“അത് നിനക്ക് പഴയ കാര്യമായിരിക്കും. പക്ഷേ അരുണിമയ്ക്ക് അത് അവളുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യമാണ്.”
അരുണിമയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“നിഖിൽ… എന്താണ് അവൻ പറയുന്നത്?”
നിഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“എന്നെ നോക്കി സംസാരിക്കൂ, നിഖിൽ.”
അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അരുണിമയുടെ ഹൃദയം തകർന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നു.
അത് കണ്ടതും അവളുടെ ശ്വാസം മുട്ടി.
“നിനക്ക്… എന്താണ് എന്നിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിക്കാനുള്ളത്?”
നിഖിൽ ചുണ്ടുകൾ തുറന്നു.
പക്ഷേ വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല.
പിന്നെ അവൾ സലീമിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു, പക്ഷെ
സലീം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ അരുണിമയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“നീ എന്നെ വിശ്വസിക്കണമെന്നില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം
മാത്രം ഓർക്കണം.”
അരുണിമ അവനെ നോക്കി.
“എന്ത്?”
“നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ യാദൃശ്ചികമായിരുന്നില്ല.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായി.
“എന്താണ് നീ പറയുന്നത്?”
“നിനക്ക് സത്യം അറിയണമെങ്കിൽ… നാളെ വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണിക്ക് പഴയ കോളേജിന് പിന്നിലുള്ള ലൈബ്രറിയുടെ അടുത്തേക്ക് വരണം.”
“എന്തിന്?”
“ടോണി…”
അരുണിമ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“നീ എന്നോട് എന്താണ് പറയാതെ വച്ചിരിക്കുന്നത്?”
ടോണി മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ സലീം ഇടയിൽ കയറി.
“അവനോട് ഇപ്പോൾ ഒന്നും ചോദിക്കണ്ട, അരുണിമ.”
അവൾ സലീമിനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് അറിയേണ്ടതെല്ലാം നാളെ അവിടെ വന്നാൽ അറിയാം.”
“പക്ഷേ—”
“ഇല്ല.”
സലീം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നും പറയില്ല. കാരണം നീ കേൾക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങൾ എന്റെ വായിൽ നിന്ന് മാത്രം കേട്ടാൽ മതിയാകില്ല“.
അരുണിമയുടെ മുഖത്ത് ആശയക്കുഴപ്പം നിറഞ്ഞു.
“എന്താണ് നീ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?”
സലീം ടോണിയെ നോക്കി.
“അവന് അറിയാം.”
ടോണി തല താഴ്ത്തി.
“സലീം…”
“നാളെ അഞ്ചുമണി.”
സലീം വാതിലിലേക്ക് നടന്നു.
“അവിടെ വരൂ. ഒറ്റയ്ക്ക് വരണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി അരുണിമയെ നോക്കി.
“പക്ഷേ ആരെ കൂടെ കൊണ്ടുവരണമെന്ന് നീ തന്നെ തീരുമാനിക്കണം.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് സലീം പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
വീട്ടിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
അരുണിമ പതുക്കെ നിഖിലിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“എനിക്ക് നാളെ പോകണം.”
“വേണ്ട.”
നിഖിലിന്റെ മറുപടി വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
അരുണിമയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“സലീമിനെ വിശ്വസിക്കരുത്.”
“അത് എനിക്ക് തീരുമാനിക്കാം.”
“അരുണിമ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”
നിഖിൽ അവളുടെ
അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“അവൻ നിന്നെ വർഷങ്ങളായി അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഇവിടെ വന്നതിനു പിന്നിൽ എന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടാകും.”
“അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ പോകണം.”
“ഇല്ല.”
ഇത്തവണ നിഖിലിന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പമായിരുന്നു.
അരുണിമ അവനെ നോക്കി.
“നീ എന്നെ തടയുകയാണോ?”
“അതെ.”
ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
“എന്തിന്?”
“കാരണം അവൻ പറയാൻ പോകുന്നത് നിനക്ക് കേൾക്കേണ്ടതില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അരുണിമയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ തട്ടി.
“എനിക്ക് കേൾക്കേണ്ടതില്ലേ?”
“അരുണിമ…”
“നിഖിൽ, എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“നീ എന്താണ് എന്നിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിക്കുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“അപ്പോൾ ഞാൻ പോകുന്നതിൽ എന്തിനാണ് ഇത്ര പേടി?”
നിഖിലിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു.
അത് അരുണിമ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോൾ കള്ളം പറയുകയാണ്.”
“അരുണിമ!”
“നാളെ ഞാൻ പോകും.”
അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്നെ തടയാൻ നീ ശ്രമിച്ചാലും ഞാൻ പോകും.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
പിന്നിൽ ടോണി നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
നിഖിൽ അവനെ നോക്കി.
ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി.
പക്ഷേ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അന്ന് രാത്രി കിടക്കയിൽ കിടന്നിട്ടും അരുണിമയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
നിഖിലിന്റെ പെരുമാറ്റം അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.