സ്വാതി ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല, പകരം ജയചന്ദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്റെ മുഖം അമർത്തി വെച്ചു. അവൾ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ തന്നെ, ആ പഴയ വീടിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ഇനിയും തുറക്കപ്പെടാൻ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
ജയചന്ദ്രൻ സ്വാതിയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും പതിയെ മുഖമുയർത്തി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ആർത്തി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. അയാൾ സ്വാതിയുടെ മുടിയിഴകൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി വെച്ചു. സ്വാതി ഇപ്പോഴും കിതപ്പടക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു, അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശികളും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ സ്വാതി… ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തളർന്നോ?” ജയചന്ദ്രൻ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
സ്വാതി കൺപോളകൾ പതുക്കെ തുറന്നു. വിയർപ്പുകുളിച്ച അവളുടെ മുഖത്ത് ലജ്ജയേക്കാൾ ഉപരിയായി ഒരുതരം മയക്കം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് മെല്ലെ അയാളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. “ഇല്ല ജയേട്ടാ… ഇത് വെറുമൊരു തുടക്കം മാത്രമാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇത്രയും നാളും ഞാൻ കൊതിച്ച സുഖം ഇതാണോ എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴാണ് ബോധ്യമാകുന്നത്.”
രാധാമണി കട്ടിലിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് നീങ്ങി കിടന്നുകൊണ്ട് സ്വാതിയുടെ തുടകളിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു. “ഇവൾക്ക് അത് മനസ്സിലായി തുടങ്ങി ജയേട്ടാ. ഇനി ഇവളെ പിടിച്ചാൽ കിട്ടില്ല.”
രാധാമണിയുടെ ആ വാക്ക് കേട്ടതും ജയചന്ദ്രൻ ഒരു വട്ടം കൂടി ചിരിച്ചു. അയാൾ സ്വാതിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ്ടും അമർത്തി വെച്ചു. “അതെ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത് ഇതിലും വലിയൊരു ആവേശമാണ്.”
ജയചന്ദ്രൻ കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് സ്വാതിയുടെ നേരെ നോക്കി, “സ്വാതി, രാധാമണിയുടെ സാരിയും ബ്ലൗസും മാത്രമല്ല, നിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ മുഴുവൻ അവിടെ കിടക്കുകയാണ്. ഇനിയുള്ള സമയം നമുക്ക് വെളിച്ചത്തിന്റെയോ മറയുടെയോ ആവശ്യമില്ല. ഈ ഇരുട്ടിൽ നമുക്ക് പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുത്തറിയണം.”
സ്വാതി ജയചന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിച്ചുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ ശരീരം ആ പഴയ മുറിയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ കൂടുതൽ സുന്ദരിയായി തോന്നി. രാധാമണി അവളുടെ ബ്ലൗസ് പൂർണ്ണമായും അഴിച്ചുമാറ്റിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, അവർ വെറും അടിപ്പാവാടയിൽ മാത്രം ജയചന്ദ്രന് തൊട്ടടുത്ത് ഇരുന്നു.
“ജയേട്ടാ, സ്വാതിക്ക് കുറച്ചു വെള്ളം കൊടുക്ക്. ഇവൾ നന്നായി കിതയ്ക്കുന്നുണ്ട്,” രാധാമണി കരുതലോടെ പറഞ്ഞു.
ജയചന്ദ്രൻ അരികിലുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളം ഗ്ലാസ് എടുത്ത് സ്വാതിക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൾ അത് കുടിക്കുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ജയചന്ദ്രന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. “നീ ഇന്ന് ഭയങ്കരമായൊരു മാറ്റമാണ് കാണിച്ചത് സ്വാതി. എന്റെ നിയന്ത്രണം പോലും നീ തെറ്റിച്ചു കളഞ്ഞു.”
വെള്ളം കുടിച്ച് ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ചുകൊണ്ട് സ്വാതി ജയചന്ദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “എനിക്ക് ഇനിയും വേണം ജയേട്ടാ… ഇത്തവണ രാധാമണിയെ കൂടി എനിക്ക് വേണം. നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ഒരേപോലെ ഈ ആനന്ദം പങ്കുവെക്കണം.”
സ്വാതിയുടെ ആ തുറന്നു പറച്ചിൽ കേട്ട് രാധാമണിയും ജയചന്ദ്രനും ഒരു നിമിഷം പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. രാധാമണി സ്വാതിയെ പിടിച്ചു കിടത്തി. “അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ശരി… ഇന്ന് മുഴുവൻ നമ്മൾ ആരും വിശ്രമിക്കാൻ പോകുന്നില്ല.”
ആ പഴയ തടിക്കട്ടിലിൽ അവർ വീണ്ടും ചേർന്നു കിടന്നു. ജയചന്ദ്രന്റെ വന്യമായ സ്പർശനങ്ങളും, രാധാമണിയുടെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്ന തലോടലുകളും സ്വാതിയുടെ ശരീരത്തിൽ വീണ്ടും ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. ആ വീടിന്റെ ഭിത്തികൾക്ക് പോലും ആ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം അളക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഓരോ നിമിഷവും അവർ പരസ്പരം ലയിച്ചുചേർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു, തങ്ങളുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ആ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.