അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു
“ടോണിക്ക് ഇതൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നോ?”
“ഇല്ല.”
സലീം പറഞ്ഞു.
“അവൻ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതി.”
അരുണിമ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അടുക്കളയിൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ടോണിയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടിരുന്ന ആ വേദന അവൾക്ക് വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു.
‘നീ എന്നെ എങ്ങനെ നോക്കും എന്നതിനാണ് പേടി…’
അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായി.
“അവൻ ഇത്രയും വർഷം…”
അവളുടെ ശബ്ദം തകർന്നു.
“അതെ.”
മീര അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“അവൻ നിന്നെ മറന്നിട്ടില്ല.”
അരുണിമ കൈ പതുക്കെ പിൻവലിച്ചു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇനി കണ്ണുനീരിനേക്കാൾ കോപമായിരുന്നു.
“നിഖിൽ…”
അവൾ ആ പേര് പല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഉച്ചരിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി.
വീട്ടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ നിഖിൽ ഹാളിൽ തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അരുണിമ അകത്തേക്ക് കയറി.
അവളുടെ മുഖം കണ്ടതും നിഖിൽ എഴുന്നേറ്റു.
“നീ സലീമിനെ കണ്ടോ?”
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“അരുണിമ…”
“എന്നോട്
കള്ളം പറഞ്ഞത് എന്തിനാണ്?”
നിഖിൽ നിശ്ചലമായി.
“എന്ത്?”
“ടോണിയെക്കുറിച്ച്.”
അവന്റെ മുഖം മാറി.
അത് കണ്ടതോടെ അവളുടെ സംശയം ഉറപ്പായി.
“അവൻ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ലേ?”
നിഖിൽ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“പറയൂ!”
അവളുടെ ശബ്ദം മുഴുവൻ വീട്ടിലും മുഴങ്ങി.
“അതെ.”
നിഖിൽ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു.
“അവന് നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
അരുണിമയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“എന്നിട്ട്?”
“ഞാൻ…”
“നീ എന്ത് ചെയ്തു?”
നിഖിൽ തല താഴ്ത്തി.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരെയും വേർപെടുത്തി.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അരുണിമയുടെ ഉള്ളിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും തകർന്നു.
“നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ?”
നിഖിൽ അവളെ നോക്കി.
“അതെ.”
“അത് സ്നേഹമായിരുന്നോ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ വേദനയായിരുന്നു.
“എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ലെന്ന് കരുതി നീ എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചു.”
“അരുണിമ…”
“മിണ്ടരുത്!”
അവൾ കൈ ഉയർത്തി.
“ഇനി എനിക്ക് നിന്റെ വിശദീകരണം വേണ്ട.”
നിഖിൽ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
“ഞാൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചിട്ട് ഇത്രയും കാലം…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ ജീവിതം എന്റേതാണെന്ന് പോലും ഞാൻ മറന്നുപോയിരുന്നു, അത് പിന്നെയും തിരിച്ചു കിട്ടിയെന്ന് തോന്നിയപ്പോഴേക്കും
ആണ് ഇത് അറിഞ്ഞത്. നിന്നോട് പറയാതെ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യാറില്ല. നമ്മൾ ഇപ്പൊ ഇവിടെ താമസിക്കുന്നത് പോലും നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് എടുത്ത തീരുമാനം ആയിരുന്നു.
എന്നാലോ നീ എന്നെ ആദ്യം മുതലേ ചതിച്ചു, ഇത്രയും കാലം ഇതെല്ലാം എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെച്ചു”.
നിഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഇനി അങ്ങനെ ഉണ്ടാകില്ല.”
അവൾ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“ഇനി
എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ തീരുമാനിക്കും.”
“അരുണിമ…”
“എനിക്ക് ആരോടൊപ്പം ജീവിക്കണം എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിക്കും.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഉറച്ചിരുന്നു.
“ആരെയാണ് സ്നേഹിക്കേണ്ടത് എന്നും.”
നിഖിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
“എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ജീവിതം ഞാൻ ജീവിക്കും.”
അവൾ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
അവൾ തിരിഞ്ഞ് നിഖിലിനെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾക്ക് മുന്നിൽ എന്താണ് കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ടോണിയും ആയുള്ള ബന്ധം ഇപ്പൊ കാമത്തെക്കാൾ ഉപരി മറ്റെന്തോ ആയി വളരുന്ന പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം അവൾക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഇനി അവൾ ആരുടെയും കള്ളത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജീവിക്കില്ല.
മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
ടോണി പടികൾ ഇറങ്ങിവരികയായിരുന്നു.
അരുണിമ അവനെ നോക്കി.
ടോണിയുടെ കണ്ണുകളും അവളുടെ കണ്ണുകളും തമ്മിൽ ചേർന്നു.
ഈ തവണ അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറിയില്ല.
നിഖിൽ അത് കണ്ടു.
അവന്റെ മുഖത്ത് വേദന തെളിഞ്ഞു.
അരുണിമ പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
“ടോണി…”
അവൻ നിന്നു.
അവൾ നേരെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു അവനെ കെട്ടി പിടിച്ചു ഉമ്മ വെക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവൾ വലിച്ചു കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി.