“ഈ കറന്റിനൊന്നും ഒരു നേരോം കാലോം ഇല്ല… എവിടെ നിന്റെ മെഴുകുതിരി?” ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യവും ക്ഷീണവും കലർന്നിരുന്നു.
“ഞാൻ നോക്കുവാ ജോയിച്ചേട്ടാ… ഇവിടെ എവിടെയോ വെച്ചതാ. ഈ ഇരുട്ടത്ത് ഒന്നും കാണുന്നില്ല.” അത് ലീലച്ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു. പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ, എന്നാൽ ശാന്തമായ ശബ്ദം.
ഇതാണ് ശരിയായ സമയം. മനു ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചിരുന്നു.
“ലീലച്ചേച്ചീ…”
അകത്തെ സംസാരം പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത. പിന്നെ, ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ലീലച്ചേച്ചിയായിരുന്നു അത്. അവരുടെ കയ്യിലൊരു തീപ്പെട്ടി കൊള്ളിയുരസുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു, പിന്നാലെ നേരിയ വെളിച്ചം പരന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
“ആരാ… മനുവോ?” അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം. “നീയെന്താ ഈ നേരത്ത്? ഈ മഴയത്ത്?”
തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളിയുടെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ മുഖം വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുള്ളതായി അവനു തോന്നി. നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ ഒരുവിധം വാക്കുകൾ അടുക്കിവെച്ചു. “ചേച്ചീ… ഇവിടെ കറണ്ടില്ല, വീട്ടിൽ മെഴുകുതിരിയാണെങ്കിൽ ഒരെണ്ണം തീർന്നുപോയി. ഇവിടെ ഒരെണ്ണം കിട്ടുമോന്ന് ചോദിക്കാൻ വന്നതാ.” അവൻ പറഞ്ഞുനിർത്തി. അതൊരു നല്ല കാരണമാണെന്ന് അവനു തോന്നി.
അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് ലീലച്ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞോ എന്നവന് സംശയം തോന്നി.
“അയ്യോ, ഞാനും അത് തപ്പുകയായിരുന്നു മോനെ. ഭാഗ്യത്തിന് ഒരെണ്ണം കയ്യിൽ കിട്ടി.” അവർ കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു. മുറിയിൽ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പരന്നു. “നീ അകത്തേക്ക് വാ.”
അവനൊന്നും മറുപടി പറയാൻ നിന്നില്ല. ചെരുപ്പില്ലാത്ത കാലിലെ ചെളി പുറത്ത് തട്ടിക്കളഞ്ഞ് അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ ആ വീടിന്റെ ഉൾവശം ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ച ഒരു ചെറിയ സ്വീകരണമുറി. ഒരു കോണിലുള്ള ചാരുകസേരയിൽ ജോയിച്ചേട്ടൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു നിഴൽ രൂപം പോലെ.
ലീലച്ചേച്ചി മെഴുകുതിരി ഒരു ചെറിയ ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ മഞ്ഞ മാക്സി കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നതായി അവനു തോന്നി. നനഞ്ഞ മുടിയിൽ നിന്നും വെള്ളത്തുള്ളികൾ തോളിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അവിടെ ഇരുന്നോ…” ജോയിച്ചേട്ടൻ അവനോട് പറഞ്ഞു. ശബ്ദം വളരെ നേർത്തിരുന്നു.
മനു ഒരു കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും ലീലച്ചേച്ചിയിലായിരുന്നു. അവർ ടീപ്പോയുടെ അരികിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മെഴുകുതിരിയുടെ നാളം അവരുടെ മുഖത്ത് നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.
“മോൻ തനിച്ചല്ലേ താമസം? പേടിയുണ്ടോ ഇരുട്ടത്ത്?” ലീലച്ചേച്ചി ഒരു പ്രത്യേക ഈണത്തിൽ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യത്തിൽ വാത്സല്യമായിരുന്നോ അതോ പരിഹാസമായിരുന്നോ എന്ന് അവന് തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
“ഏയ്, പേടിയൊന്നുമില്ല ചേച്ചീ. വെറുതെ വെളിച്ചമില്ലാതെ ഇരിക്കണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി.” അവൻ പറഞ്ഞു.
അവർ അവനെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് സാവധാനം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവരുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും നേർത്തൊരു സോപ്പിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും ഗന്ധം അവനനുഭവപ്പെട്ടു. അതവന്റെ സിരകളെ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു.
“മഴയത്ത് നനഞ്ഞോ?” അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് അവർ ചോദിച്ചു. ഷർട്ടിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച മഴത്തുള്ളികളിലേക്ക് അവരുടെ കണ്ണുകൾ നീണ്ടു.
“ചെറുതായിട്ട്…” അവൻ തലകുനിച്ചു.
“ആ മെഴുകുതിരിയെടുത്തോ. ഇവിടെ വേറെയുണ്ട്, ഞാൻ പിന്നെ തപ്പിയെടുത്തോളാം.” അവർ പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ വേണ്ട ചേച്ചീ. കറണ്ട് വരുമ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചു തരാം.”
അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് അവർ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. ഇത്തവണ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നിരുന്നു. നേർത്തൊരു ചിരി. “ഇതൊന്നും തിരിച്ചു തരണ്ട മോനേ… ഒരു മെഴുകുതിരി അല്ലേ?”