അരുണിമ – 3
[ Tom27 ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
അരുണിമയുടെ ചുണ്ടുകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു.
“സലീം…?”
അവളുടെ ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നത് ഒരു നേർത്ത കാറ്റുപോലെയായിരുന്നു.
മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന സലീം അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ട പാടെ അവൻ അവളെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം കണ്ടിട്ടും ആ നോട്ടത്തിന് വലിയൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ അരുണിമയുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ പരിചയത്തിന്റെ ചൂടിനേക്കാൾ ഭയവും ആശങ്കയുമായിരുന്നു.
“അതെ… ഞാൻ തന്നെ.”
സലീം പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരി കണ്ടതും അരുണിമയുടെ മനസ്സിലേക്ക് കോളേജ് കാലത്തെ ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ ഒരുമിച്ച് ഓടിയെത്തി.
ക്യാമ്പസിലെ ഇടനാഴികൾ… കൂട്ടുകാരുടെ ചിരികൾ… ടോണിയുമൊത്തുള്ള അവരുടെ സൗഹൃദം… പിന്നെ, താൻ ശ്രദ്ധിക്കാത്തതായി നടിച്ചിരുന്ന സലീമിന്റെ ആ നോട്ടങ്ങൾ.
“നീ… ഇവിടെ എങ്ങനെ…?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“അകത്തേക്ക് വരാമോ?”
അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അരുണിമ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.
വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
നിഖിൽ ഇല്ല.
അവൻ പതിവുപോലെ തന്റെ കോഫി ഷോപ്പിലായിരിക്കും. ടോണി മുകളിലെ മുറിയിൽ തന്റെ ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
“വാ…”
അരുണിമ വാതിൽ കുറച്ചുകൂടി തുറന്നു കൊടുത്തു.
സലീം അകത്തേക്ക് കയറിയതോടെ അവൾ വാതിൽ അടച്ചു.
“ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം എന്നെ തേടി വന്നതെന്തിനാണ്?”
അവൾ നേരെ ചോദിച്ചു.
സലീം കുറച്ചു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ അവൻ ചുറ്റും നോക്കി.
“നീ സന്തോഷമായിട്ടാണോ ജീവിക്കുന്നത്, അരുണിമ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി.
“അതെന്താ ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ?”
“കാരണമുണ്ട്.”
സലീം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നിന്നെ കാണാൻ മാത്രമല്ല ഞാൻ വന്നത്.”
അരുണിമയുടെ
നെഞ്ചിൽ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു.
“പിന്നെ…?”
സലീം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ടോണിയെ കാണാനാണ് ആദ്യം വന്നത്.”
അരുണിമയുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് വലുതായി.
“ടോണിയെയോ?”
“അതെ.”
അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
“ടോണി ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?”
സലീം ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അത് തന്നെയാണ് നീ എന്നോട് ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം.”
അരുണിമയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു.
“സലീം, നീ എന്താണ് പറയുന്നത്?”
അവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
കസേര നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം.
ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ടോണി…”
അരുണിമ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ആശങ്ക നിറഞ്ഞു.
അതേസമയം മുകളിൽ, തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിൽ ഇരുന്ന ടോണി വാതിലിനരികിൽ എത്തിയിരുന്നു.
താഴെ നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവൻ പടികൾ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
രണ്ടു പടികൾ ഇറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും സലീമിന്റെ ശബ്ദം അവന്റെ ചെവിയിൽ വ്യക്തമായി പതിച്ചു.
“ടോണി, നീ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവും…”
ടോണിയുടെ കാലുകൾ അവിടെ തന്നെ നിശ്ചലമായി.
അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി.
വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ടോണിയുടെ മനസ്സിൽ മറന്നുവെച്ചിരുന്ന ഒരു വാതിൽ വീണ്ടും തുറന്നു.
അവൻ പതുക്കെ താഴേക്ക് നോക്കി.
സലീമും അവനെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
അരുണിമ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഇരുവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് മാറിമാറി നോക്കി.
“നിങ്ങൾക്ക്… നേരത്തെ പരിചയമുണ്ടോ?”
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ടോണി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സലീം മാത്രം പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
“പരിചയം മാത്രമല്ല, അരുണിമ…”
അവൻ ടോണിയിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ തുടർന്നു.
“നമ്മൾ മൂന്നു പേരും
കരുതിയതിലും പഴയൊരു കഥയുണ്ട്.”
അരുണിമയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“എന്ത് കഥ?”
സലീം മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് ടോണി താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
അവന്റെ മുഖത്ത് അരുണിമ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സലീം… ഇവിടെ വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല.”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
സലീം ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“വരേണ്ടിയിരുന്നില്ലേ…?”