ശേഷം അമ്മ പറഞ്ഞു.
“പ്രണയമൊക്കെയുണ്ടെങ്കിൽ ഉണ്ടായിക്കോട്ടെ. എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല.”
“എനിക്കും.”
“പക്ഷേ കുട്ടി നല്ലവളായിരിക്കണം.”
“അതെ.”
“പാവപ്പെട്ട വീട്ടിൽ നിന്നാകുമോ?”
ദിവ്യ ആലോചിച്ചു.
“അറിയില്ല.”
“ഹോസ്റ്റൽ അടച്ചതാണെന്ന് പറഞ്ഞു. വേറെ പോകാൻ സ്ഥലമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.”
“അതെ.”
“എന്തായാലും കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാവും.”
ദിവ്യ തലകുലുക്കി.
“അജുവിനോട് നല്ല രീതിയിൽ പെരുമാറിയാൽ മതി.”
“അതുതന്നെ.”
ആ സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചു.
രാത്രി കൂടുതൽ ആഴമായി.
വീട്ടിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
അമ്മ ഉറങ്ങാൻ പോയി.
ദിവ്യയും മുറിയിലായി.
അജു തന്റെ മുറിയിൽ പുസ്തകം തുറന്ന് ഇരുന്നെങ്കിലും വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മനസ്സ് മറ്റെവിടെയായിരുന്നു.
അപ്പോൾ വാതിൽക്കൽ ചെറു മുട്ടൽ.
ടക്.
ടക്.
അവൻ തുറന്നു.
പുറത്ത് ലച്ചു.
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“അതിന് ഇങ്ങനെ വാതിൽ മുട്ടണോ?”
അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.
ഇടത്.
വലത്.
പടിക്കെട്ട്.
താഴെ.
ആരും ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി.
പിന്നെ മുഖം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
“ഇന്ന് രാത്രി പന്ത്രണ്ടിന് എന്റെ മുറിയിലേക്ക് വാ.”
അജു സ്തംഭിച്ചു.
“എന്ത്?”
“പന്ത്രണ്ടിന്.”
“എന്തിനാ?”
“വന്നിട്ട് പറയാം.”
“ഞാൻ വരില്ല.”
“വരും.”
“വരില്ല.”
“വരും.”
“ലച്ചു.”
“അജു.”
“നടക്കില്ല.”
“നടക്കണം.”
“ഇല്ല.”
“പ്ലീസ്.”
“ഇല്ല.”
“ഞാൻ കരയും.”
“കര.”
“ഞാൻ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കരയും.”
“ബ്ലാക്ക്മെയിൽ ചെയ്യരുത്.”
“അതൊന്നുമല്ല.”
“പിന്നിതെന്താണ്.”
അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു.
“നീ വളരെ മോശമാണ്.”
“നന്ദി.”
“ഞാൻ നിന്നോട് മിണ്ടില്ല.”
“ഓക്കേ.”
“ഒരാഴ്ച.”
“ഓക്കേ.”
“ഒരു മാസം.”
“ഓക്കേ.”
“ജീവിതകാലം മുഴുവൻ.”
അജു ചിരിച്ചു.
“അതൊന്നും നടക്കാൻ പോണില്ല എന്ന് നിനക്കുതന്നെ അറിയാമല്ലോ ലച്ചു.”
“അപ്പോൾ വരുമോ?”
“ലച്ചു…”
“പന്ത്രണ്ടിന്.”
“ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ?”
“കാണില്ല.”
“അമ്മ എഴുന്നേറ്റാൽ?”
“എഴുന്നേൽക്കില്ല.”
“ദിവ്യ വന്നാൽ?”
“വരില്ല.”
“നിനക്ക് എങ്ങനെ ഉറപ്പാ?”
“എനിക്കറിയാം.”
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.
പിന്നെ കൈകൾ കെട്ടി നിന്നു.
“ശരി. വരേണ്ട.”
“ഗുഡ്.”
“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് സങ്കടപ്പെടാം. എന്നിട്ട് നാളെ രാവിലെ എന്റെ കണ്ണെന്താ ഇങ്ങനെ വീർതിരിക്കുന്നത് എന്നമ്മ ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ പറയും അമ്മേടെ മോൻ ഇന്നലെ രാത്രി ചെയ്തതാണെന്ന്.”
“ഡ്രാമ ക്വീൻ.”
“താങ്ക്യൂ.”
അജുവിന് അറിയാമായിരുന്നു.
ഇവിടെ ജയിക്കാൻ വഴിയില്ല.
ഒടുവിൽ അവൻ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“ശരി.”
ലച്ചുവിന്റെ മുഖം ഉടനെ തെളിഞ്ഞു.
“സത്യം?”
“അതെ.”
“പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക്.”
“കുറച്ചു സമയം മാത്രം.”
“ഓക്കേ.”
“പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാക്കരുത്.”
“ഞാനോ?”
“അതെ.”
“ഒരിക്കലുമില്ല.”
അത് പറഞ്ഞ രീതിയിൽ തന്നെ പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുമെന്ന് അജുവിന് ഉറപ്പായി.
സമയം ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. ഘടികാരം പതിനൊന്ന് അമ്പത്തഞ്ച്.
അജുവിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.
മുറിയിലെ ലൈറ്റ് അണച്ചിട്ടും കണ്ണുകൾ അടയുന്നില്ല.
പന്ത്രണ്ട് മണി അടുക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
‘ഇതൊരു തെറ്റാണോ?’
‘അമ്മ എഴുന്നേറ്റാൽ?’
‘ദിവ്യ വെള്ളം കുടിക്കാൻ വന്നാൽ?’
‘മുകളിലെ ഈ മുറികളിൽ നിന്ന് താഴെ എന്തെങ്കിലും ഒച്ചകൾ കേട്ടാൽ?’
‘ലച്ചു എന്തിനാണ് വിളിച്ചത്?’
ഒരു ചോദ്യത്തിന് പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
പുറത്ത് മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദം.
അകലെ എവിടെയോ ഒരു പട്ടി കുരച്ചു.
ഘടികാരത്തിന്റെ സൂചികൾ മാത്രം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
പതിനൊന്ന് അമ്പത്തിയൊൻപത്.
അറുപത് സെക്കൻഡുകൾ.
പിന്നെ…
പന്ത്രണ്ട് മണി.
അജു പതുക്കെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
പുറത്ത് ഇരുട്ട്.
മുഴുവൻ വീടും ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ.
എന്നിട്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രം.
‘ഇപ്പോൾ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്തുചെയ്യും?’
അജു പതുക്കെ വാതിലിന്റെ കുറ്റി തിരിച്ചു.
വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിയിരുന്നു.
മുഴുവൻ വീടും നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
താഴത്തെ നിലയിൽ മതിൽഘടികാരത്തിന്റെ ടിക്ക് ടിക്ക് ശബ്ദം മാത്രം.