അവൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ നിഖിൽ അവളെ തടഞ്ഞു.
“വിശദീകരിക്കണ്ട.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കോപമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതായിരുന്നു അരുണിമയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കിയത്. കോപമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾക്ക് മറുപടി പറയാമായിരുന്നു. കുറ്റപ്പെടുത്തലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾക്ക് ക്ഷമ ചോദിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ ശാന്തതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന വേദനയെ നേരിടാൻ അവൾക്ക് വാക്കുകളൊന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല.
“നിനക്ക് സന്തോഷമാണോ, അരുണിമ?”
ചോദ്യം ചോദിച്ച ഉടൻ തന്നെ നിഖിലിന് അതിന്റെ മറുപടി കേൾക്കാൻ ഭയമായി. അവൾ ‘അതെ’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ താൻ എന്ത് ചെയ്യും?
‘അല്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, അവളെ വീണ്ടും തന്റെ അരികിലേക്ക് വിളിക്കാൻ തനിക്ക് അവകാശമുണ്ടാകുമോ?
അവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു. ചോദ്യം പിൻവലിക്കണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും, അവൻ സ്വയം പിടിച്ചുനിന്നു.
അവൾ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവനെ നോക്കി.
“എന്താ?”
“ടോണിയുടെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോൾ… നീ സന്തോഷവതിയാണോ?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവൾ മിണ്ടിയില്ല. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ നിഖിലിന്റെ ഹൃദയം ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ ഭാരമായി. അവൾ മറുപടി പറയാതിരുന്നെങ്കിൽ, ആ അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ തന്നെ തുടരാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ ഒടുവിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
“അതെ.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ നിഖിലിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നു വീണു.
അവൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. തന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുപോയ വേദന അവൾ കാണരുതെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ചുണ്ടിൽ ഒരു നേരിയ പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു;
പക്ഷേ അത് പുഞ്ചിരിയേക്കാൾ ഒരു പരാജയപ്പെട്ട മറച്ചുവെക്കലായിരുന്നു. അവന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം തടഞ്ഞു; പിന്നെ അവൻ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വിട്ടു.
“അത് മതി.”
അവൻ പറഞ്ഞത് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാണോ, അതോ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാനാണോ എന്ന് അവന് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു.
“നിഖിൽ…”
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതിൽ ഒരിക്കലും ഖേദമില്ല.”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ഓരോ വാക്കും പുറത്തുവരുമ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് എന്തോ പറിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സത്യമായ കാര്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ നിന്നെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ എനിക്ക് ഭയമാകുന്നത്.”
അരുണിമ അവനെ നോക്കി നിന്നു.
“പക്ഷേ സ്നേഹം എന്നത് ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കി വെക്കുന്നതല്ലെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്,” അവൻ തുടർന്നു. “ഒരാൾ നമ്മോടൊപ്പം ഇല്ലെങ്കിലും, അവൻ സന്തോഷവാനായിരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് സ്നേഹം എന്ന് പറയുന്നത്… അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.”
‘ശ്രമിക്കണം’ എന്ന വാക്കിൽ അവന്റെ ശബ്ദം തകർന്നു.
അവൻ അവളെ പൂർണ്ണമായി വിട്ടുകൊടുത്തിട്ടില്ലായിരുന്നു. വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ പഠനം ഓരോ ശ്വാസത്തിലും അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ ശരീരത്തിന്റെ ഇരുവശത്തും നിശ്ചലമായി കിടന്നെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ അവൻ അവളെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അരുണിമയുടെ കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി.
“നീ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടണം…”
“ദേഷ്യമുണ്ട്.”
അവൻ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു.
“വേദനയും ഉണ്ട്. ചിലപ്പോൾ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തണം എന്ന് തോന്നുന്നു. ചിലപ്പോൾ എല്ലാം മറന്ന് നിന്നെ വീണ്ടും എന്റെ അരികിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം എന്നും തോന്നുന്നു.”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖം കാണാതിരിക്കാൻ മാത്രമല്ല, തന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്നുവരുന്ന
ആഗ്രഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനുമായിരുന്നു അത്.
“പക്ഷേ അതൊന്നും നിന്റെ മനസ്സിനെ മാറ്റില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”
അവൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. തന്റെ ഉള്ളിലെ വാക്കുകൾ ക്രമപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവ ഒന്നും ക്രമത്തിലായിരുന്നില്ല.
“എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിൽ വേദനയുണ്ട്, അരുണിമ. പക്ഷേ നിന്നെ എന്റെ കൂടെ നിർത്തി, നീ ഉള്ളിൽ മരിച്ചുപോകുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”