ഒരാൾ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ സ്കൂളിൽ ഒരിക്കൽ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ അകത്തെ റാം മോഷ്ടിച്ചു.”
മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ പരീക്ഷയ്ക്ക് ജയിക്കാൻ പൂജ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.”
ചിരി.
ഒടുവിൽ ലക്ഷ്മിയുടെ ഊഴം.
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
ക്ലാസ് മുഴുവൻ അലറി.
“പേര് പറയൂ.”
“ഇല്ല.”
“ഈ ക്ലാസ്സിലാണോ?“
“ഇല്ല.”
“ഈ കോളേജിൽ ആണോന്നെങ്കിലും പറ.“
“ഒരൊറ്റ രഹസ്യം മാത്രേ പറയത്തുള്ളൂ മക്കളേ. കൂടുതൽ കിട്ടുമെന്ന് വിചാരിച്ചു മാനത്തു നോക്കി ഇരുന്നോ. “
ബാക്കി കളി നടക്കുമ്പോഴും പിള്ളേർ ആകെ കുശുകുശുക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു.
അതേ ദിവസം വൈകുന്നേരം.
അർജുൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ക്യാന്റീനിൽ ഒരു മേശയിൽ നോട്ട് എഴുതുകയായിരുന്നു.
ലക്ഷ്മി നേരെ വന്ന് ഇരുന്നു.
“ഹായ്.”
“ഹായ്.”
“നീ ഇവിടെയും പഠിക്കുകയാണോ?”
“അതെ.”
“നിനക്ക് ശരിക്കും വേറെ ഹോബി ഇല്ലേ?”
“ഉണ്ട്.”
“എന്ത്?”
അർജുൻ കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചു.
“പുസ്തകങ്ങൾ.”
“അത് വീണ്ടും പഠനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.”
“നടത്തം.”
“മഴയിൽ നിൽക്കൽ.”
“സിനിമ.”
“ശരി.”
ലക്ഷ്മി വിജയിച്ച മുഖത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“അവസാനം നീ മനുഷ്യനാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു.”
പിന്നീട് അവർ ഇടയ്ക്കിടെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വലിയ സൗഹൃദമൊന്നുമല്ല.
പക്ഷേ പൂർണ്ണ അപരിചിതരുമല്ല.
ക്ലാസിൽ കണ്ടാൽ തല കുലുക്കും.
കാന്റീനിൽ കണ്ടാൽ രണ്ട് മിനിറ്റ് സംസാരിക്കും.
അത്ര മാത്രം.
എന്നാൽ അഖിലിനും മീരയ്ക്കും അത് മതിയായിരുന്നു.
കാരണം ആ രണ്ടുപേരുടെയും പ്രധാന ഹോബി മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ അനാവശ്യ നിഗമനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു തിങ്കളാഴ്ച.
ക്ലാസ് ആരംഭിക്കാൻ അഞ്ചു മിനിറ്റ് മാത്രം.
വിനോദ് സാർ അകത്ത് വന്നു.
അദ്ദേഹം സാധാരണ പ്രഭാഷകർ പോലെ അല്ല.
വിദ്യാർത്ഥികളുമായി സൗഹൃദപരമായി സംസാരിക്കും.
തമാശ പറയുകയും ചെയ്യും.
അതുകൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും അദ്ദേഹത്തെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്.”
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് സാർ.”
“ഇന്ന് ഒരു പ്രധാന കാര്യം ഉണ്ട്.”
ഉടനെ ക്ലാസ് നിശബ്ദമായി.
“ഈ സെമസ്റ്ററിലെ മൈക്രോ പ്രോജക്റ്റ്.”
അഖിൽ പതുക്കെ അർജുനോട് മുറുമുറുത്തു:
“ശാന്തമായി ജീവിച്ചിരുന്ന ദിനങ്ങൾ അവസാനിച്ചു മോനേ അജു.”
വിനോദ് സാർ വിശദീകരിച്ചു.
രണ്ടുപേരുടെ ഗ്രൂപ്പുകുളായി ഞാൻ തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓരോ ഗ്രൂപ്പും ഒരു പ്രോജക്റ്റ് ചെയ്യണം.
പ്രസന്റേഷൻ.
റിപ്പോർട്ട്.
ഡെമോ.
എല്ലാം.
ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കും മാർക്ക്.
വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മുഖം വാടാൻ തുടങ്ങി.
പ്രോജക്റ്റ് എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തേക്കാൾ ഭയം ആണ് ആദ്യം എത്തുന്നത്.
“ഗ്രൂപ്പുകൾ ഞാൻ തന്നെയാകും തീരുമാനിക്കുന്നത്,” സാർ പറഞ്ഞു.
ഇനി കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ മോശമായി.
കാരണം സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ചെയ്യണമെന്ന് എല്ലാവർക്കും ആഗ്രഹം.
പക്ഷേ അധ്യാപകർക്ക് അതു അനുവദിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ല.
സാർ പേരുകൾ വായിച്ചു തുടങ്ങി.
“അഖിൽ.”
“യെസ് സാർ.”
“മീര.”
“യെസ് സാർ.”
ഇരുവരുടെയും മുഖം തെളിഞ്ഞു.
അഞ്ച് സെക്കൻഡ് കഴിഞ്ഞ് മനസ്സിലായി.
ഒരേ ഗ്രൂപ്പിൽ
അല്ല.
മുഖം വീണ്ടും വാടി.
ഒരു ഗ്രൂപ്പ്.
രണ്ടാമത്തെ ഗ്രൂപ്പ്.
മൂന്നാമത്തെ ഗ്രൂപ്പ്.
ക്രമേണ പട്ടിക മുന്നോട്ട് പോയി.
ലക്ഷ്മി തന്റെ കൂട്ടുകാരികളുമായി വരുമെന്നു കരുതി.
അർജുൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ജോലി ചെയ്യുന്ന വിധത്തിലുള്ള ഒരാളുമായി വരുമെന്നു കരുതി.
വിധിക്ക് വേറെ പദ്ധതിയുണ്ടായിരുന്നു.
വിനോദ് സാർ അടുത്ത പേര് വായിച്ചു.
“അർജുൻ നായർ.”
“യെസ് സാർ.”
“ലക്ഷ്മി കൃഷ്ണ.”
രണ്ടും ഒരേസമയം തല പൊക്കി.
ക്ലാസിൽ ഒരു വിചിത്ര നിശബ്ദത.
മീരയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
അഖിലിന്റെയും.
അവർക്ക് ഇത് ഒരു ദേശീയ ആഘോഷം പോലെയായിരുന്നു.
സാർ തുടരുന്നു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ ഗ്രൂപ്പ്.”
ഒരു നിമിഷം.
രണ്ട് നിമിഷം.
മൂന്ന് നിമിഷം.
“സാർ!”
ആദ്യ ശബ്ദം ലക്ഷ്മിയുടേതായിരുന്നു.
“അതെ?”
“ഒരു ചെറിയ അഭ്യർത്ഥന.”
“എന്ത്?”
“എന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യാൻ ഇയാൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകും.”
അർജുൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
“സാർ.”
“ഇനി നിനക്കെന്താ?”