ടിയപ്പോൾ അവളുടെ വട്ടമുഖത്തിനും നീണ്ട കണ്ണുകൾക്കും ഒരു പ്രത്യേക തെളിച്ചം വന്നു.
വട്ടത്തിലുള്ള ആ കുഞ്ഞു മുഖത്ത് ചന്ദനക്കുറി മായ്ച്ച്, തിളങ്ങുന്ന ഒരു കറുത്ത പൊട്ട് അവൾ തൊട്ടു.
തുടർന്ന് ജിമ്മിലേക്ക് പോകാനായി സൗകര്യപ്രദമായ ഒരു ലൈറ്റ് ബ്ലൂ ചുരിദാറാണ് അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അധികം അലങ്കാരങ്ങളില്ലാത്ത, എന്നാൽ
കണ്ടാൽ മാന്യത തോന്നിക്കുന്ന ആ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ വെളുത്ത ശരീരത്തിന് അത് കൂടുതൽ അഴകേകി.
ദുപ്പട്ട കൃത്യമായി ഇരുവശത്തേക്കും മാറ്റിയിട്ട് പ്ലീറ്റ് ചെയ്ത് പിൻ ചെയ്തു.
കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിച്ച സ്വന്തം രൂപത്തിലേക്ക് അവൾ ഒന്നുകൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. കൺതടങ്ങളിലെ നേർത്ത കറുപ്പും പ്രസവത്തിനു ശേഷം അല്പം വീർത്ത വയറുമൊക്കെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഒരു സ്കൂൾ ടീച്ചറുടെ ഗൗരവവും ഒരു നാടൻ പെൺകൊടിയുടെ വശ്യതയും ഒത്തുചേർന്ന ആ രൂപം അവളിൽത്തന്നെ ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം നിറച്ചു.
ചുവരിലെ ഘടികാരം നോക്കി, ഹാന്റഡ് ബാഗുമെടുത്ത് പുതിയൊരു മാറ്റത്തിലേക്ക് ചുവടുവെക്കാൻ ശ്രീബാല മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.
അടുത്തുള്ള പുതിയ ടൗണിൽ പുതുതായി തുടങ്ങിയ ആ വലിയ മൾട്ടി-പർപ്പസ് ജിമ്മിന് മുന്നിൽ ആനന്ദിന്റെ കാർ വന്നു നിന്നു. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ തന്നെ അത്യാധുനിക സൗകര്യങ്ങളുള്ള, വലിയ കണ്ണാടികൾ പതിച്ച ഒരു ഇരുനില കെട്ടിടമായിരുന്നു അത്. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ശ്രീബാലയ്ക്ക് ചെറിയൊരു പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു.
“ആനന്ദേട്ടാ… ഇത് ഒത്തിരി വലിയ ജിമ്മാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇവിടെയൊക്കെ എന്നെപ്പോലെയുള്ള ആളുകൾ വരുമോ? എനിക്ക് എന്തോ ഒരു മടി…” ശ്രീബാല സാരിത്തുമ്പ് വിരലിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ആനന്ദ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തോൾചേർത്തു പിടിച്ചു, “നീ എന്തിനാ ബാലേ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? ഇതൊക്കെ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ളതല്ലേ. വാ, നമുക്ക് ഉള്ളിലേക്ക് പോകാം.”