ജയചന്ദ്രൻ കട്ടിലിലേക്ക് കയറി സ്വാതിയുടെ രണ്ട് കാലുകൾക്കിടയിൽ തന്റെ ശരീരം വെച്ചു. സ്വാതിയുടെ പാദങ്ങൾ അയാളുടെ പുറകിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. രാധാമണി കട്ടിലിന്റെ തലയ്ക്കൽ വന്ന് സ്വാതിയുടെ തലമുടിയിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു, അവളുടെ മുഖം ജയചന്ദ്രന്റെ മുഖത്തോട് ചേർത്തു വെച്ചു.
“ഇനി എല്ലാം നിന്റേതാണ് സ്വാതി… കടിച്ചോ, അമർത്തിയോ, നീ എന്ത് ചെയ്താലും നിനക്ക് തടസ്സമില്ല,” രാധാമണി അവളുടെ കാതിൽ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു.
ജയചന്ദ്രൻ പതിയെ തന്റെ ശരീരഭാരം സ്വാതിയിലേക്ക് ഇറക്കിവെച്ചു. അയാളുടെ നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങൾ അവളുടെ മാറിലെ മൃദുവായ ചർമ്മത്തിൽ ഉരസിയപ്പോൾ സ്വാതി ഒരു ഞരക്കത്തോടെ അയാളെ മുറുകെ പുണർന്നു.
“ആഹ്… ജയേട്ടാ… വേഗം…” സ്വാതിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
ജയചന്ദ്രൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒന്ന് അമർത്തി ചുംബിച്ച ശേഷം അവളുടെ കാതിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു. “ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഒന്ന് ഒച്ച വെച്ചോ സ്വാതി, ഇന്ന് ഈ പഴയ വീട് നിന്റെ നിലവിളികൾ കൊണ്ട് നിറയട്ടെ!”
അയാൾ ഒരൊറ്റ ഉന്തലിൽ സ്വാതിയുടെ പൂറിലേക്ക് തന്റെ കുണ്ണ തള്ളി കയറ്റി. സ്വാതിയുടെ വായ ആ നിമിഷം വിടർന്നുപോയി. കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വല്ലാത്തൊരു നീറ്റലോടെയുള്ള സുഖം അവളുടെ അടിവയറ്റിൽ മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ പാഞ്ഞു. അവൾ ജയചന്ദ്രന്റെ പുറത്ത് നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മാന്തി.
“അമ്മേ… ആഹ്… ജയേട്ടാ… എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല!” സ്വാതി അലറിപ്പോയി.
“അതാ… അതാ സുഖം! ഒന്ന് സഹിക്കൂ സ്വാതി,” രാധാമണി അവളുടെ തോളിൽ കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ആവേശം കൂട്ടി. “ജയേട്ടാ, അവൾക്ക് നല്ല സ്പീഡിൽ തന്നെ കൊടുക്കൂ, ഇവൾ കൊതി തീരട്ടെ!”
ജയചന്ദ്രൻ നിർത്തിയില്ല. അയാൾ തന്റെ താളം കൂട്ടി. ഓരോ ചലനവും സ്വാതിയുടെ ആത്മാവിനെത്തന്നെ തൊട്ടുണർത്തുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ആ പഴയ തടിക്കട്ടിൽ താളത്തിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവരുടെ മൂന്നുപേരുടെയും വിയർപ്പുകണങ്ങൾ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.
ജയചന്ദ്രൻ അവളുടെ മാറിടങ്ങളിൽ മാറി മാറി കൈവെച്ച് അമർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വാതിയുടെ കൈകൾ രാധാമണിയുടെ ബ്ലൗസിലേക്ക് നീണ്ടു. രാധാമണി കൂടുതൽ അടുത്ത് വന്ന് സ്വാതിയുടെ മാറിടങ്ങൾക്കിടയിൽ തന്റെ മുഖം വെച്ച് ഉരസാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടുപേരുടെയും സുഖത്തിന് മുന്നിൽ സ്വാതി പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങി.
“നിനക്ക് സുഖമാണോ സ്വാതി?” ജയചന്ദ്രൻ ഇടയ്ക്കിടെ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വാതിക്ക് സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ തലയിണയിൽ മുഖമമർത്തി അലറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ജയചന്ദ്രന്റെ വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഒടുവിൽ, ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുപോലെ സ്വാതിയുടെ ശരീരം വല്ലാതെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കാലുകൾ ജയചന്ദ്രന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
“ജയേട്ടാ… ആഹ്… എനിക്ക്… എനിക്ക് പോകുന്നു…” അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ജയചന്ദ്രൻ ഒരൊറ്റ വലിയ ചലനത്തോടെ അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി നിശ്ചലമായി. രാധാമണി സ്വാതിയുടെ വിയർപ്പുകുളിച്ച നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. മൂന്നുപേരും കിതച്ചുകൊണ്ട് ആ പഴയ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ തളർന്നു കിടന്നു. കുറച്ചുനേരം ആ മുറിയിൽ സ്വാതിയുടെയും ജയചന്ദ്രന്റെയും കനത്ത ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
പിന്നീട് ജയചന്ദ്രൻ പതുക്കെ സ്വാതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇനിയും ആർത്തി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാധാമണിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “ഇവൾ ഇത്രയ്ക്ക് ഉഷാറായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല, അല്ലേ രാധാമണി?”
രാധാമണി കള്ളച്ചിരിയോടെ സ്വാതിയുടെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട് ജയേട്ടാ, സ്വാതിക്ക് ഇനിയും മതിയായിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”