“ആ… എന്താ മോനേ…”
അവർ വിക്കി വിക്കി ചോദിച്ചു.
“കുടിക്കാൻ അല്പം വെള്ളം കിട്ടുമോ…”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“അയ്യോ മോനേ… ഞാൻ അത് വിട്ടുപോയി. നിൽക്ക്… ഞാൻ ഇപ്പോൾ എടുത്തിട്ട് വരാം…”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവർ വേഗം സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ആ കടും നീല സിൽക്ക് നൈറ്റിയിൽ അവരുടെ ശരീരാകൃതി വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. പരിഭ്രമം കാരണം വേഗത്തിൽ നടന്നു നീങ്ങുന്ന അവരുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും ഞാൻ സോഫയിലിരുന്ന് കൺകുളിർക്കെ നോക്കി. ഹാളിലെ ആ ചൂടുപിടിച്ച അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും തൽക്കാലം രക്ഷപ്പെടാൻ എന്നോണം അവർ അടുക്കളയിലെ കൗണ്ടറിന് മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്ന് ഒരു ദീർഘശ്വാസമടുത്തു. നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് അവർ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയതും ഞാൻ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവരുടെ പുറകെ പോയി ആൻ്റിയുടെ മുലകളെ പിടിക്കാൻ തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ നിയന്ത്രിച്ചു. കാരണം, അവർ ഇപ്പോൾ ആകെ വല്ലാത്തൊരു മാനസികാവസ്ഥയിലാണ്. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഫിലിപ്പ് അങ്കിൾ അല്ലാത്ത മറ്റൊരു പുരുഷനുമായി ഉണ്ടായ ഈ പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ ടെൻഷനും കുറ്റബോധവും അവരെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ട്. ആ പരിഭ്രമം ചൂഷണം ചെയ്ത് ധൃതി കൂട്ടിയാൽ അവർ കൂടുതൽ ഭയന്ന് എന്നിൽ നിന്നും അകന്നുപോകുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
അവർ വന്ന് എൻ്റെ എതിരെ സോഫയിൽ ഇരുന്നു
“ആന്റി അവിടെ അല്ല… ഇവിടെ ഇരിക്ക്…”
ഞാൻ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
ഒരു നിമിഷം മടിച്ചെങ്കിലും അവർ വന്ന് എന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. വീണ്ടും ഒരു നിശബ്ദത.
ആ നിശബ്ദത പൊട്ടിച്ചത് മേരി തന്നെയായിരുന്നു.
“മോനേ… എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മാത്രം ആണ് ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ…”
“ടീന അല്ലേ…”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അവർ ഉടനെ എന്നെ നോക്കി.
“നിനക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലായി…?”
“ആന്റി സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ കാര്യത്തിലും അവസാനം എത്തുന്നത് ടീനയിൽ ആണ്…”
അത് കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ വിഷാദച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“അവൾ പാവമാണ് മോനേ…”
അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഒരുപാട് സഹിച്ചിട്ടുണ്ട്…”
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവർ പറയട്ടെ എന്ന് കരുതി.
“എല്ലാവരും കാണുന്നത് ഇപ്പോഴത്തെ ടീനയെ ആണ്…”
“ചിരിക്കുന്ന ടീനയെ…”
“റീൽസ് ചെയ്യുന്ന ടീനയെ…”
“പക്ഷേ ഒരു സമയത്ത് ആ കുട്ടി മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാൻ പോലും പേടിച്ചിരുന്നു…”
ഞാൻ ഞെട്ടി.
“എന്താ സംഭവിച്ചത്…?”
അവർ കുറച്ചു നേരം
മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
“ഒരു മാനസിക ആഘാതം…”
“കുറെ വർഷം മുൻപ്…”
“വിശ്വസിച്ച ഒരാളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും…”
അവർ അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.
ഞാൻ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.
കാരണം ആ ഓർമ്മ പോലും അവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“അന്ന് അവൾ തകർന്നു പോയിരുന്നു മോനേ…”
“ജീവിതം തന്നെ അവസാനിച്ച പോലെ…”
“പക്ഷേ പതുക്കെ തിരിച്ചു വന്നു…”
“അതുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ സിനിമ സ്വപ്നം നടക്കണം എന്ന് ഞാൻ ഇത്ര ആഗ്രഹിക്കുന്നത്…”
അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
“ആന്റി…”
ഞാൻ മെല്ലെ വിളിച്ചു.
“മ്മ്…?”
“ടീനയുടെ സ്വപ്നം നടക്കും…”
അവർ എന്നെ നോക്കി.
അത് ഒരു വാഗ്ദാനം പോലെ തോന്നി.
കുറച്ചു നേരം നിശബ്ദത.
അശ്വിൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ടിജോക്ക് അറിയാമോ ഇതൊക്കെ…?”
മേരി പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദയായി.
അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാഞ്ഞു.
കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസിൽ വിരലുകൾ മുറുകി.
അശ്വിൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ആന്റി…?”
മേരി ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു..
“എന്താ ആന്റി…?”
“ഒന്നുമില്ല…”
“ഇല്ല… എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ…”
കുറച്ചു നേരം നിശബ്ദത.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ:
“ടീനയുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച പല കാര്യങ്ങളും ടിജോ അറിയാം…”
അശ്വിൻ ശ്രദ്ധയോടെ ഇരുന്നു.
“പക്ഷേ…”
മേരി വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
“പക്ഷേ എന്താ…?”
അവർ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
ഒന്നുമില്ല മോനെ…