അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം – 6 22

“മ്മ്..”

അവന്റെ മൂളലിൽ അല്പം ദയനീയത കലർന്നിരുന്നു.

“ഞാൻ മാധവേട്ടനെ നോക്കിയിട്ട് വരാം.. കറന്റ് വന്നാ പറഞ്ഞേക്കണേ..പണിയുണ്ട്..”

“ശെരി പോയി വാ..”

പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞയച്ചു. ഒരു വേള അശ്വതിക്കും ആശ്ചര്യം തോന്നിപോയി.

“ഡോറിനു മുട്ടിയിട്ട് വരണം ട്ടൊ..”

എങ്കിൽ പിന്നെ അൽപം പോലും ചമ്മല് കാണിക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു.

പ്രസാദ് മനസ്സിനെ ദൃഢപ്പെടുത്തുകയാണ്.

കേട്ട വാക്കുകൾ മുള്ളുകളായിരുന്നെങ്കിലും ഹൃദയത്തിന് ചുറ്റും കോട്ട കെട്ടുകയാണ്, തനിക്ക് ഇനി സ്വാർത്ഥ ഭാവങ്ങളോ അവകാശ വാദങ്ങളോ കാണിക്കാനോ പറയാനോ കഴിയില്ലെന്ന തരത്തിൽ.

താലി കെട്ടിയ പെണ്ണിനെ വേറൊരാണിന്റെ ഭാര്യയായി അനുവദിക്കുന്ന കുക്കോൽഡിനെ പോലെ..!!!

മാധവൻ അവിടെ റൂമിൽ, എന്തൊക്കെയോ കണക്കുകൾ എഴുതി കഴിയുന്നതിന്റെ ആയാസത്തിൽ ഇരിക്കുവാണ്.

മുടിയിഴകളെ ഒന്നൂടെ മുറുക്കിക്കൊണ്ട് അശ്വതി അകത്തേക്ക് കയറി.

“മാധവേട്ടാ..”

“ഹ…എന്റെ പെണ്ണേ.. നിന്നെയൊന്നു കാണാൻ കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ..”

കണ്ണുകൾ ചലിച്ച നോട്ടത്തോടെ മാധവൻ വെപ്രാളം കാണിച്ചു. നോട്ടമുറക്കുകയാണ് ചെയ്തത് അയാൾക്ക്.

“പണിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്തേ അടുക്കളയിലേക്ക് വരാഞ്ഞേ.?”

ടേബിളിലേക്ക് വന്ന് ഇരു കൈകളുമൂന്നി നിന്നുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ ചോദ്യം. കൈത്തുകടകൾക്കിടയിൽ വികസിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ ഇരു മുലകളും തിങ്ങി ഞെരങ്ങി പുറത്തേക്ക് തുറിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

ആ കാഴ്ച കണ്ട മാധവന് ആ നിമിഷം തന്നെ വികാരമാളി. ഒപ്പം കവിൾ പാട് കാണിച്ചുള്ള അവളുടെ ചിരിയും നോട്ടവും ചുണ്ട് കൂർപ്പിക്കലും കണ്ട് കയ്യിൽ നിന്ന് പേന വിട്ടു പോയി.

അയാളുടെയാ വികാരം നിറഞ്ഞ അസ്വസ്ഥത കണ്ട് അവൾക്ക് ചിരി വന്നു.

“എന്താ എഴുതുന്നെ..?”

അയാളുടെ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ വശ്യമായി നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പുഞ്ചിരിയുതിർത്തി ചോദിച്ചു.

“മില്ലിലെ കണക്ക്..”

“ഞാനെഴുതി തരണോ..?”

“ആ വാ..”

അയാള് കസേര പുറകിലേക്ക് നീക്കി മടിത്തടം കാണിച്ചു കൊണ്ട് വിളിച്ചു. മുണ്ടുയർന്ന മുഴപ്പ് കാണാം.!

കുറുമ്പ് കാണിക്കുന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ നീങ്ങി, മാധവന്റെ മടിത്തടത്തിലമർന്ന് കുണ്ടി വിരിയിച്ച് ഇരുന്നു.

മുട്ടകളെ വിരിയിക്കാൻ അമ്മക്കോഴി അടയിരിക്കുന്നത് പോലെ മാധവന്റെ മണികൾക്ക് ചൂട് നൽകാനെന്ന വണ്ണം പതിഞ്ഞമ്മർന്നയാ മൃദു മാംസം അയാളുടെ തുടകളെ പൂർണമായും മൂടിയിരുന്നു.

മാധവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പേന വാങ്ങി അവൾ എഴുതാൻ തയ്യാറായി. സൗകര്യത്തിന് വേണ്ടി മാധവൻ അവളെയും കൊണ്ട് അല്പം പൊങ്ങി കസേര മുന്നോട്ടാക്കി വച്ചു.

“എന്താ എഴുതണ്ടേ പറയ്..”

വികാരത്തിന്റെ നേർമയുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ സ്വരത്തിന്. കുണ്ടിയുരച്ചു വച്ച്, അയാളുടെ മുഴപ്പിനെ വിടവിൽ ചുംബിപ്പിച്ച സ്പർശനത്തിന്റെ തൃപ്തി.

“ഞാൻ കൂട്ടിവച്ച കണക്ക് കണ്ടോ.?”

“ആ കണ്ടു.. ഇതെത്രയാ മൂന്ന് ലക്ഷമോ..??”

“കറക്റ്റ്..അതിനപ്പുറത്തെഴുത്..”

“മ്മ് പറയ്..”

“ഇരുപത്തി അയ്യായിരം..”

അശ്വതി എഴുതി തുടങ്ങുമ്പോൾ മാധവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ചിത്ര വര തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ചൂട് നൽകിയിരിക്കുന്ന സമയം അവൾക്കുമറിയാം ആ കൈകൾ വെറുതെ ഇരിക്കില്ലെന്ന്. ആസ്വദിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യം തന്നെ അവൾക്കും.

നേർത്ത ബനിയനും പാവാടയുമിട്ട പെണ്ണിന്റെ കൊഴുത്ത മേനിയളവുകളിൽ അയാളുടെ വിരലുകൾ യഥേഷ്ട്ടം ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ആ അടുത്തത് പറ..”

അശ്വതി അത് പറയുമ്പോൾ, അയാളുടെ പതിഞ്ഞ വിരൽ സ്പർശനങ്ങളിൽ സുഖം ഉടലെടുക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ശരീര മാറ്റം അവളറിയുന്നുണ്ട്. ചുണ്ടിലൊരു ഇളം പുഞ്ചിരിയും കണ്ണുകളിൽ വശ്യതയും നിറച്ചു കൊണ്ട് അവളമർന്നിരുന്നു.

“പതിനായിരം..”

“ആ..”

“എട്ടായിരം..”

“മ്മ്..”

“ഇനിയത് കൂട്ടിയിട്ട് ആദ്യത്തേതിൽ നിന്ന് കുറച്ചെഴുത്..”

പെണ്ണിന്റെ ഇരു തുടകളുടെയും മുകൾ ഭാഗത്ത്‌ തടവി കൊടുത്ത കൈകൾ, മുകളിലേക്ക് തഴുകി വയറിന്റെ മടക്കുകളിൽ വിശ്രമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് അയാളത് പറഞ്ഞത്.

അശ്വതി കാൽകുലേറ്റർ എടുത്ത് മുന്നിൽ വച്ചു.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *