സ്വാതി മനസ്സിൽ ജയചന്ദ്രന്റെ പരുക്കൻ സ്പർശനങ്ങളെ ഓർത്തുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു. “ശരി സംഗീതേ, ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാം.”
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു, “സ്വാതീ, ഞാൻ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. രണ്ടു വീക്ക് ലീവ് ഉള്ളതല്ലേ? നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും കൂടി എവിടെങ്കിലും ഒന്ന് പോയാലോ? ഒരു 4 ഡേയ്സ്.”
അവൻ പിശുക്കനാണെന്ന് സ്വാതിക്ക് നന്നായി അറിയാം. എങ്കിലും അവൾ ചോദിച്ചു, “എവിടെ പോകാൻ സംഗീതേ? നീ അധികം ചെലവാക്കില്ലല്ലോ!”
“അതൊക്കെ ശരിയാക്കാം. നെല്ലിയാമ്പതിയിലേക്ക് പോയാലോ? അവിടെ റേറ്റ് കുറഞ്ഞ നല്ല ഹോട്ടലുകൾ ഉണ്ടാകും. കാർ എടുത്ത് നമുക്ക് പോകാം,” സംഗീത് ഒരു പ്ലാൻ മുന്നോട്ട് വെച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ അവർ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്ത് നെല്ലിയാമ്പതിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഹൈറേഞ്ച് കയറിയപ്പോൾ കോടമഞ്ഞും തണുപ്പും അവളെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. ദാഹം തോന്നിയപ്പോൾ വഴി സൈഡിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയിൽ സംഗീത് വണ്ടി നിർത്തി.
“സ്വാതീ, ഇവിടുത്തെ ചായ അടിപൊളിയാണ്,” സംഗീത് ഗ്ലാസ് സ്വാതിക്ക് നീട്ടി.
തണുപ്പും കാറ്റും ആസ്വദിച്ച് അവർ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പുറകിൽ ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കറുത്ത ഫോർഡ് എൻഡവർ വന്ന് നിന്നത്. അതിൽ നിന്ന് നല്ല സ്റ്റാൻഡേർഡ് ലുക്കുള്ള ഒരു മധ്യവയസ്കൻ ഇറങ്ങി. ചായക്കടക്കാരൻ ഉടനെ വിനീതനായി അങ്ങോട്ട് ഓടിച്ചെന്നു. ആ മനുഷ്യന്റെ നോട്ടം സ്വാതിയുടെ നേരെയായിരുന്നു. ഇറുകിയ ജീൻസിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിനിന്ന അവളുടെ അരക്കെട്ടും ചന്തികളും അയാൾ കൃത്യമായി അളന്നെടുത്തു.
സ്വാതി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളുമായി കോർത്തു. വല്ലാത്തൊരു കാന്തശക്തി പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു സംഗീതിന്റെ അടുത്തേക്ക് അവൾ നീങ്ങി.
“സംഗീതേ, നീ കണ്ടോ ആ ആളെ? അയാൾ നോക്കുന്നത് കണ്ടോ?” അവൾ മെല്ലെ ചോദിച്ചു.
സംഗീത് ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു, “അതൊക്കെ പോട്ടെ സ്വാതീ. നീ അനാവശ്യമായിട്ട് ഓരോന്ന് ചിന്തിക്കാതെ ഇരിക്ക്. നീ ഇങ്ങനെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ഇട്ടാൽ ആൾക്കാർ നോക്കും. എനിക്ക് അതൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല. ഇനി വണ്ടിയിൽ കയറ്, നമുക്ക് പോകാം.”
സംഗീത് വണ്ടിയിൽ കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ മധ്യവയസ്കൻ പതിയെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നത്. അയാൾ നടന്നു വരുമ്പോൾ തന്നെ ഒരുതരം പ്രഭാവം അവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംഗീതിന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടി.
“ഹലോ, ഞാൻ പ്രസാദ്. നെല്ലിയാമ്പതിയിൽ ചെറിയൊരു തോട്ടമൊക്കെയായിട്ട് കഴിയുന്നു,” അയാൾ വളരെ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. സംഗീത് അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ കൈ കൊടുത്തു.
“ഹലോ, ഞാൻ സംഗീത്. ഇത് എന്റെ വൈഫ് സ്വാതി,” സംഗീത് പരിചയപ്പെടുത്തി.
പ്രസാദ് സ്വാതിയെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരുതരം ആദരവും ഒപ്പം ഉള്ളിൽ അരിച്ചുകയറുന്ന ഒരു വന്യതയുമുണ്ടായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ ടൂറിസ്റ്റ് ആണല്ലേ? എങ്ങോട്ടാ താമസിക്കാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നത്?”
സംഗീത് വണ്ടിയുടെ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു, “ഇവിടെ അടുത്തുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു ഹോട്ടലിൽ നോക്കാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു, സാർ.”
പ്രസാദ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, “ഹോട്ടലുകളൊക്കെ ഈ സീസണിൽ ഭയങ്കര തിരക്കായിരിക്കും. പിന്നെ അത്ര സുഖകരവും ആയിരിക്കില്ല. എനിക്കിവിടെ ഒരു 20 ഏക്കർ തോട്ടവും നല്ലൊരു ബംഗ്ലാവുമുണ്ട്. ഇടയ്ക്ക് റിലാക്സ് ചെയ്യാൻ ഞാൻ വരാറുണ്ട്. അവിടെ നല്ല സൗകര്യങ്ങളുണ്ട്, പാചകം ചെയ്യാനും മറ്റും ആളുണ്ട്. ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ തിരിച്ചുപോകും. നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ അവിടെ താമസിക്കാം, ഹോട്ടലിനെക്കാളും എത്രയോ നല്ലതാണ്.”
സംഗീതിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ‘ഫ്രീ താമസം!’ പിശുക്കനായ അവന് ഇതിലും വലിയൊരു അവസരം കിട്ടാനില്ലായിരുന്നു.