അവൻ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് മുറിയിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു. ലീലച്ചേച്ചിയുടെ രൂപം അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും മായുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. നനഞ്ഞ നൈറ്റിയിൽ കണ്ട ആ കാഴ്ച… അവന്റെ ശരീരമാകെ ചൂടുപിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ അടുക്കളയിലെ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. ജനലിലൂടെ അവരെ വീണ്ടും കാണാമായിരുന്നു. നൈറ്റി മാറ്റി, ഒരു ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള മാക്സി ധരിച്ചിരുന്നു. മുടിയഴിച്ചിട്ട് തോർത്തുകൊണ്ട് തുവർത്തുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വരുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ നിഴൽ ഭിത്തിയിൽ വലുതായി കാണപ്പെട്ടു.
മനു വീണ്ടും ജനലിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവരെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഇത്തവണ അവർ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അടുക്കളയിലെ ജോലികളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ജോയിച്ചേട്ടന്റെ ചുമ കേട്ടത്. അതൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായിരുന്നു. ആ വീട്ടിൽ ലീലച്ചേച്ചി തനിച്ചല്ല. അവരുടെ ഭർത്താവുണ്ട്. പക്ഷെ, ആ മനുഷ്യന്റെ സാന്നിധ്യം മനുവിന്റെ ചിന്തകളെ തടയിടാൻ മാത്രം ശക്തമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സുനിറയെ ലീലച്ചേച്ചി മാത്രമായിരുന്നു. എങ്ങനെയും അവരോടൊന്ന് സംസാരിക്കണം, ഒന്ന് അടുത്തിടപഴകണം. അതിനൊരു അവസരം ഒത്തുവരുമോ? അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
മഴ ശക്തിപ്പെട്ടു. പുറത്ത് ഇരുട്ട് വീണു. പക്ഷെ മനുവിന്റെ മനസ്സിൽ ലീലച്ചേച്ചി തെളിയിച്ച പ്രകാശത്തിന് ഒരു മങ്ങലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. മോഹങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഒരു പുതിയ തുടക്കം.
അധ്യായം 2: ഇരുട്ടിലെ തിരിനാളം
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു മുറിയിൽ. ജനലിലൂടെ ലീലച്ചേച്ചിയുടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് മനു അറിഞ്ഞില്ല. അവരുടെ ഓരോ ചലനവും അവൻ ഒപ്പിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. പാചകത്തിനിടയിൽ അവർ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെക്കുന്നതും, പാത്രങ്ങൾ കഴുകുമ്പോൾ വെള്ളം തെറിച്ച് മാക്സിയിൽ നനവുണ്ടാകുന്നതുമെല്ലാം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവന്റെ ചിന്തകൾ കാടുകയറുകയായിരുന്നു. ലീലച്ചേച്ചിയുടെ ആ നോട്ടം, ആ ചിരി… അതവനെ വല്ലാതെ അലട്ടി. വെറുതെയാണെങ്കിൽ പോലും, ഒരു പുരുഷൻ തന്നെ ആസക്തിയോടെ നോക്കുന്നത് ഏതൊരു സ്ത്രീയും ഇഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് അവൻ എവിടെയോ വായിച്ചതോർത്തു. ഒരുപക്ഷേ ലീലച്ചേച്ചിയും…
“ഠപ്പ്!”
പെട്ടെന്നൊരു ശബ്ദത്തോടെ മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞു. കറണ്ട് പോയി. പുറത്തും കൂരാക്കൂരിരുട്ട്. മഴയുടെ ശബ്ദത്തിന് ശക്തി കൂടിയതുപോലെ തോന്നി. മനു ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി നിന്നു. പിന്നെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ എതിർവശത്തെ വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അവിടെയും ഇരുട്ടാണ്. അവരുടെ വീട്ടിലും കറണ്ട് പോയിരിക്കുന്നു.
അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. ഇതൊരു അവസരമാണ്. അവൾക്കൊരു സഹായം വേണോ എന്നറിയാം. അല്ലെങ്കിൽ വെറുതെ ഒന്നു സംസാരിക്കാം. ജോയിച്ചേട്ടൻ കൂടെയുണ്ടെന്നുള്ളത് ഒരു പ്രശ്നമാണ്, പക്ഷെ ഈയൊരു അവസരം പാഴാക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അവൻ വേഗം ഷർട്ട് എടുത്തു ധരിച്ചു. മുറിയിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് മൊബൈൽ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു, അതിന്റെ ഫ്ലാഷ്ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു. എന്തുപറഞ്ഞാണ് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലുക? ‘കറണ്ട് പോയതുകൊണ്ട് പേടിച്ചോ എന്നറിയാൻ വന്നതാണെന്ന്’ പറഞ്ഞാൽ അത് പരിഹാസ്യമാകും. ‘മെഴുകുതിരിയുണ്ടോ’ എന്ന് ചോദിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. അതൊരു നല്ല കാരണമാണ്.
അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. മഴച്ചാറ്റൽ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു. ചെരുപ്പിടാതെ, നനഞ്ഞ സിമന്റ് തറയിലൂടെ അവൻ വേഗം അവരുടെ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ഗേറ്റ് ചാരിയിട്ടേയുള്ളൂ. അവൻ പതുക്കെ അത് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കടന്നു. മൊബൈലിന്റെ വെളിച്ചം മുറ്റത്തെ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ പരന്നൊഴുകി. അവന്റെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. എന്തു പറയണം, എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നൊന്നും ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലായിരുന്നു.
അവൻ വാതിൽപ്പടിക്ക് മുന്നിലെത്തി. വാതിൽ ചെറുതായി തുറന്നു കിടന്നിരുന്നു. അകത്ത് കൂരിരുട്ട്. അകത്തുനിന്നും നേരിയ സംസാരം കേൾക്കാം. അത് ജോയിച്ചേട്ടന്റെ ശബ്ദമാണ്.