ഇന്നലെ മാധവന്റെ മുറിയിൽ കിടന്നതൊന്നും ഇപ്പൊ ഒരു വിഷമമായി തോന്നുന്നില്ല.
മാധവനെ ഭർത്താവായി പരിഗണിക്കട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴും അവൾ എനിക്കൊരു വാക്ക് തന്നിരുന്നു.
“ഒരിക്കലും ഞാൻ ഏട്ടനെ ഒഴിവാക്കില്ല..
എന്തൊക്കെ നടന്നാലും എന്നെ കൂടെ നിർത്താൻ ഏട്ടന് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തോളം കാലം ഞാൻ ഏട്ടന്റെ കൂടെ തന്നെയുണ്ടാവും..”
പക്ഷെ ഇപ്പൊ ആ സ്നേഹവും എന്നിൽ നിന്നകലുമൊ എന്ന വിഷമം അവന്റെയുള്ളിൽ കഠിനമായി.
ഞാനൊറ്റൊരാൾ കാരണമാണ് അവൾക്ക് ഇത്രയേറെ അവസ്ഥകൾ വന്നു പെട്ടത്. എന്നിട്ടും അവളെന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
അവൾ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ് വികാരവും വിചാരവുമുള്ള പെണ്ണാണവൾ. അധിക നാളുകൾ ഒരിക്കലും അവൾക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാനാവില്ല. മാധവന്റെ ചിലവിൽ കഴിയുമ്പോൾ,അതും റേപ്പ് പോലും ചെയ്യാൻ മടിയില്ലാത്ത അയാളുടെ മുന്നിൽ കീഴടങ്ങി പോയതാണ്. പാവം.!
ഇപ്പോഴൊരു കാര്യം പൂർണ്ണ ബോധ്യമാണ്. അവളെ സ്നേഹിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും കഴിയുന്ന ഏക വ്യക്തി ഇപ്പോൾ മാധവൻ മാത്രമാണ്.
മാധവനെ അവൾ ആരുമായോ കാണട്ടെ പക്ഷെ എന്നോടുള്ള സ്നേഹം പോവാൻ പാടില്ലെന്നവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ശഠിച്ചു.
എന്നെ ആത്മാർഥമായി പ്രണയിച്ച പെണ്ണാണ് അവൾ. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാൻ തന്നെ അതില്ലാതാക്കി.
ഇനി അവളുടെ ഒരു കാര്യത്തിനും തീരുമാനങ്ങൾക്കും ഇഷ്ടക്കേട് കാണിക്കുവാൻ പാടില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പൊ അതിനെനിക്ക് അവകാശവുമില്ല.
എല്ലാം ഇഷ്ടത്തോടെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഭർത്താവായി മാറണം. എങ്കിലേ ഇനി അവളുടെ സ്നേഹം കിട്ടുകയുള്ളു.
അതേ ഉള്ളൂ ഒരു വഴി.
ഏഴ് മണിയായപ്പോഴാണ് അശ്വതി റൂമിലേക്ക് വന്നത്. മാധവനുമായി അല്പസ്വല്പം ബാഹ്യകേളികളിൽ ഏർപ്പെട്ട് വഴുമ്പുന്ന തുടകളുമായി.
പ്രസാദ് എഴുന്നേറ്റിരുന്നത് കാണുന്നുണ്ട്. ഒന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും ഭാവം വ്യത്യാസം വരുത്താതെ അവൾ മക്കളോടൊപ്പം കയറി കിടന്നു.
സണ്ടേ ആയത് കൊണ്ട് ചിന്നുമോൾ ഉറക്കമാണ്.
തന്നോടൊന്നും മിണ്ടാതെ പുറം തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അശ്വതിയെ അവൻ നോക്കിയിരുന്നു പോയി. മനസ്സ് വീണ്ടും കലുഷിതമായി.
“അശ്വതി…”
അവനൊന്നു വിളിച്ചു നോക്കി. പക്ഷെ അനക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭർത്താവെന്ന നിലയിൽ അപമാനം സഹിക്കേണ്ടി വന്ന നിമിഷം. പക്ഷെ അത് മനസ്സിൽ തട്ടിക്കാതെ അവന് കിടക്കേണ്ടി വന്നു.
സമയം നീങ്ങി…
ചിന്നുമോളും വാവയും ഹാളിലുണ്ട്.
അശ്വതി റൂമിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ വീണ്ടും അവനവളെ വിളിച്ചു. പക്ഷെ ഉത്തരം തരാതെ നടക്കാൻ ശ്രമിച്ച അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിക്കേണ്ടി വന്നു അവന്.
അവളുടെ നോട്ടത്തിനും ഒരലിവ് ഇല്ലാത്തത് പോലെ തോന്നി. എങ്കിലും തട്ടി കളഞ്ഞു പോകാൻ നിന്നില്ല.
“അച്ചൂ.. എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് നീ…!”
പ്രസാദ് പൊട്ടി കരയുകയായിരുന്നു. നെഞ്ചുലയുന്ന ആ കാഴ്ച്ച കാണുമ്പോൾ ഒരു വേള അവളും പതറി പോയി. കൈ വിടുവിക്കാതെ അവളവന്റെ അടുത്തിരുന്നു.
“സാരമില്ല.. എനിക്കൊരു ദേഷ്യവുമില്ല…”
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വെള്ളം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അവനവളെ നോക്കുകയാണ്.
“ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെ അപരാധമാണ്.. പൊറുക്കാനാവാത്തത്..”
“അതൊന്നും ഇനി ആലോചിക്കേണ്ട..”
“അവൻ നിന്നെ കേറിപ്പിടിക്കാനും കാരണം ഞാനാണ് അച്ചൂ.. മില്ലിൽ വച്ചുള്ള ചൂത് കളിയിൽ നിന്നെയെനിക്ക് പണയം വെക്കേണ്ടി വന്നു. പക്ഷെ.. പക്ഷെ ഒരിക്കലും സ്വബോധത്തോടെയല്ല ഞാൻ..”
പ്രസാദ് തുറന്നു പറഞ്ഞതും കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കൂടി.
അശ്വതിക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്തെന്നറിയാത്ത ടെൻഷനും സങ്കടവും വന്നു. ഇന്നലെ ഉറപ്പായിരുന്ന കാര്യമാണ്. പക്ഷെ ഭർത്താവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തളർന്നു.
അറിയാം അവൾക്ക്, പ്രസാദ് മനപൂർവം അങ്ങനെ ചെയ്യില്ലെന്ന്. പക്ഷെ മദ്യപാനം കൂടി വരുന്നത് അന്നേ താൻ വിലക്കിയതാണ്. പക്ഷെ കേട്ടില്ല.
കരച്ചിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കാനൊന്നും ശ്രമിച്ചില്ല എങ്കിലും അവൻ ചേർത്ത് പിടിച്ച കൈകളെ ഇളക്കാത മൗനമായി ഇരുന്നു.
ഒരു ഭാര്യക്ക് കേൾക്കാനാവാത്തത് കേട്ടതിന്റെ പതർച്ചയിൽ എന്തോ ഒരുതരം മൂകത.