“ആഹ്ഹ്… ജയേട്ടാ… വയ്യ… വയ്യ…” സ്വാതിയുടെ ശബ്ദം ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അലയടിച്ചു.
സ്വാതിയുടെ ആ തീവ്രമായ പ്രതികരണം കണ്ടപ്പോൾ ജയചന്ദ്രന്റെ ആവേശം ഇരട്ടിച്ചു. അയാൾ തന്റെ വേഗത കൂട്ടി. അവളുടെ പൂറിൽ മുഖം അമർത്തി, നാവുകൊണ്ട് അവിടെ വട്ടം കറക്കുമ്പോൾ സ്വാതി ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു.
“മോളെ… അല്പം അടങ്ങിയിരിക്ക്, അധികം സൗണ്ട് വെക്കല്ലേ…” രാധാമണി പെട്ടെന്ന് സ്വാതിയുടെ ബ്രാ കയ്യിലെടുത്ത് അവളുടെ വായിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. “പുറത്ത് ആരെങ്കിലും കേട്ടാൽ പണി പാളും, ഇതിൽ കടിച്ച് കിടന്നോ.”
സ്വാതി ആ ബ്രാ തന്റെ വായക്കുള്ളിൽ വെച്ച് കടിച്ചമർത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സുഖം കൊണ്ടുള്ള കണ്ണുനീർ പൊടിഞ്ഞു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ഒരു വലിയ ഞരക്കത്തോടെ അവളുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ വിറച്ചു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് കട്ടിലിന്റെ തടിയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു, ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞ് ആ കിതപ്പിൽ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി. ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് ശേഷം കടൽ ശാന്തമാകുന്നതുപോലെ, അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് തന്നെ തകർന്നു വീണു.
കുറച്ചു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, കിതപ്പടക്കാൻ പാടുപെടുന്ന സ്വാതി ജയചന്ദ്രനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും ആർത്തി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
“മതി… മതി… ജയേട്ടാ… പ്ലീസ്… ഇനി അത് ചെയ്യ്…” അവൾ ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്താണെന്ന് ജയചന്ദ്രന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
ജയചന്ദ്രൻ മുഖമുയർത്തി, വിയർത്തൊലിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ അവളെയൊന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു, “ഇല്ല പെണ്ണെ… സമയം ആയിട്ടില്ല. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തീർത്താൽ നിനക്ക് സുഖം കിട്ടില്ലല്ലോ.”
“പ്ലീസ് ജയേട്ടാ… എനിക്ക് വയ്യ… എനിക്ക് അത് വേണം…” സ്വാതി കെഞ്ചുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അയാളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് ആകാംക്ഷയോടെ നീങ്ങി.
രാധാമണി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ, ആവേശത്തോടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സ്വാതിയുടെ ഈ മാറ്റം രാധാമണിയെപ്പോലും അമ്പരപ്പിച്ചു. ഒരുകാലത്ത് ലജ്ജിച്ചു നിന്നിരുന്ന പെൺകുട്ടി, ഇന്ന് പൂർണ്ണമായും കാമത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ ഒരു പുരുഷനെ വേണമെന്ന് വാശി പിടിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറിയിരിക്കുന്നു.
“ജയേട്ടാ, ഇവൾ പറയുന്നത് കേൾക്ക്, ഇവൾക്ക് ഇനി പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു,” രാധാമണി മെല്ലെ ജയചന്ദ്രന്റെ തോളിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവരുടെ ശബ്ദത്തിലും അസ്വസ്ഥതയും ആഗ്രഹവും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ജയചന്ദ്രൻ എഴുന്നേറ്റ് സ്വാതിയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു. “അത്രയ്ക്ക് നിർബന്ധമാണോ നിനക്ക്?”
സ്വാതി മറുപടിയായി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ തന്റെ കൈകൾ ജയചന്ദ്രന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് ചുറ്റി, അയാളെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് ശക്തിയോടെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ അപ്പോൾ യാചനയേക്കാൾ ഉപരിയായി ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ദാഹമായിരുന്നു.
“സമ്മതിച്ചു,” ജയചന്ദ്രൻ മന്ത്രിച്ചു. “പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ ഒട്ടും വെറുതെ വിടാൻ പോകുന്നില്ല, സ്വാതി.”
ആ പഴയ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ, സ്വാതിയുടെ കിതപ്പും ജയചന്ദ്രന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളും രാധാമണിയുടെ കാമഭരിതമായ നോട്ടങ്ങളും കൂടി ചേർന്ന് അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ ഉഷ്ണമുള്ളതാക്കി. സ്വാതി അറിയുകയായിരുന്നു, ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ അനുഭവം തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന്.
ജയചന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം സ്വാതിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തീക്ഷ്ണമായി നോക്കി. അവളിലെ ആവേശവും അതിലേറെയുള്ള ദാഹവും അയാളെ കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അയാൾ തന്റെ ഷർട്ട് പൂർണ്ണമായും അഴിച്ചുമാറ്റി തറയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞ അയാളുടെ കരുത്തുറ്റ ശരീരത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യം കണ്ടപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയവും ആവേശവും കൂടിക്കലർന്നു.